وبلاگ كوهنوردی - کوه قاف

کوه قاف

2015-12-13T21:06:00.000+03:30

قاف: نام کوه قاف در کتب جغرافیای قدیم آورده شده است و یاقوت، جغرافی دان معروف نیز به صراحت نوشته است که پیش از این البرز را قاف می خواندند. مفسران در تفسیر آیه شریفه (ق و القرآن المجید) گفته اند که منظور از "ق" همان کوه قاف است و در وصف آن نوشته اند که زبرجد سبز است و سبزی آسمان از رنگ اوست و اصل و اساس همه کوههای زمین است و برخی گفته اند که فاصله این کوه تا آسمان به قدر قامت آدمی است، برخی نیز آسمان را بر آن منطبق می دانند و گروهی گمان کرده اند که در پس آن عوامل و خلایقی اند که تعداد آنرا جز خداوند تعالی، کسی نمی داند و آفتاب از این کوه طلوع و غروب می کند و آنرا قدما البرز نامیده اند. اشاره شده است که پیامبر (ص) در معراج خود آنرا می بیندکوه قاف یا البرز با اوصافی که درباره آن آمده است، کوهی اساطیری و مقدس است و در "منطق الطیر" عطار، جایگاه ملک مرغان یعنی سیمرغ، کوه قاف یا همان البرز است.کوه البرز همان کوه قاف است که بر کره زمین محیط است. حاصل کلام اینکه قاف که ممکن است با کوه البرز مرتبط باشد و اساطیر آن از اساطیر مربوط به البرز، سرچشمه گرفته باشد، اصل و اساس و پایه و مایه همه بلندیهای جهان و منزلگاه ایزد و مهر و فروغ و روشنی و صفا بوده است و در قرآن کریم مظهر قدرت و قدوسیت گردیده. صوفیان هم که همیشه اینگونه امور را با تعبیرات دلکش خود به صورت خاصی در می آورند، قاف را سرزمین دل و سرزمین سیمرغ جان و حقیقت و راستی مطلق دانسته اند که همه سعی سالک صرف رسیدن به آن می شود. اما رسیدن به سرزمین مقصودها بدون زحمت و مشقت و گذشتن از عقبات - جمع عقبه راه دشوار کوهستانی - صعب سلوک ممکن نیست
با ما تا کوه قاف بالا بیائید

آمار حوادث هیمالیائی ایران

2011-07-24T10:17:00.004+04:30

آمار حوادث هیمالیائی ایران

تاریخ حادثه - مکان - نام متوفی - عامل مرگ 

تیر 1374- کمونیست تاجیکستان- عبدالحسین عزیزی تبریز- سقوط

تیر 1374- کمونیست تاجیکستان- حسین حراستی تبریز- بیماری ارتفاع

شهریور 1382- گاشربروم I پاکستان- محمد اوراز نقده- سقوط بهمن

مرداد 1383- کی دو- داود خادم اصل تهران- مرگ در طوفان
مهر 1383- آرارات ترکیه- ماریه اکبری بندرعباس- هایپوترمی(سرمازدگی عمومی) 
فروردین 1384- مسیر کمپ اصلی اورست- رضا محمدی تهران- بیماری ارتفاع
مرداد 1384- لنین تاجیکستان- حسن قدکچی همدان- بیماری ارتفاع
مرداد 1384- آرارات ترکیه- اصغر بیرانوند خرم آباد- بیماری ارتفاع

تیر 1387- نانگاپاربات پاکستان- سامان نعمتی قروه- مرگ در طوفان
3 آگوست 2008- لنین تاجیکستان- حسین کبکستانی شیراز- بیماری ارتفاع
4 آگوست 2008- لنین تاجیکستان- مصطفي شفيعي کرج- بیماری ارتفاع

مهر 1387- تیلیچوپیک- سعید بهاءلو شهرکرد- سقوط

1 می 2009- دائولاگیری- مهدی اعتمادی فر تهران- مرگ در طوفان 
اردیبهشت 1390- ماناسلو نپال- عیسی میر شکار کرمان- بیماری ارتفاع

31 تیر 1390- گاشربروم II پاکستان- لیلا اسفندیاری تهران- سقوط

و بخوانید: 
تجربه ای از حوادث
حوادث و فرهنگها
 
پرتلفات ترین کوههای دنیا

آبل بلانش

2011-04-29T19:31:00.005+04:30

آبل بلانش

سرانجام آبل بلانش موفق شد پس از 19 سال و با از دست دادن چند تن از دوستان و همنوردانش به عنوان سومین ایتالیایی و یازدهمین انسانی که بدون بهره گیری از اکسیژن مصنوعی تلاش کرده بود، بر فراز تمامی قلل 8000 متری جهان بایستد و به عنوان بیست و دومین عضو باشگاه 8000 متریها به عضویت آن درآید.

آلن متولد 2 سپتامبر 1954 در اوستای ایتالیا در ساعت 13:40 روز 26 آوریل 2011 توانست بعد از 5 تلاش ناموفق قله آناپورنا را صعود کند. این صعود آخرین 8000 متری او به شمار می آمد. او تمامی قلل 8000 متری خود را بدون استفاده از کپسول اکسیژن صورصعود کرده و حتی صعود با کمک کپسول اکسیژن سال 1992 خود را در سال 2010 بدون کمک کپسول اکسیژن جبران نمود.

بلانش صعود خود به آناپورنا را در ساعت 1:30 به وقت نپال به همراه کوهنوردان کره ای و شرپاهایشان از کمپ سوم در ارتفاع 7200 متری آغاز نمود و تقریبن 11 ساعت بعد به قله این کوه رسید. مسیر صعود آنها در جبهه شمالی کوه و در سمت چپ مسیر فرانسویها قرار داشت که چندان راحت نبود. بخش پایانی مسیر نیز از برف تازه پوشیده بود. در نهایت ایشان از مسیر گردنه میان قله اصلی و آناپورناI خارج شده و به سمت قله اصلی حرکت کردند.

با صعود قله در ساعت 13:40اعضای تیم پس از دقایقی توقف راهی کمپ سوم شدند، جائیکه شب را در آن به استراحت پرداخته و روز بعد راهی کمپ اصلی در ارتفاع 4000 متر گردیدند.

اما مشخص نیست در ذهن آلن در صعود و فرود از کوه چه گذشت؟ به چه خاطراتی فکر می کزد؟ با چه یادهایی از کوه بالا می رفت؟

بی شک یاد کریستین کونتنر همراه همیشگی آلن با او به قله رسید. کسی که در سال 2005 در کنار او در آناپورنا تلاش کرد، اما بر اثر حادثه ای جان خود را از دست داد.

کریستین در پاسخ به توانمندیهای آلن بلانش گفته بود: او شایستکی ورود به باشگاه 8000 متریها را دارد.

منابع:

http://it.wikipedia.org

http://www.explorersweb.com

http://www.everestnews.com

http://www.planetmountain.com

http://www.8000ers.com

Iran Mountain

2011-01-19T15:21:00.001+03:30

Iran Mountain

By: Homayoon Bakhtyari

Due to its historical background and sustained social and cultural evolution Iran has a lot of diverse sightseeing satisfying all kinds of tourists with different tastes. Every tourist, whatever his incentive, may find many spectacular places based on his interest. It should not be forgotten that direct contact is the best way for the appreciation of a country and its people..

Remains of historical monuments belonging to different periods of human settlement on the Iranian plateau together with a diverse nature, coastal, mountainous and nomadic landscapes make a coordinated attraction for every tourist.

The mountains and mountain slopes in Iran with their economic value for nomads provide also summer residence for urban dwellers as well as good places for winter and summer mountain sports. The desert region of Iran has its own touristic attractions. These regions were the passing places of merchant caravans between east and west of Iran and therefore encompass the remains of hundreds of old Caravansaries and water reservoirs. The desert landscape with running sands, stone plains, salty lands and rivers scattered with large and small oases form a totally dry but very attractive nature.

Iran with hundreds of mountains above 4000 meters is a good place for those who are interested in mountaineering or trekking. Damavand (5671 meters) is the highest point of Iran and every year thousands of Iranian and foreign climbers are climbing it in different seasons. I. R. Iran Mountaineering Federation is going to build one of world's highest shelters at 4000 meters on this mountain to provide appropriate facilities for climbers.

When you choose one of the many trekking paths in Iran you can not only enjoy trekking but also have the opportunity to visit local people on their homelands and have close contact with Iranian customs and culture.

The ancient Iranian culture reflected in its historical and architectural heritage, has brought about many places worth of visiting. The culture of today's Iran is a perfect synthesis of near and far past of this territory and every visitor can satisfy his intellectual and aesthetic needs according to his own taste by travelling this wide and rich country. The historical monuments of Persepolis, Pasargad, Susa, Hamadan, Kermanshah, Kerman and many other ancient places are incentive enough for visiting Iran.

Mountaineering in Iran

Since Iran is a mountainous country, mountains and mountaineering are naturally related to Iranian life. Mountaineering as a sport and outdoor activity seriously started in Iran about 60 years ago and specially people who were working in the military went to the mountains to practice sport and exploration of remote areas. The first group of Iranians who attended technical climbing courses were also soldiers, but after a few years they were joined by civilians and nowadays you can see thousands of Iranian who are involved in it.

The first expeditions to go to the Himalayas were again from the army; they sent a few groups to the Himalayas for some reconnaissance but they did not do any serious climbs till 1975 when a joint Iranian and Japanese expedition climbed Manaslu. After Islamic revolution and because of invasion of Iraq to Iran and the following war no proper climbs were possible in the Himalayas; most of mountaineering focused on winter ascents inside Iran and on the big walls and mountains mostly above 4500 m.

In 1994 the I. R. Iran Mountaineering Federation, the main body of mountaineering and hill walking in Iran, organized a 5-year program to climb Mt.Everest. The first expedition was sent to climb peak Peak Communism, the highest peak in the Pamir range in Tajikistan and they succeeded in putting four climbers on the top. The following year another group went to Kazakhstan to climb Khan Tengri 7010 m and seven members reached the summit. 1997 was a busy year, two expeditions were sent to Pakistan and they climbed Gasherbum II (8035 m) and Rakaposhi (7788 m). In spring 1998 the first Iranian Everest expedition left Iran for Nepal and after almost three months four Iranians stood on the top of the world; this expedition was considered the strongest expedition on Everest in that year.

First Youth expedition climbed Peak Pobeda in 1999 and in year 2000 one Iranian Iranian expedition climbed Mt.Cho-Oyu and Shishapangma which are among 8000 meters peak one after another in Spring. In Spring 2001 Iranian Mountaineering National team went to Himalayas again and could successfully climbed Mt.Makalu the 5th highest peak of the world and 7 climbers among this 16 members expedition made the summit.

Beside all the above activities and expeditions people do mountaineering and climbing all over Iran, these climbs staged from very simple routes and trekking to very technical winter or summer ascents on the technical mountains such as Damavand 5671 m or Alam-Kouh 4850 m which has a 750 m vertical granite face.Mt. Damavand 5671 m.

Damavand peak

Many global tourists and alpinists consider Damavand the most beautiful conical and unique peak of Asia and the highest peak of Iran. Fly 5 hours from the farthest part of Europe to Tehran. Drive 75 km by car to the North of the Alborz chain through plains of flowers and green slopes of Damavand. It is an 8-hour trek and an 8-hour climb to the glorious peak of Damavand.

Mt. Damavand with 5671 meters lies only 100 km from Tehran and 75 km to Caspian sea. There have been many myths written about this mountain in Iranian history and it can be called a legend mountain. It is said that there is a monster banned on the summit.

The slopes and skirts of this mount are filled with volcanic lava. Moreover, there are a number of small volcanic mouths near the peak from which sulfur gases usually flow out.

Damavand has several glaciers, the most important of them are Dobisel and Sioleeh glaciers in the north, Yakhar glacier in the east.

It has four main routes and each has a different character. South route is the normal route which has one refuge at 4100 m. North has two refuges whith the first one at 4000 m and second at 5000 m. West route has one refuge at 4550 m and the North East route has one refuge at 4800 m. The summit is covered with yellowish sulfuric rocks and the diameter of the crater is about 180 meters. Albourz Range of which Mt. Damavand is the highest peak is a chain along the range of Alps and Himalayas, but Damavand is not connected to any other mountains of Albourz range. It is estimated that this volcano is 2 billion years old. Because of its particular location with the Caspian Sea on the North and desert on the South it has a particular climate and wild life. Winds generally blow from west and northwest which contains humidity and rain. Because of species and vegetation you can see nomads who are living on its base during late spring and summer.

The first successful recorded climb to this peak goes back to 1900. During that year, some Iranian geographers, affiliated to Mozaffari Geographic Mission, succeeded to reach the top through a very difficult glacier course, called Yakhar Valley. From that time to 1936, there is no recorded climb. But in the 1940s, the climbs were multiplied and new routes were opened. Damavand is the national symbol of Iran and there are many organizations getting benefit from the picture of this famous peak; you can find it for instance on bank notes, credit cards or bus tickets.

During the last 50 years many foreigners have been attracted to climb Damavand peak.

Although Damavand had no eruption since 100,000 years ago and been inactive, the geologists have not denied it might be activated again and offered a few reasons for their points of view. One of the evidences that this Volcano is still active is hot mineral water springs all over it. This mineral water spa attracted people who believe in getting cured by soaking in it.

This peak is situated above the village of Bisotun, about 30 km east along the road from Kermanshah to Hamadan. At the eastern end of the cliff are carvings from the period of Darius the Great from 2,500 years ago. The peak is very close to another peak named Paru where the famous Ghare Parau cave is situated.

The South-East face is lime stone rock and about 1000 meters high, there are many different routes which were opened by Iranian and foreign climbers during the last 30-40 years. These routes are from at least 4 pitches to 15 pitches with different type of difficulty. It takes at least 5 hours to climb one of the routes on this wall. The best way to come down the face is to abseil but you can easily follow a trek from North side down to the Bisotun village.

Since this mountain is very close to Kermanshah climbers can easily fly to Kermanshah and then in less than 20 minutes they can start a very good climb. The best seasons to climb on Bisotun are from late March to June and from early September to early November.

Geology - The Alborz range is considered to belong to the Tertiary geological Orogeny. During the last few years many Iranian and foreign geologists have studied and surveyed the Alborz ranges in detail and geologists prepared a geological map of Iran it shows that Alam Kouh is mainly made of tertiary intrusive rocks; granite and diorite. Some Triassic and Jurassic sediments are also found.History - The Takht-e-Soleiman region was unknown until 1933. Douglas Busk, a British mountaineer, discovered and surveyed the area. Later on, Busk along with Professor Bobek made a detailed survey of this area. In 1936 the north ridge of Alam Kouh was climbed for the first time by German mountaineers, which was considered a great achievement among European climbers.

The most important peaks of Thakht-e-Soleiman and Alam Kouh region by ranking of altitude are:

Alam Kouh (4850 m), the second highest peak in Iran. Its northern face is one of the highest and challenging faces in Iran. Alam Kouh has four glaciers around its peak.

Takht-e-Soleiman (4659 m), located between Seyahsang and Shaneh Kouh, with two glaciers on its southern side. This peak was first climbed in 1936 by German mountaineers.

Alamkooh wall

There are more than ten other peaks over 4000 m in the region and many glaciers which have first been studied by the mentioned Douglas Busk in 1933 and Dr. Hans Bobek, who was Professor of Geography in Berlin and Vienna Universities and surveyed and mapped the glacier in 1934.

Wild Life of Takht-e-Soleiman is interesting, bears and leopards have been observed in this area. Mountain ibex, mountain ram and similar animals are abundant in the green lands around Rostam and Nesht peak.

Sabalan peak

Saballan is third highest peak of Iran, located on the North West of Iran near the city of Ardabil. This beautiful mountain which is a volcano like Damavand is very popular for climbing in spring and summer time because of its landscape. While you go to climb it you get the opportunity to visit Shahsavan nomads who pass their summer time on the foot of this mountain.

The summit is very nice and there is lake on the top which is frozen until mid-summer. It can be said that after Mt. Damavand, Mt. Saballan is the most popular mountain among Iranian climbers.

Zagrous mountain

In the Zagrous mountain ranges and the southern part of Oshtoran Kooh mountain chain and near the phantastic and snowy peak of Keynou, there is a vast lake known as "Shat-e-Temi" (Shat in Arabic means lake) at an altitude of 2000 m; the water of this lake is obtained from melting snow of Mt. Keynou. A part of Temi Lake is seasonal and is formed only in rainy seasons; the other part is permanent because of the gradual melting of Mt. Keynou's glaciers in the warm season. The length of seasonal part of the lake is about 150 ha, while the permanent part has approximately 40 ha. These two lakes are connected to each other through a strait, which is formed by two hills; the width of this strait is approximately 200 m.

The lakes have no feeder and no outlet rivers. Moreover, in its water one cannot find any kind of fish or marine organism.

The type of the mountains of this region is limestone, the mountains are young and their summits are sharp. On the itinerary of Temi program the clients will pass through villages on their way, they will also meet the nomads of this region and visit their tents. Crypts engraved in the heart of mountains will be found in caves, these crypts date back to the 6th century BC (the Medes dynasty). This trip is one of the most fascinating programs of its kind and its visitors will find it highly attractive.

This region is considered to be a very suitable place for the nomad's migration especially when they start their major migration from the warmer part of Khuzestan plain toward cooler part of Mts. Oshtorjan Kooh and Zard Kooh. The best time for having a delightful trek in this region is from the beginning of April to May.

تحقق یک رویا

2010-11-24T10:42:00.001+03:30

تحقق یک رویا 
(گشایش مسیر یخچال شمالی درفک – گذرگاه وحید)
تقدیم به رفیق و همنورد فقیدم علی یزدان پرست که در 20 آبان سال 84 به خاطره ها پیوست     
مسعود سلیم پور - سالها پیش ، از دوران نوجوانی زمانی که برای دیدار از فامیل مادری ام به روستای امام زاده هاشم در کیلومتر 30 جاده رشت به تهران می رفتم ، بزرگترین پدیده طبیعی که توجه مرا به خود جلب می کرد ، کوه درفک و چشم اندازهای زیبای نمای شمالی آن در جهت شرق رودخانه سپیدرود بود . در آن سالها آرزویم این بود که روزی از این کوه بالا روم و رازهای نهفته در آن را که از زبان روستاییان آن ناحیه می شنیدم ، از نزدیک لمس کنم . 
از آن موقع تاکنون بیش از سه دهه گذشته و من خاطرات خوش زیادی از صعود به درفک  و البته تلخ ترین خاطره زندگی خود را نیز از آن در پاییز سال 77 به یادگار دارم ! 
دیدن شکاف ها و دیواره های بلند این کوه در جبهه شمالی با توجه به پایین بودن سطح ارتفاع جلگه گیلان ، ابهت خاصی به آن می دهد و وسوسه عبور و صعود از آن را در هر فرد علاقمند به کوهنوردی از جمله من دوچندان می کند .  در این میان چندین بار از مسیر شمالی رودسرا – اشتنیف که حقیقتا" در شمار زیباترین مسیرهای کوهنوردی در استان و حتی کشور هست ، عبور کرده و در کنار قله قرار گرفته ام ، اما آن نیز انگیزه  و اشتهای مرا برای گذر از جبهه  شمالی تامین نکرده است . 
بالاخره سال گذشته از طریق افراد بومی منطقه بلوکات متوجه مسیری از میان شکاف ها و یخچالهای فصلی جبهه شمالی به قله شدم تا اینکه در اردیبهشت سال قبل به همراه آقای ابراهیم خالصه(مسوول فنی وقت گروه تیلار رشت) قدم به منطقه گذاشتیم . 
ابتدای مسیر ،  روستای گردوپشته در منطقه بلوکات بود . سمت حرکت درست جهت جنوب را از روستا نشان می داد و ما بعد از قرار گرفتن در یک راه مالرو مشخص به منطقه وزنه سر با یک کلبه و چندین درخت گردوی بزرگ رسیدیم که آب روستا نیز از بالای همین ناحیه توسط لوله و کانال کشی تامین می گردد. مسیر در همان جهت جنوبی امتداد دارد و پس از طی مسیری در شیب جنگلی به محوطه ای باز روی  یک یال منتهی می گردد که موسوم به بیند است . تمام نمای شمالی دیواره از این قسمت قابل رویت است . البته تمام  دیواره شمالی درفک توسط یال بلند رودسرا که تا زیر قله شمالی امتداد دارد ، به دو قسمت تقسیم شده است . 1- از یال گرده تال (اسطلخ جان) تا یال رودسرا 2- از یال رودسرا تا حوالی منطقه اشتنیف . 
 از منطقه  بیند در این ناحیه دیواره درفک در حد فاصل دو یال گرده تال تا رودسرا براحتی قابل رویت است . از این ناحیه یک خط الراس زیبای جنگلی که شبیه شکل علامت سئوال وارونه هست تا زیر دیواره در ناحیه میانه سرا امتداد دارد و از نواحی گرگ آب سرا و گاو اسکیز می گذرد . از مشخصات این منطقه  فقدان حتی یک چشمه در طول مسیر حرکت است که البته با مقداری انحراف به چپ یا راست در ناحیه گرگ آب سرا می توان از شیارهای جنگلی به آب دسترسی پیدا کرد ، که آن هم مشکلاتی را در پی دارد . گاو اسکیز ییلاقی است  بسیار زیبا با چمنزاری به وسعت تقریبی 2 هزار متر مربع و با دو کلبه فصلی .   بعد از این ناحیه ، مسیر وارد منطقه سنگی زیر دیواره می شود که پس از یک ساعت به ناحیه ای موسوم به میانه سرا منتهی       می گردد. کل مسیر از  روستای گردوپشته تا این ناحیه را می توان با یک  تیم کوهنوردی در یک حرکت معمولی 5 تا 6 ساعته طی نمود. 
محلی ها می گفتند که از منطقه میانه سرا با انحراف به چپ  و از طریق یک راه مشخص یعنی به سمت شرق حرکت کردن     می توان قدم به داخل کاسه و محوطه قله درفک نهاد . من و ابراهیم خالصه سال گذشته هر چقدر جستجو کردیم ، نتوانستیم راهی را که تا به بالا امتداد داشته باشد ، پیدا کنیم . یعنی هرگاه که در مسیرمان به راست نگاه می کردیم ، جز دیواره های بلند و البته با سنگ های لغزشی ، چیز دیگری دیده نمی شد که در نهایت مجبور شدیم آنقدر به سمت چپ تراورس کنیم تا به یال بلند رودسرا در ارتفاع 2050 متری زیر قله شمالی برسیم . و به ناچار  با عبور از این یال جنگلی که در اواخر مقداری دست به سنگ هم شدیم ، به منطقه بالای درفک ( مشرف به کاسه و کلبه های چوپانی) رسیدیم . 
ما در آن برنامه نتوانستیم راه مورد نظر را که محلی ها می گفتند پیدا کنیم  و هدف ما هم عبور از شکاف های شمالی قله نبود . بدلیل حجم زیاد برف و یخ در بعضی از نقاط در مسیر حرکت مان  در آن موقع از سال ( نیمه اردیبهشت ماه ) ، پس از 6 ساعت کوه پیمایی از میانه سرا در ارتفاع 1700 متری ، توانستیم به ارتفاع 2500 متری زیر قله شمالی برسیم ! یعنی هرساعت به طور تقریبی 130 متر ارتفاع . 
عبور از یخچال شمالی درفک و شکاف های آن همچنان به صورت یک معما و رویا برایم باقی ماند و در این میان منتظر فرصتی بودم تا بتوانم با کاملتر نمودن اطلاعات خود از مسیر و منطقه ،  دوباره برای گشایش و پیمودن آن اقدام  نمایم . با چند بار رفتن به روستاهای منطقه از جمله براگور ، فرا رود ، گردو پشته و با کمک نرم افزارGoogle Earth  و پیمودن کل خط الراس شمالی درفک به همراه آقای وحید فعال و گرفتن عکس های مختلف و فیلم ازشیارها و دیواره این کوه ، توانستیم تا حدی اطلاعات جدیدی از مسیر حرکت کسب کنیم. در نتیجه چند روز پیش به همراه ایشان قدم به منطقه گذاشتم. 
ساعت 8 صبح 16 آبان 89 روستای گردو پشته ، بعد از گرفتن مقداری آب از خانواده باقری  در یک صبح زیبای پاییزی به سمت بالا حرکت  نمودیم . در منطقه بیند به چوپانی برخورد کردیم که سعی داشت ما را از ادامه مسیر به سمت شکاف ها و یخچال شمالی با توجه به بارش زیاد برف در روزهای قبل ، منصرف نماید . می گفت شما باید الزاما" با حرکت به سمت شرق ازطر یق یال رودسرا  برای  رفتن  به بالای درفک اقدام  نمایید . یعنی درست همان مسیر سال گذشته من و آقای ابراهیم خالصه ! 
اما تصمیم ما این بار با توجه به اطلاعات کسب شده ، فقط عبور از یخچال شمالی بود .( البته تا جایی که امکان  داشت و عقل  و منطق حکم می کرد) ! 
درآن روز پاییزی زیبا ، یال گرگ آب سرا جلوه خاصی داشت و با رسیدن به گاو اسکیز ، نشانه هایی از زندگی چوپانی دیده     می شد که مشخص بود تا همین اواخر ( قبل از بارش برف) در آنجا مستقر بودند. ما با رسیدن به منطقه میانه سرا ، مسیر حرکتمان را شیار سمت چپ این ناحیه انتخاب نمودیم . ساعت یک بعد از ظهر را نشان می داد . شیب مسیر حدود60 درجه بود و مملو از سنگ های بزرگ و کوچک که با رسیدن به ارتفاع 1850 متری کم کم برف نازکی را ( حدود10 سانتیمتر ) در زیر پاهای خود احساس کردیم . عبور از این ناحیه با توجه به درجه شیب و لغزش سنگها در زیر برف ، مقداری مشکل بود به نحوی که حواسمان باید به جلو و بالا نیز بود که هر از چند گاهی حجم زیادی از برف و یخ و سنگ به پایین سرازیر می شد . علیرغم قرار گرفتن در میانه روز و هوای آفتابی و صاف ، بدلیل حرکت در شیار بین دو دیواره غربی و شرقی در دوطرف مسیر عبورمان ، کل مسیر در میان سایه بود و از این لحاظ با توجه به وجود برف و یخ ، سرمای گزنده ای را احساس می کردیم . بالاخره حوالی ساعت 30 / 16 وجود دو غار در روبروی مسیر حرکتمان توجه ما را برای شب مانی جلب نمود. دسترسی به یکی ازآنها که دارای دهانه بزرگتری نسبت به دیگری بود ، آسانتر به نظر می رسید . حوالی ساعت 5 عصر به آن جا رسیدیم و در داخل آن  چادری   بر پا کردیم . غاری بود با دهانه ای بزرگ اما عمقی در حدود 10 متر و عرض 5/2 متر  !
 تمام آبی را که از روستای گردوپشته برداشته بودیم در طول مسیر مصرف وتمام شده بود و ما مجبور شدیم با آوردن برف و آب نمودن آن ، آب آشامیدنی ادامه مسیر خود را تامین نماییم . علی رغم پوشیدن پلار و یک کاپشن روی آن ، سرمای عجیبی احساس می کردم . مضاف بر اینکه پاهای مان نیز کاملا" خیس بود . چرا که 200 متر پایانی مانده به غار را مجبور شدیم برای عبور از یخچال ، برف کوبی کنیم  . با تهیه مقداری آب و خوردن شام و در شرایطی که چراغهای آبادی های پایین دست و همچنین اتوبان رشت به تهران به راحتی از دهانه غار نمایان بود ، به خوابی عمیق فرو  رفتیم.
17/8/89 : صبح ساعت 30/6 بیدار شدیم  و با خوردن یک املت جانانه ، کل وسایل  خود را جمع کردیم واز غار شب مانی خود بیرون آمدیم . ارتفاع سنج جی پی اس ما عدد 2030 متر را نشان میداد و می دانستیم که حداقل می بایست 550 متر در میان این شکاف به بالا برویم تا به لبه اصلی یال شمالی درفک برسیم . وقتی به بالا و ادامه مسیر نگاه کردیم ، اندکی ترس بر ما مستولی شد . چرا که وسایل حرکت ما کاملا" زمستانی نبود و اصلا" تصورش را نمی کردیم که در این موقع ازسال ( نیمه آبان ماه ) با این حجم برف و یخ در منطقه مواجه شویم . بالاخره با مشورت هم وبا حمایت یکدیگر توسط یک طناب 9 میلیمتری و به طول 7 متر مسیر را ادامه دادیم . وحید از ابتدا در جلو حرکت می کرد با گامهای استوار و قوی ! شیب مسیر بیشتر از 60 درجه شده بود و مدام از بالا سنگ و یخ سرازیر می شد. کوله های مان که تمام وسایل یک صعود دو روزه در آن بود قدری  سنگین بود و این به دشواری حرکت می افزود . بعد از 70 متر ارتفاع گرفتن به اولین معبر سخت رسیدیم که مجبور شدیم با حمایت یکدیگر و به سختی از آن عبور کنیم . من از فنون سنگنوردی چیز زیادی نمی دانم  . تنها تجربه ام یک مدرک ناپلئونی کارآموزی سنگ نوردی در سال 79 بود . به همین دلیل وحید عزیز مدام به عنوان  سر طناب در جلو حرکت می کرد . هم کار باز کردن جای پا روی یخ را برعهده داشت و هم پیدا کردن بهترین مسیر در میان آن شکاف خطرناک ! 
پس از عبور از چند نقطه که الزاما" باید در حمایت یکدیگر از آنها بالا می رفتیم ، ساعت 30/13 در ارتفاع 2250 متری به یک دیواره با ارتفاع تقریبی 40 متر برخورد کردیم !  اصلا" انتظارش را نداشتیم و لعنتی از پایین دیده نمیشد  وگرنه  می توانستیم در پایین دست ها  به سمت چپ تغییر مسیر بدهیم . تقریبا" به بن بست رسیده بودیم . چرا که با یک طناب 7 متری بدون هیچ ابزار دیگری عبور از آن دیواره برایمان غیر ممکن بود. با خوردن مقداری نان و پنیر و آب برف ، با گذاشتن کوله هایمان در پای دیواره و با احتیاط کامل به گشت و گذار در سمت چپ دیواره پرداختیم و متوجه یک طاقچه باریک به عرض تنها بیست سانتیمتر شدیم که به نحو عجیبی  دیواره را دور می زد  و به پشت آن می رفت و این همان چیزی بود که ما می خواستیم . علی رغم خستگی زیاد ، شور و شعف خاصی در ما ایجاد شده و توان ما برای ادامه کار به نحو محسوسی افزایش پیدا کرد . با برگشت و برداشتن کوله ها از طریق همان طاقچه باریک اما خطرناک مسیر را ادامه دادیم . با عبور ازآن توانستیم برای اولین بار لبه اصلی یال قله شمالی را ببینیم . اما هنوز 350 متر سخت دیگر تا آن فاصله داشتیم . به نظر می رسید در ادامه مسیر به مانند قبل آنچنان درگیری با سنگ نداشته باشیم اما با حجم برف و یخ بیشتری روبرو شویم  . وجود یخ های بلوری و شیب بالا موجب می شد که سرعت حرکت ما بسیار کند گردد . یعنی ابتدا باید جای پای خود روی یخ را تک تک ایجاد کنیم و سپس گام برداریم . هردقیقه به طور متوسط 6 تا 8 گام . هر حرکت اشتباه منجر به سرخوردن و سقوط می گردید و ما تمام تلاش مان این بود که تا قبل از تاریکی هوا  به لبه اصلی یال شمالی برسیم  ! وزش باد در اواخر روز نشان از نزدیکی به یال اصلی می داد و این اگر چه مشکل را دوچندان می کرد ، اما نوید رسیدن به انتهای کار را داشت . بالاخره در ساعت  40/17 درتاریک روشن هوا ، پس از 10 ساعت تلاش بدون وقفه توانستیم خود را از ارتفاع 2030 متری ( محل شب مانی) به ارتفاع 2600 متری به لبه یال برسانیم . دیدن قله جنوبی ، مسیر پهن دشت به قله ، و قله شمالی در سمت چپ حسابی خوشحالمان کرد و این یعنی پایان پیمایش یخچال و شکاف شمالی قله درفک. 
این صعود بدون تردید با استقامت و آگاهی بالای آقای وحید فعال به علم عبور از سنگ و یخ میسر گشت  و من با اجازه از وی این مسیر ( یخچال و شکاف شمالی درفک) را به نام وی " گذرگاه وحید" نام گذاری نمودم  ! 
درضمن تمام مسیر توسط جی پی اس ثبت شده است تا در صورت لزوم در اختیار کوهنوردان علاقمند قرار گیرد . 

گزارش برنامه صعود قله 8125 متری نانگا پار بات

2010-09-30T13:19:00.000+03:30

 گزارش برنامه صعود قله 8125 متری نانگا پار بات

عظیم قیچی ساز - پاسی از نیمه شب 30 تيرماه گذشته بود که وارد اسلام آباد شدم و پس از تحویل گرفتن بارهایم که شامل یک کیسه بار و کوله پشتی  بود، به همراه «سلطان» مسئول دفتر شرکت «نظیر سبیر»  به طرف هتل حرکت کردیم.  در راه از او در مورد دوستان نپالی يعني مينگما و داوا كه قرار است به اتفاق راهي نانگاپاربات شويم سوال کردم و  باخبر شدم که آنها روز قبل به اسلام آباد رسیده وهم اکنون در هتل اقامت دارند. 
مینگما برادر بزرگ تر که برای صعود دوازدهمین هشت هزار متری خود تلاش خواهد کرد و داوا برادر کوچک تر برای صعود هشتمین هشت هزار متری راهي پاكستان شده اند. مينگما صد دارد تا با صعود به 14 قله 8000 متري نام خود را به عنوان نخستين كوهنورد نپالي فاتح تمامي 8000 متريها به ثبت رساند. او براي اين امر تنها نانگاپاربات، گاشربرومI و كانچن چونگا را در پيش دارد. برادر كوچكتر مينگما، داوا نيز براي كمك به موفقيت او در اين سفر حاضر شده و به قول خودشان داوا شرپاي مينگما خواهد بود. 
پس از استراحتي كوتاه در هتل و صرف صبحانه منتظر سلطان می شویم تا با هم به شرکت نظیر سبیر رفته و از آنجا برای اخذ مجوز راهي اداره تورسیم شویم. از آنجایی که من دیرتر با تیم هم آهنگ شده ام چند روزی طول خواهد کشید تا مجوز  صعودم  صادر شود. جالب آنكه آن روز در اداره توریسم چند ساعتی معطل شديم و به دلیل نبودن افسر مربوطه در اداره به هتل باز گشتيم. 
بدليل بروكراسي اداري در وزارت توريسم دو روز بعد را نيز برای گرفتن مجوز از دست می دهیم و در نهایت به پیشنهاد سلطان و از آنجا كه تا كمپ اصلي نيازي به مجوز نداريم قرار می شود  تا فردا به طرف چیلاس، آخرين شهر مسيرمان پيش از رسيدن به كمپ اصلي حرکت کنیم و او هم پس از اخذ مجوز آن را برای مان ارسال نمايد. 
تیم کره که مجوز صعود ما به اتفاق ايشان اخذ گرديده یک هفته قبل به کمپ اصلی رسیده اند و ما از ايشان عقبتر هستیم. تیم دیگر حاضر در منطقه تیمي لهستاني می باشد که از یک ماه قبل فعالیت خود را آغاز نموده و زمانی که ما به کمپ اصلی رسیدیم، متوجه شدیم دو نفر از آنها موفق به صعود قله شده اند.  
صبح روز سوم تير ماه ساعت 5 بامداد با یک دستگاه سواری و از طريق بزرگراه قراقروم به طرف چیلاس حرکت كرديم. مسیری پر پیچ و خم وخطرناک در مجاورت رود ايندوس كه از كوههاي سربه فلك كشيده قراقروم، هيماليا و هندوكش سرچشمه مي گيرد، و پيچ و خمهايي كه عبور از آنها همراه است با تکانهای شدید که بیشتر شبیه قایق سواری است. آنروز صبح برای آنکه دچار مشکل نشوم ترجیح دادم صبحانه نخورم و البته به رغم زيبايي هاي مسير چون چندین بار در برنامه های قبلی آنرا طی کرده بودم دیگر برایم جذابیتی نداشت. همين امر بر كسل كننده بودن آن مي افزود. در نهايت ساعت 10 شب به چیلاس رسيديم و پس از تخليه بارهايمان و خوردن شام به خوابي عميق فرو رفتيم.  
صبح روز بعد بدليل توقف در چيلاس ضمن استراحت بيشتر پس از صرف صبحانه با عبدالمنان «راهنمای محلی» به روستا می رویم تا کمبودها و دیگر مایحتاج کمپ اصلی  را تهیه و تکمیل کنیم. با جمع آوري لوازم عبدالمنان همه لوازم را  به روستای دیامیر انتقال می دهد تا باربرها  به کمپ اصلی حمل کنند. عبدالمنان پسر همان مردی است که راینهولد مسنر را پس از فرود از مسیر دیامیر نیمه جان پیدا کرده و به پایین انتقال داده بود، او هم اکنون راهنمای محلی نانگاه پارابات  می باشد . لازم به ذكر است مسنردر نخستين صعود 8000 متري خود و در سال 1970 به همراه برادرش گونتر پس از صعود نانگاپاربات از مسير روپال با تراورس اين كوه از طريق گرده ديامير باز گشتند. متاسفانه گونتر در بازگشت بر اثر سقوط بهمن ناپديد شد. جسد اين كوهنورد حدود 30 سال بعد در دامنه هاي كوه پيدا شد. 
5/4/89 
ساعت : 30/4 دقیقه  بامداد تیم سه نفره يعني من و دو شرپاي نپالي به همراه منان و آشپزمان «ریاض الحق» سوار بر جیپ از چیلاس به طرف روستای دیامیر حرکت كرديم.  نخستين نماي نانگاپاربات پيش از روستا همه را به تحسين واداشت. 
پس از ترک جیپه و عبور از یک پل معلق تک رشته ای خود را به آن طرف رودخانه می رسانیم و شروع به راه پیمایی به طرف روستای دیامیر می نمائیم. در دیامیر توقف کوتاهی خواهیم داشت و با ترک آن به سمت دومین روستای مسیر مان زیگوت حرکت می کنیم. زیگوت همان روستایی است که پدر زنده یاد سامان نعمتی هزینه ساخت پلی بر روی رودخانه آن را پرداخت کرده تا روستائیان از آن استفاده نمایند. پدر سامان تابلویی را به من سپرده تا در جای مناسبی بر روی پل نصب نمایم.  تابلو را کنار پل بر روی سنگی بزرگ به دور از دسترس کودکان نصب کرده و دوباره به مسیر خود ادامه می دهیم. هوا بسیار گرم و آزاردهنده است هر از گاهی استراحتی کرده و پس از نوشیدن آب به راهمان ادامه می دهیم. امروز از نهار خبری نیست چون کل وسایل کمپ اصلی به بالا انتقال داده شده است. نزدیک روستای سر (SER) با ارتفاع تقریبی 3000 متر برای شب مانی توقف می کنیم. عبدالمنان اهل این روستا است و در اینجا مهمانخانه ای در دست  ساخت دارد او می گوید هزینه ساخت آن را رینهولد مسنر تقبل کرده است. هفت  نفر از سیزده  نفر تیم لهستان را که در حال بازگشت از کمپ اصلی  هستند، در اینجا ملاقات نمودیم، آنها خبر صعود دو نفر از اعضای تیم شان را داده و در مورد تیم کره می گویند که آنها کمپ دوم را برقرار کرده اند و فردا به سمت کمپ سوم در ارتفاع 6800 متر خواهند رفت. 
ساعت شش  روز ششم تیرماه به طرف کمپ اصلی حرکت می کنیم. به گفته منان  شش  ساعت تا کمپ اصلی  راه است. تمامی مسیر سرسبز و پوشیده از گیاه و درخت است.  بارهای مان به وسیله قاطر حمل  می شود و فشار زیادی روی دوش باربرها نیست. ساعت دوازده به کمپ اصلی رسیده و با سرپرست تیم کره که از این پس سرپرست ما نیز می باشد و JONG نام دارد ملاقات می کنیم. بدین شکل تیم هفت  نفره ما متشکل از 4 کره ای 2 نپالی و یک ایرانی می باشد، گرچه هنوز نفرات تیم همدیگر را ملاقات نکرده اند ، زیرا سایرین  برای هم هوایی در کمپ های بالا فعالیت می کنند. پس از اندکی استراحت و خوردن چای مشغول برپایی چادرهای مان می شویم. امروز دوستان کره ای تا کمپ سوم  ارتفاع 6800 متری صعود کرده اند آنها پس از شب مانی فردا به کمپ اصلی بازگشته و منتظر هوای خوب برای صعود می شوند. برنامه هم از فردا آغاز خواهد شد.
7/4/89 
پس از خوردن  صبحانه مشغول بستن بارها می شویم. قرار است ساعت سه بعد از ظهر به سمت کمپ یک حرکت کنیم. نفرات کره ای ساعت 6 صبح از کمپ 3 حرکت کرده و حدود ساعت 12 به کمپ اصلی رسیدند. آنها  از کوهنوردان خوب و با تجربه کره می باشند . کیم kim  تجربه صعود هفت قله و seo  چهار قله و کیم بزرگ ده قله هشت هزارمتری را در کارنامه دارند.  بعد از نهار کوله ها را بسته و به سمت کمپ یک حرکت می کنیم. پس از سه ساعت فعالیت حدود ساعت شش در ارتفاع 4850 متر در کمپ یک مستقر می شویم. تنها قسمتی از مسیر دارای شکاف بوده و بقیه مسیر تا کمپ یک پوشیده از برف است بهمن بزرگی که چند روز قبل سقوط کرده تمامی مسیر را پوشانده است. کمپ در زیر سنگی بزرگ و ایمن قرار دارد که بر اثر تابش آفتاب بر روی سنگ از روی آن آب سرازیر می شود، ما هم از وقت استفاده کرده و تمام بطری هایمان را پر می کنیم. پس از صرف شام به سرعت به خواب رفتیم تا صبح زود به طرف کمپ دوم صعود نمائیم.
ساعت شش صبح  به طرف کمپ دو حرکت کردیم از همان ابتدا  کمی فاصله بین نفرات می افتد فاصله  کارگاه ها  حدود 100 متر بوده و  شیب مسیر در حدود 50 الی 60 درجه است. کوله پشتی را نمی توان برای لحظه ای  زمین گذاشت. برای نشستن و استراحت باید همه ی وسایل را حمایت کرد. مسیر طولانی و خطرناک است و لحظه ای درنگ غیر قابل جبران خواهد بود. شیب آخر منتهی به کمپ دو با حدود 100 متر دیواره، راه را به روی مان بسته و طناب های ثابت کهنه و یخ بسته از آن آویزان است. این همان دیواره معروف مسیر «کینشوفر» می باشد و حتی بالای دیواره سه پایه ای فلزی با سیم بکسلی زنگ زده که تا زیر دیواره امتداد دارد به خوبی دیده می شود. این تشکیلات را برای بارکشی در اول صعود نصب کرده بودند.  صعود این دیواره با کوله پشتی سنگین و تنها با یک یومار انرژی مضاعفی می طلبد به هر ترتیبی است مسیر را  با کمک طناب های ثابت و نردبان های بکسلی که اکثراً غیر قابل اطمینان است صعود نمودیم. پس از صعود دیواره بر روی تیغه، محل کمپ دو در ارتفاع 6000  قابل مشاهده است. 
ساعت 30/13 به کمپ دو می رسیم محل کمپ در جای غیر منتظره ای بنا شده و تنها برای برپایی 2 الی 3 چادر جا است . 
از دوستان کره ای اجازه استفاده از چادر آنها را گرفته ایم. کمی بالاتر چادر قرمز رنگی زیر برف مدفون شده که آن هم متعلق به لهستانی ها می باشد گرچه طوفان آنرا خراب و غیر قابل استفاده نموده. به داخل چادر رفته و استراحت می کنم و منتظر نپالی ها می نشینم. ساعت 5/2 صدای آنها را می شنوم که به چادر نزدیک می شوند و هر دو به چادر آمده و از شیب زیاد مسیر و خطرناک بودن دیواره شکوه می کنند. خوشبختانه چادر بزرگ است و به راحتی استراحت می کنیم و تا حد توان آب تهیه کرده و می نوشیم تا مایعات بدن مان تامین شود. شب را در کمپ دو مانده تا فردا با آرزوی هوای خوب به طرف کمپ سه حرکت کنیم. از ساعت 11 شب بارش برف  شروع می شود و این طور به نظر می رسد که  برای فردا هوای خوبی نداشته باشیم.
9/4/89 
بَرف روی چادر را تا صبح چندین بار تکان داده تا روی هم انباشته نشده و آسیبی به چادر نرسد. از ساعت شش صبح همگی درون کیسه خواب هایمان بیدار و منتظریم تا بارش متوقف شود این انتظار تا ساعت ده به طول می انجامد در این مدت صبحانه خورده و با  بی سیم وضع هوا را از کمپ اصلی جویا می شویم. آنها خبر از بارش برف تا دو روز آینده را می دهند. بالاخره ما هم تصمیم به بازگشت گرفتیم. ساعت یازده پس از جمع کردن وسایل و محکم کردن چادر با چند نبشی به پایین سرازیر می شویم. ساعت 30/13 به کمپ یک رسیده و پس از کمی استراحت به طرف کمپ اصلی حرکت کردیم. ساعت 30/15 در حالی که باران می بارد به کمپ اصلی می رسیم. همه داخل چادرها هستند. بعد از نهار با ایران تماس گرفته و وضعیت صعود و فعالیت انجام شده را به فدراسیون گزارش دادم و از آنها می خواهم تا وضعیت هوای چند روز آینده را به من اطلاع دهند . 
10/4/89 
از تاریخ 10/4 تا 15/4 درکمپ اصلی  به  استراحت پرداخته و منتظر هوای خوب می مانیم. در این روزها گزارش های مختلفی از هواشناسی دریافت کردیم، تا اینکه برای روزهای هفده تا بیستم تیر ماه هوای خوب گزارش شد، ولی سرعت باد را در ارتفاع بالای هشت هزار متر 60 الی 70 کیلومتر در ساعت  برآورد  نموده اند.  قرار می شود  فردا  همه اعضای تیم کمپ اصلی را به طرف کمپ های بالا و صعود قله ترک کنیم. ضمن آنکه روز 15 تیر یک خانم آمریکایی به همراه دو باربر پاکستانی کمپ اصلی را  به  مقصد کمپ یک ترک نمود، تا در  روزهای آینده راهی قله شوند. 
16/4/89 
ساعت پنج بامداد بیدار شده و پس از صرف صبحانه آماده می شویم. کره ای ها نیز آماده اند که پس از اطلاع از وضعیت آب و هوای در روزهای آینده حرکت کنند. سایتی که آنها وضعیت آب و هوا  را  می گیرند  همه روزه ساعت 30/5 صبح پیش بینی جدید ارائه می کند. بالاخره ساعت 6 همگی حرکت خود را به طرف کمپ یک آغاز نمودیم. سرعت پیشرویمان نسبتاً سریع است و همگی در عرض دو ساعت به کمپ یک رسیدیم. وسایل مورد نیاز را از کمپ یک برداشته و بدون اتلاف وقت به طرف کمپ 2 ادامه مسیر می دهیم. من به همراه یکی از کره ای ها جلوتر حرکت می کنیم. به اول طناب های ثابت رسیده و پشت سر هم کارگاه ها را عبور می کنیم. مسیر را حدود 30 سانتی متری برف تازه پوشانده که نیاز به برف کوبی دارد. جلوتر از کوهنورد کره ای وارد مسیر دیواره زیر کمپ 2 شده و از آن عبور کردم و حدود ساعت 30/14 به کمپ 2 رسیدم. محمد علی «باربر پاکستانی»  به همراه خانم آمریکایی از دیروز منتظر تیم ما بودن تا به اتفاق به طرف کمپ های بالاتر صعود کنیم. بعد از حدود یک ساعت تمامی افراد به کمپ دو رسیدند. کره ای ها مشغول تمیز کردن برف های اطراف چادرشان هستند و من هم کمی بالاتر از آنها به اتفاق نپالی ها مشغول کندن و صاف کردن جای چادر برای بر پایی آن شدم. چادرمان کوچک است و مطمئناً به خاطر تنگی جا اذیت خواهیم شد. 
ساعت 30/5 روز 17 تیر ماه صدای آقای کیم (kim) بلند می شود تا بیدار شویم ما مشغول صرف صبحانه هستیم که کره ایها حرکت می کنند و پشت سر آنها ما با سی دقیقه تاخیر به راه افتادیم. مسیر پس از عبور سنگ ها بر روی شیبی یخی تا زیر کمپ سه  ادامه دارد از  کمپ سه  به  بالا پوشیده از برف است.  از انتهای شیب یخی، کمپ سه را می توان دید که چادری زرد رنگ خودنمائی می کند . حدود ساعت دوازده در ارتفاع 6800 متری به محل کمپ سه رسیدیم. از کمپ دو به بالا نسبت به دیروز آهسته تر صعود کرده ام چون بدون هم هوایی به این ارتفاع صعود می کنم و قصد شب مانی در آنجا را دارم. در محل کمپ سه  با چادر شکسته و پاره لهستانی ها مواجه می شویم. با زحمت زیادی یخ آن را کنده و کنار می گذاریم تا چادرمان را در جای آن بر پا کنیم. با مینگما چادر را بر پا کرده و به داخل آن می رویم پس از یک ساعتی «محمد علی» و «داوا»  نیز می آیند ولی از خانم آمریکایی خبری نیست و محمد علی می گوید سرعت صعود او پایین است و سه  الی چهار ساعت دیگر می رسد . 
به محمد علی کمک می کنیم تا چادرش را  بر پا کند. کره ای ها 20 متری بالاتر از ما زیر سنگ چادر زده اند، زیرا در اینجا تنها برای 2 چادر جا هست. کره ای ها هفته قبل به هنگام هم هوایی چادرشان را بر پا کرده اند. نزدیک غروب کوهنورد زن آمریکایی نیز به کمپ  رسیده و همگی (8نفر) در کمپ سه در ارتفاع 6800 متری مستقر می شویم. 
صبح روز 18 تیر ماه ساعت شش همگی آماده حرکت هستیم ولی از خانم آمریکایی و محمد علی خبری نیست و آنها هنوز داخل  چادرشان هستند. فکر کنم دیگر تصمیم به ادامه مسیر نداشته باشند در نتیجه ما شش نفر شامل سه کره ای، دو نپالی و من به طرف کمپ  چهار حرکت کردیم. از ابتدای مسیر تا ارتفاع 7100 متری خبری از طناب ثابت نیست و می بایست با تکیه بر کلنگ صعود کنیم. پس از رسیدن به طناب های ثابت  یومارم به دلیل قطر کم طناب درگیر نمی شود در نتیجه می باید با دست طناب را گرفته  و  با  احتیاط  صعود کنم. با تراورس شیبی پر برف به سمت راست و صعود  یالی سنگی  مدتی استراحت می کنم تا سایر نفرات برسند. نمای زیبای دشت زیر قله پوشیده از برف است. از وقت استفاده کرده و مدتی فیلم برداری و عکاسی کردم. با رسیدن نفرات دوباره حرکت می کنیم تا از دشت برفی عبور نمائیم. حجم برف زیاد است در نتیجه به ترتیب نفرات جلو عوض می شوند تا همه برف کوبی کنند. از محل استراحت بر روی یال سنگی تا کمپ چهار تمامی مسیر به صورت تراورس می باشد و ارتفاع چندانی صعود نمی گیریم. به اتفاق تصمیم به جلوتر بردن کمپ تا نزدیکی هرم  قله را داریم، تا فردا مسیر کوتاه تری را طی کنیم.  بالاخره پس از رسیدن به محلی مناسب در ارتفاع  7200 متری کمپ چهار را با آماده کردن جای چادر  بر پا می کنیم. داوا که کمی عقب مانده رسیده و همگی وارد  چادر می شویم. سریعاً آبی تهیه کرده و پس از نوشیدن به  استراحت می پردازیم زیرا قرار است ساعت دوازده شب به طرف قله حرکت کنیم . 
19/4/89 
ساعت یک همگی بیرون چادر آماده حرکت هستیم و پشت سر هم آرام آرام پیش روی می کنیم خبری از مهتاب نیست تاریکی مطلق همه جا را فرا گرفته است  با  خاموش کردن چراغ پیشانی نفر جلویی دیده نمی شود. ابتدا  مسیر را تراورس کرده  تا به شیب منتهی به زیر قله برسیم. به نوبت مسیر را برف کوبی می کنیم تا نفرات زیاد خسته نشوند. حدود دو ساعت طول می کشد تا تراورس تمام شود. با گذشت زمان هوا نیز روشن تر می شود. قسمتهایی از شیب برفی زیر قله را برف سفت و یخ زده پوشانده است با تکیه بر کلنگ و کرامپون از آنها عبور می کنیم. حدود ساعت 10 وزش باد پیش بینی شده شروع می شود و به دنبال آن دما به شدت کاهش می یابد. سرمای زیاد دست و پا و صورت مان را اذیت می کند مدام انگشت ها و بینی ام را مالش می دهم تا سرما زده نشوند. شدت باد به قدری است که کره ای ها تصمیم به بازگشت می گیرند من و  مینگما تصمیم به ادامه مسیر و صعود داریم. کوهنوردان کره ای با کمپ اصلی تماس گرفته و پس از مشورت، آنها نیز پشت سرِما به صعود ادامه می دهند دیگر انتهای مسیر مشخص است و بعد از آن دیگر شیبی وجود ندارد. تا به ثمر رسیدن زحمات مان اندکی بیش نمانده است. از خوشحالی دیگر به سرعت باد وکاهش دما اهمیت نمی دهیم. مینگما جلوتر از بقیه دستانش را بالا می برد و اشاره می کند که دیگر تمام است  وقتی به قله می رسم و نبشی فرو رفته در سنگ را می بینم دیگر شکی در قله بودن ندارم. اینجا همان مکانی است که هرمان بول 57 سال قبل به تنهایی بر آن گام نهاد. اینجا همان مکانی است که کوهنوردان بسیاری برای دست یابی به آن جان خود را از دست داده اند. اینجا فراز کوه عریان می باشد. 
کوله ام را زمین گذاشته و دوربینم را بیرون می آورم تا این لحظات را ثبت نمایم. نفرات یک به یک به قله می رسند کیم (KIM) بزرگ – داوا و بعد کیم (kim) کوتاه قد. هنوز از کوهنورد دیگر کره ای (seo) خبری نیست او با کمی تاخیر آرام آرام خود را می رساند. پس از فیلم برداری از مناظر زیبای قله به سراغ دوربین عکاسی می روم. دوربین مینگما یخ زده و نمی تواند عکاسی کند و از این بابت ناراحت است با هم چند عکس به یادگار گرفته و آماده برگشت می شویم. گرچه دل کندن از فراز این غول 8000 متری دشوار است، 
در نهایت همه با هم در مسیری مستقیم از روی شیب برفی به پائین سرازیر شدیم. به هنگام  صعود کمی بیشتر به سمت راست متمایل شده و از مسیر منحرف شده بودیم. در موقع برگشت از مسیری متفاوت فرود می آییم. در بازگشت کمی احساس خستگی می کنم و هر از چند گاهی استراحت می پردازم. به نظرم علت آن عدم هم هوایی مناسب و سرعت صعود می باشد. حدود ساعت 30/19 کمی مانده به غروب آفتاب به چادرمان می رسیم و از فرط خستگی بدون نوشیدن آب به کیسه خوابهایمان پناه می بریم. پس از مدتی تلفن را از جیبم بیرون آورده و خبر صعود را به ایران می دهم تا  آنها را  از نگرانی در آورم. به هر زحمتی هست برف آورده و آب تهیه می کنیم. از بی آبی گلویمان خشک شده و نفس کشیدن برایمان دشوار است. 
صبح چادر یخ زده کمپ چهار را جمع کرده و به سمت پائین حرکت می کنیم. کره ای ها سرعت خوبی دارند و جلوتر از ما حرکت می نمائیم. در این چهار روز فعالیت از تنگی جا و نامناسب بودن غذا خیلی اذیت شده ام به این دلیل که کلا ً نوع غذای نپالی ها و من فرق داشته و نتوانسته ام تغذیه مناسبی داشته باشم و در مورد جا هم شب ها خواب و استراحت راحت و کاملی نداشته ام. در مجموع بدن مان تخلیه انرژی شده و تحلیل رفته است. حدود ساعت چهار بعد از ظهر به کمپ سه رسیده و تصمیم به شب مانی می گیریم. چادر را بر پا کرده و به درون آن می رویم بدون هیچ صحبتی هر کس گوشه ای به خواب می رود. نیمه های شب در بین مواد غذایی یخ زده به دنبال غذا هستم تا اگر بتوانم چیزی بخورم. گلوی همه مان از خشکی هوا زخم شده و  نمی توانیم غذا  بخوریم. بهترین چیز مایعات است. نسکافه ای تهیه کرده و می نوشیم. 
21/4/89 
رفته رفته هوا روشن می شود و ما آماده حرکت. به هر زحمتی است از چادر بیرون آماده و   وسایل مان را جمع می کنیم. درون چادر آنقدر کوچک است که جای تکان خوردن نیست.  نمی دانم برودت دما زیاد است یا ما احساس سرمای شدید می کنیم. به هر ترتیبی است با دستان یخ زده چادر را جمع کرده و به پایین سرازیر می شویم. در کمپ 2 مقداری کمپوت گرم کرده و می خوریم و دوباره به حرکت خود ادامه می دهیم. از دیواره کینشوفر با احتیاط فرود می رویم. آنقدر طناب  از روی دیوار آویزان است که نمی دانیم  با کدام یک فرود برویم. 
از کمپ یک وسایل مان را برداشته و بعد از ظهر به کمپ اصلی می رسیم. ریاض، آشپزمان، با شربت و ریسه ای از گل به استقبال مان آمده و اولین نفری است که صعودمان را تبریک می گوید. پس از خوردن نهار به چادرمان می رویم تا وسایل مان را جمع کنیم . فردا باربرها برای بردن بارها می آیند و من با نانگاپاربات و قله طلایی و عریان آن خداحافظی خواهم کرد تا تنها پرچم زیبا و سه رنگ کشورم بر فراز آن به یادگار باقی بماند.

بهمنها ما را ببلعید!

2010-07-23T13:08:00.004+04:30

بهمنها ما را ببلعید!

می گفت:"اولین بار که به تهران آمدم در مسیر منتهی به ترمینال ماشینها چنان با سرعت می راندند وخیابانها آنقدر شلوغ بودکه ترسیدم از اتوبوس پائین بیایم". می گفت:"در محوطه داخلی ترمینالدقایقی را حیران نظاره گرجنب و جوش مردم بودم واز ترس وتعجب تصمیم گرفتم به شهرمبرگردم".
می گفت:"وقتی تصمیمم را تلفنی با خواهرم در میان گذاشتم با تعجب وخنده مرا ترغیب به ماندن و رفتن به خانه اش نمود".

بهمنها ما را ببلعید!

اولین بار در اردوهای سال76 ودر خوابگاه شیرپلا با او برخورد کردم او به همراه دوستش بسیارساکت وگوشه گیر بودند. بچه ها میگفتند دوست او که جثه کوچکتری هم داشت از او خیلی قویتر است اما او روز به روز خود را بهتر وبیشتر نشان دادتا اینکه به عضویت تیم راکاپوشی در آمد.

بهمنها ما را ببلعید!

در کمپ سوم راکاپوشی ودر ارتفاع 5750 متری بخاطرسه روز بارش سنگین برف حبس شده ایمجلال و فرشاد معتقدند نباید به مواد غذایی کمپ چهارم دست بزنیم ومی باید غذای کمپ سوم را جیره بندی کرد.آقاجلال هر روزسوپ را رقیقتر می کردتا بیشتر دوام بیاوریم.شب پنجم ساعت 3 با سروصدای فرشاداز خواب برخواستیم برف تازه هم ارتفاع چادرهایمان بود. بیرون رفته و چادرها را تمیز کردیم. محمد دور چادر را خالی کرد تا از فشار برف بکاهد ناگهان برف از یالروبرو به طرف کمپ حرکت کرد و همه جا را در بر گرفت. همگی تا کمر در برف فرو رفتیم در حالیکه جز صدای غرش برف وشکستن دیرک چادرها صدای دیگری به گوش نمی رسید.

آن روز از زمان وقوع حادثه یعنی ساعت سه بامداد تا حدود ساعت/ 17 برای مرتب کردن کمپمان تلاش کردیم و شب هنگام خوشحال از توقف بارش وسلامتی بچه ها در چادر مشغول تماشای اقا جلال بودیم تا با سوپی دیگر از بدنهای خسته مان پذیرایی کند که صدای محمد که می گفت:"اقا جلال لااقل امشب یه غذای سفت بده بخوریم" سایرین را خوشحال از اعتراضش

به خنده انداخت.

بهمنها ما را ببلعید!

ساعت/ 8 صبح روز 30 اردیبهشت سال 77، محمد جلو وحمید پشت سرش درست در زیرآخرین صخره منتهی به قله قرار دارند. جلال در بالای صخره وحسن مشغول فیلمبرداری است محمد سر را داخل دوربین فرو می برد وفریاد میزند: "قدمگاه هیلاری هستیم هیلاری" و ساعتی بعد او محکم بر روی پرچم سه رنگی می کوبد که در کنار سه پایه روی قله پهن شده است و فریاد می زند :"زنده باد ایران"

بهمنها ما را ببلعید!

تابستان 78 در دامنه کوه مون بلان ودر شکافی به طول 350 متر در حال صعودیم حرکتمان را انچنان با عجله اغاز کردیم که نتوانستم شلوار بادگیرم را بپوشم. طول سوم مسیر برغم انکه هیجان صعود همه وجودم را در بر گرفته ولی باز هم از سرما غر غر میکردم که محمد به کارگاه نزدیک شدوقتی دستان فاقد دستکشش را دیدم خجالت زده ساکت شدم. تعجیلمان در صعود به او اجازه نداده بود دستکش مناسبی به دست کند.

بهمنها ما را ببلعید!

بهار 79 در تهران زمانیکه تدارکات فنی وپوشاک را بین نفرات تقسیم میکردیم شلواری تنگ نصیب محمد شد. چند بار گفت: این شلوار مناسب من نیست. ولی نتوانستم کاری برایش انجام دهم در روز صعود به قله چوآیو در حالیکه هوا به شدت سرد بود و برف می بارید نزدیک قله متوجه شدم محمد شلوار بادگیر به پا ندارد وتنها با یک شلوار پلار صعود میکند. وقتی سئوال کردم چرا بادگیر نپوشیدی ؟ گفت: مگر فراموش کردهای شلوار سایز خودت را به من دادی ؟! او شیشاپانگما را هم بدون استفاده از بادگیر و تنها با یک شلوار استرچ ویک پلار صعود کرد در حالیکه در تمام طول مسیر در جلو تیم برف کوبی کرده و راه را باز می کرد.

بهمنها ما را ببلعید!

ساعت حدود 6 بعد از ظهر روز 23 اردیبهشت سال1380 است. دقایقی بیشتر از رسیدنمان به فراز قله" ماکالو" نمیگذرد. طوفان به شکل وحشیانه ای همه جا را فرا گرفته. اقبال از پشت بیسیم فریاد میزند ما بر فراز قله ایستاده ایم.اما اقای اقاجانی که شرایط بد هوا را دیده فریاد میزند: قله را فراموش کرده و هر چه سریعتر به پائین برگردید. هوا رو به تاریک شدن نهاده و اقبال تیم را به طرف پائین فرا میخواند. شرپاها پیش از سایرین ودر پیشان نفرات تیم سرازیر شدند. قصد داشتم به عنوان آخرین نفر و در پی انها پائین روم که دیدم در گوشه برج قله محمد همچون هیزم شکنان کلنگ خود را بالا وپائین میبرد او قطعه سنگ بزرگی را از قله جدا نموده ودرون کوله پشتی خود قرار داد در حالیکه در ان شرایط من ترجیح می دادم برای سبک کردن کوله خودم کپسول اکسیزنم را هم جا بگذارم. بی شک صعود بدون کپسول اکسیزن محمد به ماکالو نقطه عطفی در کوهنوردی ایران به شمار می رود.

بهمنها ما را ببلعید!

می گفت:" برای شرکت در اردوهای فدراسیون کوهنوردی انقدر مسیر نقده تا تهران رابااتوبوس رفته و برگشته ام که اگر انها را باهم جمع کنم برابر با طول خط استوا میشود ومن به جای شرکت در اردوها میتوانستم یکبار دور کره زمین را طی کنم".

بهمنها ما را ببلعید!

در یکی از روزهای بهار سال 81 در کمپ اصلی لوتسه در چادر نشسته بودیم که "آم هون گیل" کوهنوردمعروف کره ای وهشتمین فاتح تمامی قلل هشت هزار متریبرای دیدن سرپرست تیممان به کمپ ما آمد. هون گیل و تیمش انقدر امکانات داشتند که محمد طاقت نیاورد وگفت اگر من امکانات او را داشتم 14 کوه بالای 8000 متر را در مدت سه سال تمام می کردم. تنها چند روز بعد محمد بدون کپسول اکسیزن قله لوتسه را هم فتح کرد.

بهمنها ما را ببلعید!

در روزی سرد در زمستان 81 او را جلوی ورزشگاه شهید شیرودی دیدم در حالیکه سرش پائین و در فکر بود.به او نزدیک شده وپرسیدم: محمد به چه فکر میکنی ؟ وقتی متوجه من شد گویی دنبالکسی میگشت تا با او درد دل کند.گفت : برای چندمین بار جهت پیگیری کار استخدامم به کارگزینی سازمان رفتم.مسئول کارگزینی در پاسخ به سئوال محمد که پرسیده بود بالاخره کار استخدام من چه شد ؟ گفته بود:منتظریم تا تعدادی از شاغلین بازنشسته شدهیا به شکلی از رده خارج شوندآنوقت کار شما را بررسی میکنیم.البته زیاد خوشبین نباش زیرا احتمالا شما را با شهرهای جنوبی مانند بندر عباس یا زاهدان و خاش میفرستیم.محمد با بغض میگفت مگر من مجرم هستم که با من اینگونه برخورد میکنندوقصد تبعیدم را دارند؟من قهرمان این مملکتم.

بعدها وقتی در مورد اون روز با محمد صحبت میکردم با خندهای تلخ میگفت تو ایران با قهرمانانشان مثل پاپیون(اشاره به فیلمی به همین نام که سرگذشت مردی تبعیدی در جزیره گوآم رابازگو می کرد) برخورد می کنند.

بهمنها ما را ببلعید!

گویی دیگر طاقت ندارد. چادر آشپزخانه راترک میکند ورو به "گاشربروم" فریاد میزند:

"بهمنها بیائید ما را ببلعید"اما هیچ صدایی به گوش نمی رسد.گویی برفهای گاشربروماز اینهمه جسارت متعجبند.اما این شعار محمد شده. سایرین هم به تقلید از محمد بهمنهای گاشربروم را به سخره میگیرند.

بهمنها ما را ببلعید!

ساعت حدود 10/10 دقیقهروز 26 مرداد ماه است.تنها حدود 200 متر تا قله گاشر بروم باقی مانده درست چند لحظه قبل بود که در تماس با کمپ اصلی گفت :"آرام بالا میرویم و از بهمن دوری میکنیم".

برف میبارد محمد در جلوی تیم راه را باز میکند. سایرین هم به دنبال او پیش میروند.ناگهان صدای مهیبی همه را در جای خود میخکوب میکند .مقبل فریاد میزند: محمد سنگ.اما سنگی در کار نیست. لحظاتی بعد جز ردپایی ناتمام چیزی بر جای نمانده و داود وحسن حیران به پودر برف حاصل از بهمنی مینگرند که میخواست محمد را ببلعد.

ساعتی بعد بچه ها پیکر نیمه جان محمد را از زیر بقایای بهمن بیرون میکشند. بهمن دیگری میاید اما انهم توان بلعیدن او را ندارد. گویی مقدر شده خاک پاک ایران پیکر زلال محمد را ببلعد.

محمد جایت همیشه سبز خواهد ماند.

اوه-ايون سان

2010-04-29T13:01:00.004+04:30

اوه-ايون سان

گرچه خانم اوه-ايون سان متولد 1 مارس 1966 در شهر ناموون كره جنوبي در روز 27 آوريل 2010 و در سن 44 سالگي موفق شد با صعود به قله آناپورنا نام خود را به عنوان نخستين زن فاتح 14 قله 8000 متري و بيست و يكمين كوه نورد جهان به ثبت برساند. اما اواخر سال 2010 همه چیز به یکباره به هم ریخت و نام او از این رده بندی حذف گردید. بدين شكل رقابت كاذبي كه ميان او و ادورنه پاسابان ديگر زن اسپانيايي ايجاد شده بود به پايان رسيد و با تکذیب صعود او به کانچن چونگا ادورنه پاسابان اسپانیایی به عنوان نخستین بانوی فاتح تمامی 8000 متریها برگزیده شد.

خانم سان در 17 جون 1997 با صعود به قله گاشربروم دو وارد عرصه 8000 متريها شد اما روند صعودهاي او تا 20 مي 2005 كه توانست قله اورست را صعود نمايد متوقف شد و او تنها به صعود 7 قله مرتفع 7 قاره بسنده نمود.

2002 البروز

2003 دنالي

2004 آكانكاگوآ

2004 كليمانجارو

2004 كوه وينسون

2004 كوزيوسكو

و 2004 اورست

سان در سال 2006 بر شيشاپانگما غلبه كرد و يكسال بعد چوآيو را فتح نمود. ضمن آنكه در تابستان همين سال موفق شد بر كي دو دومين كوه مرتفع دنيا غلبه نمايد. 

خانم سان پس از فتح كي دو در مدت تنها 4 سال توانست بر 8 قله 8000 متري ديگر غلبه نمايد تا لقب نخستين بانوي فاتح همه 8000 متريها را به خود اختصاص دهد. 

13 مي 2008 ماكالو

26 مي 2008 لوتسه

31 جولاي 2008 برودپيك

12 اكتبر 2008 ماناسلو

6 مي 2009 كانچن چونگا - صعود تا نزدیک قله

21 مي 2009 دائولاگيري

10 جولاي 2009 نانگاپاربات  

و سرانجام 3 آگوست 2009 گاشربروم يك 

بدين صورت دوازده قله 8000 متري در مدت 12 سال فتح شد تا خانم سان در پائيز 2009 براي صعود آناپورنا راهي نپال گردد.

اما آناپورنا كوهي نبود كه به دو تلاش او در اين سال پاسخ مثبت دهد و خانم سان مجبور شد با كارواني از كوهنوردان و فيلمبرداران نپالي در بهار 2010 راهي نپال گردد.  سرانجان خانم سان در روز 27 آوريل 2010 توانست 13 سال پس از آغاز صعودهاي 8000 متري خود بر اين كوه غلبه نمايد تا نامش به عنوان نخستين زن فاتح 14 قله 8000 متري به ثبت رسد. هر چند تلاشها و انتقادات طرفداران ادورنه پاسابان تمامی معادلات را بر هم زد و با تحقیقات سایت اکس وب و همچنین فدراسیون کوهنوردی کره این عنوان از او باز پس گرفته شود و ادورنه به عنوان نخستین بانوای فاتح 8000 متری ها برگزیده شود.

منبع:

http://en.wikipedia.org/wiki/Oh_Eun-Sun

Korean Alpine News
http://en.wikipedia.org/wiki/Eight-thousander#cite_note-12 

گفتگو با رضا زارعي

2010-02-14T12:36:00.001+03:30

مهمان کوه نیوز: رضا زارعی

 
آقای زارعی یکم از زندگی شخصی تون برای ما بگید؟ متولد چه سالی هستید؟ میزان تحصیلات؟ در حال حاضر چه کار میکنید؟

متولد 15 تير 1348 هستم يعني 40 سال سن دارم. متاهل و داراي يك دختر. كارشناس تربيت بدني و كارشناس ارشد جغرافيا و برنامه ريزي توريسم. در يك موسسه طبيعت گردي و در زمينه گردشگري ورزشي و طبيعت گردي فعاليت مي كنم.

آقای زارعی چی شد که کوه نوردی رو شروع کردید؟ چند سال هست که، کوهنوردی می کنید؟

نزديكي خانه ما با كوههاي شمال تهران از عوامل جذب من به كوه بود. در كودكي به همراه برادر بزرگتر و گاهن پدرم به كوه مي رفتم. در اوايل دهه 60 هم به همراه گروهي از بچه هاي محل كه عمدتن در آن دوران عضو سازمان مجاهدين خلق بودند، به كوه مي رفتم. تعدادي از آنها بعدها به خارج رفتند و تعدادي هم راهي زندان شدند، اما كوهروي من با تعدادي از دوستانم به صورت تفنني ادامه يافت تا سال 71 كه به صورت جدي وارد كوه نوردي شدم. از سال 73 همزمان به شاخه سنگ نوردي روي آوردم و عضو گروه كوه نوردي آرش شدم كه پايه اي براي فعاليتهاي جدي كوه نوردي ام بود.

آقای زارعی شما در صعود های مختلفی شرکت داشتید، خاطرات تلخ و شیرینی از این کوه نوردی ها دارید، اگر بخواد شیرین ترین و تلخ ترین خاطره دوران زندگی کوه نوردی تون رو بگید، چی به ذهنتون میرسه؟

تلخترين خاطره ورزشي ام مربوط به صعود نكردنم به قله اورست در بهار 77 هستش كه به رغم توانايي جسماني، اما بخاطر كم تجربگي از صعود قله بازموندم. البته در كنار اين موضوع مي تونم به كشته شدن محمد اوراز در صعود گاشربروم هم اشاره كنم كه دوره تلخي در كوه نوردي من بود.

در مورد شيرينترين خاطره ورزشي هم بايد به اولين صعود هيماليائيم يعني صعود راكاپوشي اشاره كنم كه براي من و هم تيميهام خاطره بسيار خوشي را رقم زد و البته آغازي بود براي ورود به عرصه صعودهاي برون مرزي.

آقای زارعی شما یکی از کارشناسان و صاحب نظران این رشته ورزشی هستید، به نظر شما کوه نوردی ایران، چه ضعف هایی داره، به چه چیزی باید پرداخت و اون رو قوی کرد؟ خلاصه کلام آیا ما جایی تویه کوه نوردی حرفه ای دنیا داریم؟

فكر مي كنم مهمترين مشكل كوه نوردي ايران ضعف آموزش باشه، يعني ما از پايه در كوه نوردي دچار مشكل هستيم. كوه نوردي ايران به قول شما كامپيوتريها از نظر سخت افزار يعني كوه ها، تجهيزات روز كوه نوردي و نيروي انساني در حدبالايي قرار دارد، اما مشكل ما نرم افزاريه. گرچه طي سالهاي اخير و بويژه با افزايش دسترسي به اينترنت اطلاعات كوه نوردي در كشورمان به روز در آمده، ‌اما در بكار بستن اين اطلاعات، يعني آموزش كوه نوردي و انتقال تجربيات دچار مشكل هستيم.

ضمن آنكه معتقدم بدليل تفاوت شكل كوههاي كشورمان با آلپ كه عمدتن حالت تپه را دارند و بدون آنكه در اغلب صعودها نياز به كارفني داشته باشند مي شود به قله آنها دست يافت. همين مسئله باعث شده تا كار فني در كوهها تنها مربوط به كلاسهاي آموزشي كوتاه مدت باشه و بمرور به ورطه فراموشي سپرده مي شوند.

آقای زارعی از فدراسیون چه خبر؟ شما اونجا چی کار میکنید؟ آقای زارعی اگر بخواد به عملکرد فدراسیونی که شما هم یکی از اعضای اون هستید نمره بدید یا اون رو نقد کنید، چه نمره ای می دید و چگونه اون رو نقد می کنید؟

من مسئوليت كميته كوه نوردي فدراسيون را بر عهده دارم. اين كميته از بخشهاي سنگ نوردي، برف و يخ،غارنوردي و ناوبري تشكيل شده، هر بخش داراي يك مسئول هستش و بيشتر كار اين كميته رسيدگي و ثبت دوره هاي آموزشي رسمي است كه در سطح كشور برگزار ميشه و مقدمات كار را براي صدور مدارك اين دوره ها فراهم مي كنيم. رسيدگي و بازبيني طرح درسها و زمانبندي دوره ها از ديگر كارهاي اين كميته است. كميته كوه نردي در ساليان دور بخش فني فدراسيون كوه نوردي بود ولي طي سالهاي اخير به يك كميته آموزشي تبديل شده.

اما در زمينه عملكرد فدراسيون و نمره دادن به اون بايد بگم هر سازماني چكيده سازمان بالا دست خودشه و فدراسيون كوه نوردي هم جزئي از سازمان عريض و طويل تربيت بدني ايرانه كه خوب وضعيت و جايگاه ورزش در آن را شاهد هستيم پس نميشه از فدراسيون كوه نوردي به عنوان يك جزء در اين دايره بسته توقع زيادي را داشت!

با اين اوصاف من به مسئوليني كه در محيط بسته ورزش ايران فعاليت مي كنن و با مشكلات بي شمار اون خودشون رو وفق ميدن نمره 20 ميدم. حالا  از چندش را شماها كه از بيرون به اين سيستم نگاه مي كنيد تعيين كنيد!

آقای زارعی یکم از کوه قاف بگید؟ کی متولد شد؟ اصلا چی شد که نیاز دیدید چنین وبلاگی رو داشته باشید؟

حدود 6 سال قبل، فكر كنم ارديبهشت 1382 بود، پس از معرفي چند وبلاگ كوه نوردي توسط آقاي پارسايي در فصلنامه كوه با وبلاگ و وبلاگ نويسي آشنا شدم. پيش از اون در گاهنامه اورست و همينطور گهگداري در فصلنامه كوه مطالبي ارائه مي كردم. اما بدليل محدوديت اون نشريات و پس از آشنايي با وبلاگ نويسي تصميم گرفتم دست نويسهام رو روي محيط عمومي تري به اشتراك بگذارم. خوب اين شد كه كوه قاف متولد شد.

ابتدا به طور همزمان در پرشين بلاگ و بلاگ اسپات مي نوشتم ولي بدليل محدوديتهاي پرشين بلاگ و امكانات بيشتر بلاگر تصميم گرفتم در اين محيط كار كنم. الان هم حدود 6.5 سال از اون روزا مي گذره.

آقای زارعی از برنامه های آیندتون بگید؟ آیا در فکر یک صعود بزرگ هستید؟

راستش نه. شرايط زندگي اينطور ايجاب كرده تا بيشتر به حال فكر كنم نه آينده. اكنون ترجيح ميدم با همسر و فرزندم باشم تا اينكه فكرم را به او بالا بدوزم. با اين حال دنيا رو چه ديدي شايد....

آقای زارعی فضای حاکم بر وبلاگستان کوه نوردی رو چطوری می بینید؟ به عنوان یکی از نویسنده گان موفق این عرصه، آیا صحبتی برای ارتقاء اون دارید؟

خوشبختانه وبلاگهاي كوه نوردي در همه زمينه ها و شاخه هاي اين ورزش مطلب ارائه ميدن و فكر مي كنم نسبت به ساير رشته هاي ورزشي تونستن از اين موهبت بهره بيشتري را براي ارتقاءاين ورزش ببرن. البته ريشه نوشتن حتي پيش از ورود به عرصه وبلاگ نويسي هم در كوه نوردي وجود داشته و بخشي از آموزشهاي اين ورزش از ديرباز مربوط به مبحث گزارش نويسي از برنامه ها بوده كه اينك با وبلاگ و وبلاگ نويسي گسترش پيدا كرده. با اين حال ضعفهاي زيادي هم دارن كه بخشي از آن به نا آشنايي وبلاگ نويسها با علوم كامپيوتر هستش. اين مسئله همان چيزي است كه شما در كوه نويوز بر آن غلبه كرده ايد و موجب شده در مدتي كوتاه بتونيد مخاطبينتون را افزايش بديد.

اما در مورد موفق بودن يا ضعفهاي كوه قاف بهتره خوانندگان و مخاطبين اين عرصه نظر بدن. در هر حال از ديد خودم كوه قاف در يك نقطه متوقف شده و هنوز جا براي پيشرفت بيشتر در اين عرصه رو داره هر چند من فاقد اين توانمندي هستم.

آقای زارعی من چند کلمه نام می برم، اولین چیزی که بلافاصله به ذهنتون می رسه رو بفرمایید؟

کوه: بخشي از زندگي

محمد اوراز: يادش به خير

کوه قاف: دفتر خاطرات من

اقبال افلاکی: دوست خوب

کوه نیوز: نوگرا

... و جمله آخر ...

دوست دارم از تمامي كساني كه به نوعي در موفقيت ورزشي من نقش داشتند ياد كنم..

خانواده ام و همينطور دوستانم. در راس همشون آقاي صادق آقاجاني كه به گردن من خيلي حق داره. براي همشون آرزوي سلامتي دارم.

و در پايان بايد بگم آدما همه داراي نقاط ضعف و قوت هستن، منهم از اين موضوع بري نيستم. خوشحال ميشم دوستان در اين فرصت بتونن نقاط ضعف شخصي من و كوه قاف را گوشزد كنن. براي شما هم آرزوي موفقيت و پيشرفت روز افزون را دارم.

منبع:
وبلاگ كوه نيوز

صعودهاي ورزشي؛ جدائي يا پشتيباني

2010-01-15T21:00:00.001+03:30

صعودهاي ورزشي؛ جدائي يا پشتيباني

مدتي است زمزمه هاي نياز جداسازي شاخه صعودهاي ورزشي از فدراسيون كوه نوردي و صعودهاي ورزشي به عنوان مهمترين راهكار توسط سنگ نوردان كشورمان براي برون رفت از مشكلات اين رشته پيشنهاد مي گردد. 

در واقع در سال 2007 اتحاديه جهاني كوه نوردي به اتفاق آراء اعضاء خود راي به جدائي شاخه صعودهاي ورزشي داد تا بخش رقابتي سنگ نوردي بتواند به شكل مستقل از ورزش مادر، كوه نوردي به كار خود ادامه دهد و به نحوي ضمن حذف رقابت از ورزش كوه نوردي راه را براي ورود صعودهاي ورزشي به كميته بين المللي المپيك نيز باز كند. بر اين اساس فدراسيونهاي تابعه اين اتحاديه نيز اقدام به تفكيك اين بخش نمودند، گرچه عمدتن فدراسيونهاي مطرح كوه نوردي دنيا تاكنون تنها اقدام به جداسازي نام اين شاخه كرده اند تا پس از ايجاد زيرساختها در آينده تمامي سيستم صعودهاي ورزشي خود را تبديل به فدراسيوني مستقل كنند. 

ظاهرن تا امروز و در سطح جهان تنها دو كشور سنگاپور و مالزي اقدام به جداسازي كامل اين دو فدراسيون كرده اند و شايد مهمترين علت اين جدا سازي نبود كوهستان در اين دو كشور جزيره اي در جنوب شرقي آسيا باشد(نقل به مضمون). 

اما فدراسيون كوه نوردي ايران نيز بر همين اساس از پائيز 2007 نام خود را به دو بخش كوه نوردي و صعودهاي ورزشي تفكيك نمود تا شاخه صعودهاي ورزشي پررنگتر از گذشته فعاليتهاي خود را صورت دهد و با توجه به ورود اين شاخه به المپيك و بازيهاي آسيائي داخل سالن بتواند از پشتيباني كميته المپيك نيز بهره مند گردد. نيازي كه تاكنون به صورت كامل محقق نگرديده!

در مجمع ساليانه فدراسيون كوه نوردي كشورمان كه پائيز گذشته برگزار گرديد حميد سجادي معاون فني سازمان در پرسش مطرح شده در اين زمينه ابراز داشت: سازمان تربيت بدني طي سالهاي اخير با اين رويكرد كه از افزايش فدراسيونهاي ورزشي جلوگيري نمايد عمده شاخه هاي جديد مطرح شده را يا وارد حوزه فدراسيون ورزشهاي همگاني نمود و يا همچون فدراسيون بولينگ و بيليارد (كيو اسپرت) كه 2 ورزش غير مرتبط را در دل يك فدراسيون قرار داده يا فدراسيون بيس بال كه از 4 رشته غير مرتبط بيس بال، سافت بال، كريكت و راگبي شكل گرفته اقدام به تركيب فدراسيونها نموده است. همين امر در شاخه ورزشهاي رزمي نيز صادق است و در حالي كه سبكهاي مختلف هيچگاه حاضر به همكاري با يكديگر نبوده و تقاضاي تبديل شدنشان به فدراسيوني مستقل را دارند، سازمان تربيت بدني با اين كار مخالفت مي نمايد. 

سجادي ضمن اشاره به نزديكي دو شاخه كوه نوردي و صعودهاي ورزشي توصيه نمود بر اساس اين رويكرد سازمان، اين امر حداقل در آينده نزديك نشدني است و بهتر است در همين قالب فدراسيون كوه نوردي و صعودهاي ورزشي به كار خود ادامه دهد. 

البته شايد نمونه بارز ديگري از ورزشهاي مرتبطي كه در دل يك فدراسيون قرار دارند بشود به فدراسيون فوتبال و شاخه فوتسال آن اشاره نمود كه با داشتن چندين عنوان قهرماني آسيا و دو عنوان چهارم و پنجمي جهان نياز استقلال آن بيش از هر فدراسيوني احساس مي گردد، اما سازمان تربيت بدني به اين امر همواره پاسخ منفي داده است. 

در هر صورت اين معضل در حالي ورزش كوه نوردي را در بر گرفته كه نه تنها نيازهاي صعودهاي ورزشي را تامين نمي كند و ورزشكاران اين رشته آن را به عنوان راهكار موفقيت مي دانند بلكه خود كوه نوردي نيز از ورود بخش رقابتي سنگ نوردي دچار مشكلات بسياري شده و در واقع ورود رقابت به اين رشته طي سه دهه گذشته نفس كوه نوردي را كه آنرا ورزشي براي مبارزه با طبيعت و دوري از رقابتهاي ناسالم مي دانند به بيراهه كشانده و از مسير اصلي خود منحرف ساخته است. اين موضوع شايد مهمترين عامل جداسازي اين دو رشته در سال 2007 و در اتحاديه جهاني كوه نوردي بود و اين اتحاديه براي گريز از رقابت در كوهستان طرح جدائي سنگ نوردي را عملي ساخت. اميد آنكه فدراسيون كوه نوردي كشورمان نيز بتواند در اين برهه بهترين تصميم را براي مشكلات اين شاخه بگيرد.

برودپيك؛ صعود سبك بار

2009-12-28T05:56:00.006+03:30

برودپيك؛ صعود سبك بار
تابستان 88 همراه بود با تلاش در خور توجه دوستانمان در گروه آرش بر روي مسيري نو در جبهه جنوب غربي برودپيك. از آنجا كه اين مسير پيش از صعود تيم آرش و تا ارتفاع 6500 يا 6700 متري توسط تيمي سه نفره از كوه نوردان فرانسوي صعود شده بود و يكماه پس از ايشان اعضاي تيم آرش به سبك محاصره اي اين مسير را تا ارتفاع 7000 متر صعود كردند بر آن شدم تا ضمن ارائه مختصر گزارشي از تلاش تيم فرانسوي به بيان چند نكته در مورد تفاوتهاي اين دو صعود اشاره نمائيم.

مسير ايران يا فرانسه
مسير جنوب غربي برودپيك همان مسيري است كه در اوايل ماه مي توسط سه كوه نورد فرانسوي به نامهاي Antoine Girard, Eli Revol و Ludo Gianbiasi تا ارتفاع 6500 متري (يا 6700 متري) گشوده شده بود ولي بدليل وجود بخشي پر خطر و با آغاز بارش برف ايشان از ادامه مسير سر باز زدند. ايشان شب نخست صعود خود را در دهليز ابتدايي مسير و در شيبي تند گذراندند، در حالي كه محل شبمانيشان بوسيله كارگاهي متشكل از يك قارچ برفي، يك ميخ و يك كلنگ مهار شده بود. پس از اين شبماني سخت، بخش زيباي مسير كه قسمتي تركيبي بود آغاز شد و ايشان را تا حدود ارتفاع 6500 يا 6700 متري بالا برد. آنها پس از دومين شب ماني كه در بالاي يال صخره اي بود به فلاتي رسيدند كه مدعي بودند به قله ختم مي شود، اما هيچ راهي براي فرار از خطرات بالاي فلات نيافتند و بدين صورت از ادامه مسير منصرف شدند. بدين صورت فرانسويها راهي كمپ اصلي شدند. اين مسير كه داراي درجه TD+ مي باشد از ارتفاع 4700 متر آغاز شده بود در مجموع 1800 تا 2000 متر طول دارد و پس از عبور از دهليز برفي بخش عمده اي از مسير با شيب 45 تا 75 درجه به صورت تركيبي ادامه ميافت. در مجموع فرانسويها اين مسير را در مدت 2 روز صعود كرده، يك روزه به كمپ اصلي بازگشتند. اما فرانسويها در گزارش برنامه خود ضمن ابراز تاسف از اينكه اطلاع نداشتند تيمي از ايران قرار است بر روي اين مسير فعاليت نمايد عنوان نمودند: اين مسير يكماه پس از خروج ما از منطقه توسط تيمي از كوه نوردان ايراني با شيوه محاصره اي، برپايي كمپ و طنابهاي ثابت صعود گرديد در حاليكه ما با صعودي پاك و به سبك آلپي آنرا گشوده بوديم.
لازم به ذكر است اعضاي تيم آرش براي اين صعود از 2050 متر طناب ثابت استفاده نمودند و مدت برنامه ايشان 45 روز به طول انجاميد.

تفاوت كار در كجاست؟!
در اين موضوع كه تفاوت فاحشي ميان زمان و شكل اجراي دو برنامه ايرانيها و فرانسويها در برودپيك وجود دارد شكي نيست!
- شايد بتوان تفاوت كار را در ميزان فاصله كوه نوردي دو كشور دانست!
- شايد هم علت آن يكدست نبودن اعضاي تيم آرش و وجود بار زياد گشايش يا بازگشايي مسير بر روي دوش تنها چند نفر از اعضاي تيم باشد! گرچه كمبود تجربه صعودهاي بلند در ميان اغلب اعضاي تيم وجود داشته و بار اصلي صعود را اندك نفرات تيم بر دوش داشته اند.
- هر چند به راحت بودن مسير و نا آمادگي اغلب همنوردان آرشي يمان اعتقادي ندارم زيرا در گزارش فرانسويها از مسير با درجه سختي TD+ ياد شده! و گشايش يا بازگشايي چنين مسيري خود كاري است ارزشمند.

در هر صورت اين صعود چه از مسير فرانسويها و چه با نام مسير ايرانيها گشايش شده باشد مي تواند نقطه مثبتي در صعودهاي بلند ايرانيان باشد.
و شايد گله كوه نوردان فرانسوي نيز كه معتقدند مسير بايد به نام ايشان نامگذاري گردد نه ايرانيها! نتواند خدشه اي بر ارزشهاي صعود دوستانمان وارد سازد.

منابع:

http://mounteverest.net

http://www.k2climb.net

http://www.himalaya.pro

گزارش برنامه صعود مسير فرانسويها

http://himalaya-light.over-blog.com

تماشاي تصاوير مسير فرانسويها

http://himalaya-light.over-blog.com
همچنين گزارش رامين شجاعي از مسير تلاش ايرانيها
http://dastanekouh.blogspot.com
وبخش نخست گزارش فني برنامه آرش
در همين ارتباط بخوانيد:
http://kouheghaf.blogspot.com

پاسخ آقاي رامين شجاعي به اين مطلب
http://dastanekouh.blogspot.com/2009/12/blog-post.html

آموزش فايل مپ سورس

2009-12-24T11:28:00.056+03:30

نرم افزار mapsource - حمید شفقی
کارکردن با این نرم افزار برای اکثر کسانی که قبلاٌ با نرم افزارهای کامپیوتری کار کرده اند بسیار آسان است با اینحال در این متن توضیح کوتاهی در مورد قسمتهای مختلف این نرم افزار داده می شود.
با کلیک بر روی شکل می توانید توضیحات مربوط به آن را ببینید. 

کلید 1 برای زوم کردن بر روی نقشه است. علامت مثبت آن برای دقیق تر شدن بر روی جزئیات نقشه و علامت منفی آن برای دید مساحت بیشتر (نشان دادن کلیات نقشه) می باشد.

کلید 2 مقیاس زوم روی نقشه را نشان می دهد(به عبارت دیگر مسافتی که در صفحه مانیتور مطابق با نقشه واقعی دیده می شود) با تغییر آن می توانید دید خود را وسیع تر کنید یا اینکه برعکس به جزئیات بیشتری از نقشه دست پیدا کنید.

کلید 3 برای نشان دادن جزئیات نقشه می باشد. اگر بر روی highest باشد نقشه با بیشترین مقدار جزئیات نمایش داده خواهد شد و به همین ترتیب لولهای ساده تری از نمایش نقشه را هم دارد. این برای زمانی است که بخواهید نقشه خلوتی داشته باشید تا بتوانید روی آن کار خاصی انجام دهید یا اینکه بخواهید تمام جزئیات موجود در نقشه را ببینید.

کلید 4 برای فرستادن اطلاعات از دستگاه جی پی اس شما به داخل نرم افزار است. به این صورت که شما ابتدا باید دستگاه خود را از طریق کابل آن (سریال یا USB) به کامپیوتر وصل کرده و دستگاه خود را روشن کنید و این گزینه را انتخاب کنید و طبق دستور العمل آن می توانید کلیه اطلاعات موجود در دستگاهتان را وارد نقشه کنید.

کلید 5 برای فرستادن اطلاعات از نقشه به داخل دستگاه شما است . به این صورت که شما یا می خواهید نقشه دستگاه خودتان را آپگرید کنید یا اینکه می خواهید یک Track که خودتان طراحی کرده اید به داخل دستگاه بریزید. در این حالتها باید از این دکمه استفاده کنید.

کلید 6 برای انتخاب قسمتی از نقشه است. با کلیک کردن بر روی آن نشانگر موس شما زرد شده و روی نقشه را به مناطق مختلفی تقسیم می کند و با کلیک کردن بر روی هر منطقه آن منطقه انتخاب می شود.
کلید 7 نیز برای زوم استفاده می شود.
کلید 8 برای بالا، پایین، چپ و راست رفتن بر روی نقشه استفاده می شود.
کلید 9 برای زدن Waypoint از طریق نرم افزار در یک قسمت نقشه استفاده می شود.
کلید 10 برای ایجاد مسیر از پیش تعیین شده (بر روی نقشه)استفاده می شود.
کلید 11 برای انتخاب Track یا Waypoint یا یک نقطه خاص است.
کلید 12 (خط کش) برای اندازه گیری فاصله بین دو نقطه است. به این صورت که در نقطه اول کلیک کرده و سپس بر روی نقطه دوم کلیک نمایید. فاصله بین این دونقطه را نشان می دهد این کار را برای حساب کردن فاصله های بیشتر نیز می توانید تکرار کنید.

گزینه 1 New برای ایجاد یک فایل جدید است.
گزینه 2 open برای دسترسی به فایلهای ایجاد شده می باشد.
گزینه 3 Save برای ذخیره کردن اطلاعات موجود است.
گزینه 4 Save as برای ذخیره کردن اطلاعات با نام دیگر (گرفتن بک آپ) است.

 گزینه 5 Print برای پرینت گرفتن از اطلاعات موجود استفاده می شود.
گزینه 6 و 7 نیز مربوط به تنظیمات پرینتر می باشد(این دو گزینه در اکثر نرم افزارها وجود دارند).
گزینه 8 Exit هم برای خارج شدن از برنامه می باشد. 

پنل 1 برای کپی کردن، لغو کردن آخرین فرمان، یک فرمان به جلو، یک فرمان به عقب، کات کردن و ... بکار می رود.
کلید 2 برای انتخاب کلیه مطالب موجود در نقشه بکار می رود.
کلید 3 برای ایجاد Waypoint جدید استفاده می شود.
کلید 4 برای ایجاد یک Route مسیر جدید استفاده می شود.
کلید 5 برای ایجاد یک Route جدید با استفاده از Waypoint های موجود استفاده می شود.
کلید 6 برای ایجاد یک Track جدید استفاده می شود.
کلید 7 برای کپی برداشتن از مسیر استفاده می شود.
کلید 8 برای برداشتن waypoint ها از مسیر استفاده می شود.
کلید 9 برای انتخاب نقشه اطراف Waypoint ها و Track ها استفاده می شود.
کلید 10 برای تنظیم مشخصات نقشه استفاده می شود.
کلید 11 هم برای تنظیم مشخصات خود نرم افزار استفاده می شود(در مورد آن مفصلاٌ صحبت می کنیم)
شکل 4 (برای رویت شکل اینجا کلیک کنید)
کلید 1 برای پیدا کردن یک نقطه با نام خاص
کلید 2 برای پیدا کردن نزدیکترین نقاط 
کلید 3 برای پیدا کردن آخرین نقاطی که Search شده اند.
 

کلید 1 برای فرستادن اطلاعات به دستگاه
کلید 2 برای گرفتن اطلاعات از دستگاه 
 

کلید 1 – موارد انتخاب شده را روی نقشه نمایش می دهد.
کلید 2 –به یک موقعیت خاص می رود (موقعیتی که توسط شما با طول و عرض جغرافیایی تعیین می شود).
کلید 3 – برای زوم کردن به مقدار دلخواه
کلید 4 – برای زوم کردن به بیشترین مقدار ممکن
کلید 5 – نشان ندادن جزئیات نقشه
کلید 6 – نشان دادن نشانه گیر نقشه
کلید 7 – انتخاب حالت نقشه یا بدون نقشه
کلید 8 – تغییر مقیاس نقشه
کلید 9 – تعیین میزان جزییات نقشه
کلید 10 – نشان دادن تولبار خاص
کلید 11 – مخفی کردن میله نشان دهنده موقعیت در پایین صفحه
کلید 12 – مخفی کردن دیتاهای وارد شده توسط شما در سمت چپ
کلید 13 – نمایش Track و Waypoint های گرفته شده در نرم افزار Google earth
کلیه گزینه های بخش TOOLS به صورت ICON در میله اصلی نرم افزار وجود دارد و قبلاٌ توضیح داده شد.

خداحافظ لاسيدلي

2009-11-28T20:42:00.001+03:30

خداحافظ لاسيدلي

روز 20 نوامبر لينو لاسيدلي كوه نورد معروف ايتاليايي كه به همراه آشيل كامپانوني در تابستان 1954 توانسته بود نخستين صعود كي دو را صورت دهد در سن 84 سالگي درگذشت. لاسيدلي راهنماي كوهستان و مربي اسكي از افرادي بود كه راز او و همنوردانش در كي دو سالها به عنوان معمايي در كوه نوردي ناگفته ماند. رازي كه به روز 31 جولاي 1954 همزمان با صعود او و كامپانوني به كي دو باز مي گردد.

در تابستان 1954 كامپاگنوني و لاسيدلي اعضای تیم بزرگ و مجهزی به سرپرستی آرديو دزيو بودند. تیمی با بیش از 500 باربر محلی، 11 کوهنورد و 6 دانشمند. آنها برای صعود قله 9 کمپ برپا کرد. یکی از کوهنوردان بر اثر ذات الریه جان خود را از دست داد. پس از این صعود چیزی که بیش از فتح قله جلب توجه کرد تلاشهای کوهنورد بزرگ ایتالیایی والتر بوناتی و باربر پاکستانی مهدی بود، که ظاهرا بازیرکی سایرین از صعود قله بازماندند. فاتحان قله همچنین مدعی بودند بوناتی و مهدی زمانیکه کپسولهای اکسیژن را به کمپ آخر حمل می کردند، بدلیل شب مانی در ارتفاع بخشی از اکسیژن را مصرف کرده بودند و تیم قله بخشهای پایانی را بدون اکسیژن طی نمود. گرچه بودن ماسک اکسیژن بر صورت آنها که در تصاویر قله قابل رویت است، این ادعا را توام با شک نمود. بعدها بوناتی در کتابی تحت عنوان "کوههای زندگی من" از خودش دفاع کرد.

در تابستان 2005 و همزمان با پنجاهمين سالگرد صعود كي دو لاسيدلي كه براي شركت در آن مراسم و در سن 80 سالگي به كمپ اصلي آن كوه رفته بود با شرمندگي از بوناتي، قصد تماس با او و عذرخواهي براي تمامي ناگفته ها را داشت اما بوناتي از گفتگو با او سرباز زد. لاسيدلي در سال 2006 اقدام به چاپ كتابي كرد و در آن تمامي ناگفته هاي آن صعود را افشا نمود. او در اين كتاب ضمن اظهار شرمندگي از تهمتهايي كه به بناتي زده بودند از او عذرخواهي نمود.
اما بوناتي پاسخ داد:" ديگر دير شده است"!

لينو لاسيدلي در سال 1925 در كورتيناي ايتاليا متولد شد. او كوه نوردي و اسكي را از همان جواني آغاز نمود. سالها در دولوميتها فعاليت كرد و مشوق جوانان بسياري به كوه نوردي بود.
او در حالي در روز 20 نوامبر 2009 فوت كرد كه همنورد و همراهش در كي دو آشيل كامپانوني نيز چند ماه قبل يعني در 13 مي همين سال به ديار باقي شتافته بود.
بدين شكل او پيش از مرگش از آن راز نامعلوم پرده برداشت. هر چند ديگر دير شده بود.

منبع:
http://www.planetmountain.com
http://www.mounteverest.net

اورست؛ هفدهمين مسير

2009-11-25T17:53:00.005+03:30

اورست؛ هفدهمين مسير

گشايش مسير جديد بر روي ديواره جنوب غربي اورست

در ساعت 3 بعد از ظهر روز 20 مي 2009 پارك يانگ سيك موفق شد به همراه جئو چانگ جين، دونگ مين شين و كئو سئوك كانگ مسير نويي را از ميان ديواره جنوب غربي اورست بگشايد و به قله كوه اورست دست يابد.اين مسير كه در سمت غرب ديواره قرار داشت از كمپ دوم اورست در كم غربي تا كمپ 5 امتداد ميافت و در كل 2990 متر طول آن بود كه البته 68 طول طناب براي صعود آن به كار رفت. درجه شيب مسير تا 60 درجه بوده و در نهايت تا كمپ 5 آنها را به يال غربي رساند و با طي 1240 متر و 30 طول طناب، درست 27 سال پس از صعود مستقيم روسها بر روي اين ديواره كره ايها از جبهه جنوب غربي به قله اورست رسيدند. اين تيم كه بخشي از مسيرش رابه شكل آلپي صعود نمود از كمپ 4 با كمك كپسول اكسيژن راهي قله گرديد. آنها براي فتح اين مسير از 91 ميخ سنگ، 3 پيچ يخ، 6 عدد نبشي برف و 3930 متر طناب ثابت استفاده نمودند. ضمن آنكه از ارتفاع 8600 متري براي آنها 100 متر طناب جهت هم طناب شدن به كار بردند. اين سومين مسير ديواره جنوب غربي اورست از زمان فتح آن توسط تيم انگليسيها به سرپرستي كريس بانينگتون در سال 1975 و در ادامه صعود سال 1982 روسها به شكل مستقيم به شمار مي آيد. ضمن آنكه اين مسير نخستين مسير نوي كره ايها بر روي اورست مي باشد كه با گشايش آن شمار مسيرهاي كوه اورست به عدد 17 رسيد. تيم كره متشكل از 6 نفر، از جمله اسپانسر برنامه جا جون كو بود. ضمن آنكه 8 شرپاي نپالي با سرداري سانگي بوري ايشان را همراهي مي نمود. اين تيم روز 23 مارس لوكلا را به قصد كمپ اصلي ترك نمود و روز 30 مارس به آنجا رسيد. ايشان تلاش خود را روز 11 آوريل آغاز نمودند و در روز 12 آوريل كمپ 1 خود را داير كردند. كمپ دوم در تاريخ 18 آوريل تكميل شد و سرانجام تلاش فني تيم بر روي ديواره از روز 20 آوريل آغاز شد. كمپ سوم در ارتفاع 7350 متر با نام آشيانه پرستو برپا شد. ميانگين مسير 50 درجه و 28 طول طناب به مسافت 1290 متر بود. لازم به ذكر است ميزان برف در اين نقطه نسبت به تلاش سالهاي 2007 و 2008 كمتر بود و آنها حدود 15 طول را بدون نياز به كرامپون طي نمودند. در مسير كمپ سوم تا چهارم به ارتفاع 7800 متر كه داراي شيب 60 درجه بود، 25 ميخ سنگ بكار رفت و از حدود 60 درصد طنابهاي سال 2008 كره ايها در آن بهره گرفته شد. ضمن آنكه از ارتفاع 7500 متر 39 طول طناب و 11 كپسول اكسيژني كه از سال 2007 باقي مانده بود بهره گرفته شد. هر چند تنها 4 كپسول داراي اكسيژن كافي بود. شيب مسير بالاي كمپ 4 كه تا كمپ 5 در ارتفاع 8350 متري ادامه ميافت مابين 65 تا حداكثر 85 متغير بود كه اين بخش البته پر شيبترين بخش كل مسير به شمار مي آمد. ضمنا 100 متر انتهايي اين مسير هنگام صعود توسط برف تازه پوشيده شده بود و در نهايت از اين قسمت ايشان به يال غربي اورست رسيدند. در صعود مسير جديد كره ايها بالاترين درجه صعود طبيعي مسير 5.9 بود كه در ارتفاع 8100 متري قرار داشت و البته اين همان مكاني بود كه شرپاها پس از رسيدن به آن كوله بارهاي خود را در انجا قرار داده و به كمپ دوم بازگشتند. 540 متر از طنابهاي اين بخش استاتيك ضد آب و 400 متر آن ديناميك بود. بدليل مشترك بودن كمپ 5 كره ايها با محل كمپ روسها در صعود سال 1982 آنها بخشي از بقاياي صعود آن سال را نيز يافتند. در روز 8 مي دونگ من و دو شرپا از كمپ 4 به سمت كمپ 5 رفتند كه البته باد شديد آنها را متوقف نمود. البته پارك و كانگ از كمپ 2 به سمت ايشان حركت نمودند. كمپ 5 در روز 19 مي برپا شد. هر نفر 2 تا 3 كپسول اكسيژن به همراه بردند. 1.5 ليتر آب، دوربين عكاسي، 3 ژل انرژي و لوازم فني به همراه كمي غذا در اختيار آنها بود كه موجب شد هر كوله بار مابين 20 تا 30 كيلوگرم وزن داشته باشد. آنها تا 8600 متر (به مسافت 700 متر) تنها دو طول 50 متري طناب براي هم طناب شدن استفاده كردند. 5 ميخ در بالاي 8600 متر به كار برده شد و البته جهت صعود كاملا تغيير كرد. در ساعت 15 روز 20 و درست 15 ساعت پس از ترك كمپ 5 تيم به قله رسيد. ايشان در بازگشت از مسير جنوب غربي خود را به كم غربي رساندند، مسيري كه پارك آنرا در سال 1992 براي نخستين بار صعود كرده بود و شايد اولين تفكرات صعود ديواره غربي در همان سال صورت گرفت كه به تلاش سال 2007 انجاميد. تلاشي كه در اين سال به مرگ يكنفر بر اثر سقوط بهمن و يكسال بعد يعني بهار 2008 به مرگ دوتن از بهترين ياران پارك بر اثر سقوط از كوه انجاميد. بدين شكل پارك باياد همنوردان كشته شده خود و بنام كشورش كره مسير نويي را در دل كوه اورست گشود.

منبع:
Korean Alpine News

وبخوانید
گرانداسلم ماجراجویانه
اورست ديواره جنوب غربي
مسیرهای جبهه شمالی اورست
اورست و مسیرهایش

ماكالو قله اي كه مسنر را سه بار ناكام گذاشت!

2009-11-22T06:18:00.001+03:30

ماكالو قله اي كه مسنر را سه بار ناکام گذاشت!
نام کوه                                                   ماکالو
ارتفاع                                                    8463 متر، 27،765 فیت
موقعیت                                                   27،88 عرض شمالی
                                                            87،08 طول شرقی
محل قرار گیری                                        نپال، تبت
بهترین ماههای صعود                                آوریل، می و سپتامبر، اکتبر                                     
نزدیکترین فرودگاه بین المللی                       کاتماندو
اولین صعود                                             1955 
اولین صعود کننده                                     هیئت اعزامی از کشور فرانسه

پس از بازگشت تیم منتخب کوه نوردان زنجان از صعود به موستاق آتا دوست خوبمان حمید صدیقیان از مربیان کوهنوردی استان زنجان اقدام به نگارش نقدی در مورد تلاش صورت گرفته نمود. در بخشی از این نقد ضمن اشاره به صعودهای صورت گرفته طی دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد که توسط فدراسیون کوه نوردی پشتیبانی می شدند بخشی از گزارشهای این برنامه را مورد نقد قرار دادند از جمله تلاش تیم ملی کوه نوردی ایران در فتح پنجمین قله مرتفع دنیا را با نقد تیتر فصلنامه کوه تحت عنوان:

ماكالو قله اي كه مسنر را سه بار ناكام گذاشت!
(نقل از فصلنامه كوه - كتاب All 14 Eight-Thousanders نوشته راينولد مسنر، ترجمه جمشيد هدايت نسب)

در این گفتار کوتاه نه برای پاسخ گویی به نقد زیبای و قابل قبول ایشان، که برای روشن نمودن اذهان، چندخطی از آن را بازگو می نمایم. شاید بدین شکل حداقل ياد مجددي بشه از صعود قله ماكالو در سال 1380 و اعضاي آن تيم و البته تبليغي براي كتاب ماكالو شايد رو دست هيئتها باد نكنه!.

عنوان: از گاشر بروم 2 تا گاشر بروم 1
تلاشهای مسنر بر روی ماکالو
- مسنر نخستين بار به همراه ولفگانگ نيوز و چند كوهنورد اتريشي قصد گشايش مسير بر روي ديواره جنوبي قله را داشتند كه خود او با شجاعت علل ناكامي را چنين توضيح مي‌دهد كه:... تا ارتفاع 7500 متر بالا رفتيم كه به ناچار، صعود را متوقف كرديم. علت اين بود كه نه از نظر بدني قدرت لازم را داشتيم و نه از تاكتيك‌هاي صحيح بهره مي‌برديم براي مقدمات اوليه صعود از ديواره، زمان زيادي را تلف كرديم و در مهلت مقرر هم، مسير بهتر را انتخاب نكرديم...

... با رجوع به علل ناکامی اغلب کوه نوردان می توان به همان نکاتی اشاره نمود که راینولد مسنر در توجیه شکستش بر روی ماکالو عنوان کرده، یعنی:- تحلیل قوای بدنی- عدم بهره مندی از تاکتیکی صحیح برای صعود از دیواره- مدیریت غلط زمان- صعود از مسیری نامناسببدیهی است تمامی این شرایط زمانی بوجود می آید که با کوه و مسیری دشوار دست و پنجه نرم می کنیم.

- در دومين صعود نيز كه به همراه «داگ اسكات» قصد تراورس قله از جنوب شرقي به شمال غربي و آنهم به روش آلپي را داشتند. به هنگام هم هوايي پيش از برنامه در قله مياني چاملانگ از اين صعود منصرف مي‌شود(در صعود این تیم به ماکالو در سال 1984 ژان آفانسیف، دوگ اسکات و استیو ساستاد ضمن تلاش بر روی راهی تازه در جبهه شرقی ماکالو - که در کمتر از صد متری قله شکست خورد - پیکر کارل شوبرت را در محل آخرین شبمانی او پیدا کردند. شاید همین تجربه هشدار دهنده باعث شد که به جای ادامه دادن تا قله و بازگشت از مسیر آسان اصلی، تصمیم به بازگشت از همان مسیر دشوار بگیرند منبع کتاب ماکالو هیولای سیاه ص 32 پاراگراف دوم)او(مسنر) در اين مورد(بازگشتش پيش از آغاز برنامه) مي‌گويد:با خبر شدم كه دخترم ليلا در كاتماندو متولد شده ..... بدون لحظه‌اي تامل دست از ماكالو شستم و در عرض دو روز خود را به كاتماندو رساندم .... در آن هنگام دخترم از تمامي قله‌هاي هشت هزارمتري برايم بيشتر ارزش داشت.(در سایتهای مختلف منبعی برای این مورد نیافتم)

... اینکه مسنر در برنامه چاملانگ، که خود برنامه هم هوایی ماکالوست از تلاش سرباز زده و به شهر باز می گردد امری است عادی و طبیعتا هر کوه نورد عاقلی در مواجهه با این وضعیت همان کار مسنر را صورت می دهد. طبیعی است یکی از مهمترین عوامل ناکامی کوه نوردان مواجهه با شرایط سخت روحی و بالاخص مشکلات خانوادگی است. پر واضح است مسنر نیز از شرایطی یکسان با دیگران برخوردار است و تنها نکته مجهول آن است که مگر او نمی دانست همسرش باردار است و به یکباره با این خبر مواجه شده! براستی چه چیزی او را غافلگیر کرده که اینچنین در آغاز تلاش برای صعود به ماکالو دست از تلاش بر روی این کوه می کشد؟! زایمان همسر یا دشواریهای ماکالو!اين امر در حالي صورت گرفته كه مسنر را پس از بازگشت از برنامه هایش متهم مي کردند که به عشق صعود قله دوستان در حال مرگش را ترک مي كرده. در گاشربروم II زمانیکه مسنر بی تفاوت از کنار جسد کوهنورد اطریشی که در شکافی سقوط کرده بود گذشت او را متهم کردند که از روی بدنهای دیگران خود را به قله می رساند. بعدها زمانیکه به همراه کمرلندر برای تراورس گاشربروم II به I از آن محل می گذشت زمان قابل توجهی را برای جابجایی و دفن آن کوهنورد صرف نمود (منبع). همچنين در ماناسلو خودخواهي او براي صعود قله دو تن از دوستانش را به كام مرگ برد (منبع). البته داستان مرگ برادرش در صعود نانگاپاربات نيز سالها جزو ابهامات كوه نوردي در هيماليا به شمار مي رفت (منبع). 

- در سومين تلاش نيز به همراه هانس كامرلندر قصد اولين ! صعود زمستاني بر روي اين قله را داشتند كه تا ارتفاع 7500 متري صعود كردند و نه صعود عادي و در فصل عادي صعود.
... نخستین تلاش زمستانی ماکالو در زمستان 1980 توسط رناتو کاساروتو و ماریو کورنیس صورت گرفت . در دومین تلاش زمستان 84-85 یک گروه ژاپنی در 7520 متر متوقف شد (کتاب ماکالو هیولای سیاه ص32 پاراگراف سوم)  ضمن آنکه در زمستان 1985-86 (در کتاب ماکالو سال 84-85 و پس از تلاش ژاپنی ها عنوان شده) و در سومين تلاش زمستانه ماكالو كه توسط راينولد مسنر برنامه ريزي شده بود، تيم تا گردنه ماکالو (ماكالولا) بالا رفت و پس از بحث و بررسي و قرار دادن جسد همراه فرانسويشان در شكافي يخي به خانه بازگشت. 
البته بهتر بود دوست خوبمان به این نکته اشاره می کرد که مسنر سرانجام از مسیر نرمال ماکالو را صعود کرد تا از رقابت با کوه نورد نامی لهستانی کاکوسکا باز نماند.
در مجموع بايد گفت: براي كوه نورد بزرگي كه دههاي تلاش بر روي قلل ريز و درشت هيماليا را در كارنامه دارد و بالغ بر 40 كتاب كوه نوردي را به رشته تحرير در آورده تشريح و توجيح علل ناكاميها چندان دشوار نيست!

اما در این مورد که ماکالو به زعم دوستمان همچون موستاق آتا! کوه راحتی است نمی توانم قضاوت کنم و بهتر می دانم کسی آنرا تشریح کند که حداقل به نیمی از 8000 متری ها صعود داشته و می تواند آنها را از یکدیگر تمیز دهد.
در این مورد هم که مسنر سه بار در ماکالو شکست خورده یا نه، به همان ترجمه کتاب On top of the world بسنده می کنم:
کتاب  ماکالو، هیولای سیاه (همان کتابی که فدراسیون آنرا با اجبار به هیئت های کوه نوردی فروخت و من حاضرم تمامی آنها را به دو برابر قیمت پشت جلدش بخرم!)
ص 30 پاراگراف دوم: گروههای نیرومندی از اطریش (شامل راینولد مسنر)، چکسلواکی (که تا بیش از 8000 متر بالا رفت) و یوگسلاوی در جبهه جنوبی ماکالو شکست خوردند.

ص 32 پاراگراف سوم: در سال 84-85 تلاش برای نخستین صعود زمستانی دوباره آغاز شد ... راینولد مسنر و هنس کمرلندر تنها تا بالای ماکالولا صعودکردند.

ص 32 پاراگراف سوم: در سپتامبر 1986 مسنر و کامرلندر با فریتز موچلخنر بازگشتند و از راه اصلی بالا رفتند. این سیزدهمین 8000 متری مسنر بود که در چهارمین تلاش صعود گردید.

و بخوانید:
ماکالو؛ دیواره غربی
آشنایی با قله ماکالو
آشنایی با راینولد مسنر

پي نوشت:
- يكم اينكه: كارمون اينقدر درست شده كه مسنر رو هم نقد مي كنيم!
- دوم اينكه: آخرشم من نفهميدم تيتر فصلنامه كوه درباره شكستهاي مسنر در ماكالو به من يا فدراسيون چه ربطي داشته كه ما بايد پاسخگوش باشيم!
- سوم اينكه: فرصت خوبيه براي مهندسه تا قسمت دوم نقد عوام فريبانش رو بنويسه! شاید حال و هواش تو این روزها عوض بشه!
و آخر اينكه:رنگ سبز بي منظوره، ما جز خس و خاشاك هيچ نيستيم!

گشايش مسير نو بر روي ديواره طزرجان

2009-11-17T23:27:00.000+03:30

گشايش مسير نو بر روي ديواره طزرجان
مسير مشکاح آرش ديواره طزرجان يزد 22 مهر 1388

بعد از گذشتن از مسير پرفشار مترو با درجه سختي b5.13 به ايستگاه شاهد رسيدم اون جا با سه تا از بچه ها با ماشين شخصي به سمت يزد حرکت کرديم و صبح روز چهر شنبه 22/7/88 به يزد رسيديم مهدي محمد شاهي هم که قرار بود با هواپيما بياد به ما ملحق شد تا به منطقه طزر جان يزد بريم بعد از خوردن ناهار پاي مسير ساعت 3:20 دقيقه بعداز ظهر با کولهاي فوق سنگين به سمت جان پناه برف خونه حرکت کرديم وساعت 6:40 همه به پناهگاه رسيديم. قراربود صبح روزپنج شنبه يعني فرداي همان روزبه سمت ديواره اصلي براي گشايش مسير عازم بشيم احسان با خانومش صعود کنه و منم با مهدي که قرار بود ما رو مسير شب ماني داشته باشيم بالاخره صبح حرکت کرديم و بعد از ديدن منطقه تصميم بر اين شد که اولين برج مجزايي که 20دقيقه اي پناهگاه واز ارتفاع ٣٤٠٠ متري شروع وحدودا 220 متر ارتفاع داشت و رو صعود کنيم بعد از مشورت تصميم گرفتيم که از رخ شمالي کارمونو آغاز کنيم احسان ميرتقي و خانومش يک طول 25 متري رو گشايش کردن وبه خاطر نداشتن امکانات کارشون و تموم کردن. استارت کارو ساعت 9:30 دقيقه زديم شروع به صعود طول يک مسير کردم اين طول حدود 46 متر فقط با ابزارو با درجه سختي b5.10 به پايان رسيد بعد از ايستادن روي يه طا قچه خوب وزدن يه کارگاه طبيعي که به خاطر نبود شکاف مناسب به سختي زدمش بارها وپرتلج و بالا کشيدم .مهدي هم صعود کردو به من رسيد بعد از رسيدنش يه رول نمره 10جهت کارگاه فرود زدم.ابزارارو مرتب کرديم و آماده شديم براي صعود طول دوم مسير. طول دو خيلي ريزشي بود و ابزار خورشم خيلي بد مسير مستقيم اجازه صعود نمي داد با کمي تراورس وزدن سه تا برد بک 10 متري بالا رفتم با تراورس دوباره اي که انجام دادم طناب شکست بدي گرفته بود و به سختي بالا مي يومد بعدا که تو عکس ديدم طناب زير سنگي لاخ شده بودو يک شکست افقي ايجاد کرده بود به هر سختي که بود روي طاقچه اي ايستادم و يه رول نمره 10 زدم تا کارگاه دوم هم شکل بگيره 30 متر با درجه سختيa 5.10 حاصل کارم بود اينجا جا داره از مهدي به خاطر روحيه مبارزه طلبي و وارد نكردن استرس به خاطر ريزشهاي زيا دي كه تواين طول بودوتحمل كرد تشكر كنم. به هر صورت بارها رو بالاكشيدم و مهدي هم پشت سرم اومد آروم آروم هوا رو به تاريکي مي رفت بايد کم کم آماده مي شديم براي شب ماني يه بکاپي از بالا گرفتم وپرتلج و نصب کرديم تا بتونيم شب تا صبح رو تو طا قچه معلق سر کنيم عجب شب بياد ماندنيي دومين شب ماني در ايران روي پرتلج در گشايش مسير .تمام بارامو نو جدا از خودمون بالا کشيده بوديم . هروقت چشامو باز ميکردم آسمون پر از ستاره و گاهي وقتا شهاب سنگايي رو مي ديدم که مثل گلوله از جلو چشام رد مي شدن شب سردي بود بالاخره صبح شد وسايل و جمع وجور کرديم به خاطر تايمي که مشخص کرده بوديم قرار بر اين شد که بارها روي طول دوم بمونن و مسيرو ادامه بديم بعد از خوردن صبحانه آماده صعود شديم اول طول سوم يه کلاهک بود که به نظر خيلي آزار دهنده مي يومد مجبور به زدن يه رول شدم تا از لحاظ رواني کمي آروم بگيرم با چند بار تلاش کلاهک و رد کردم وبه با لاش رسيدم .گاهي وقتا که جام خوب مي شد ياد مهدي مي افتادم که توي کارگاه سرما آزارش ميده وبي صدا به كارش ادامه ميده چون مسير اصلا آفتاب نداشت . جلوم يه جورايي بن بست بود يه گربه روي تنوره اي سمت راستم بود که هر چي جلو مي رفتي تنگ مي شد بعد از چهار- پنج متر تراورس به انتها رسيدم سرم و بيرون آوردم با دستام قسمت با لاي سرم و لمس کردم تا گيره خوبي پيدا کنم خوشبختانه مسير خوب شد در ضمن چون تصميم داشتم تا حد امکان مسير پا کي رو صعود کنم گاهي وقتا تا هفت هشت متر بدون مياني مي رفتم با 40 متر صعود با درجه سختي5.11c طول سوم و تموم کردم يه تک رول نمره 10 زدم و دو تا بکاپ گرفتم گارگاه آماده شدو مهدي هم پشت سرم اومد بالا طبق روال ابزارارو جفت و جور کرديم و طول چهارم و شروع کردم بعد از 15 متر صعود يه کلاهک ديگه جلوي روم بود با گذاشتن دو تا تراي کم نزديک هم کلاهکو رد کردم به بالاي طا قچه اي رسيدم که خيلي خوب بود تا حدود 30 متر بالا رفتم وبا زدن يه رول نمره 10 طول چهارم و تموم کردم با درجه سختي +5.9 تا اينجا تمام مسيرو به صورت طبيعي صعود کردم .تايم زمان بنديمون داشت تموم مي شد تصميم به برگشت گرفتم و هفتاد هشتاد متري که تا بالاي برج فاصله داشتم و ازش دور بشم خداحافظي سختي بود فرود ريختم و خودم مياني يارو جمع کردم بعدشم فروداي بعدي وتا به پاي مسير رسيدم . تو صدو چهل پنجاه متري که صعود شد فقط يک رول اضافي روي طول سوم کوبيده شد و کارگا هها همه تک رول 10بودن که اميد وارم نظر دوستداران محيط زيست و هم جلب کرده باشم.
در انتها مي خوام تشکر ويژه اي داشته باشم از سرکار خا نوم بيگدلي که مسئو ليت تدارکا ت تيم رو به عهده داشتن واز انجمن کوهنوردان ايران هم به خاطر در اختيار گذاشتن پرتلج بسيار سپاس گذارم.
گزارش از: حسن گرامي

كپي برداري در كوه نوردي

2009-11-08T05:05:00.000+03:30

نبود حق تكثير (كپي رايت) در توليدات كوه نوردي

چند روز قبل ايميلي از يك دوست به دستم رسيد كه در آن ضمن گلايه از توليد كنندگان داخلي نسبت به عدم پايبندي ايشان به قانون كپي برداري، از مسئولين فصلنامه كوه درخواست نموده بودند به چاپ آگهي اين توليد كنندگان و فروشندگان دقت بيشتري نمايند. 

متن ايميل ارسالي جناب آقاي سماواتي پور به شرح زير مي باشد:

مدير مسئول محترم فصل نامه كوه

جناب آقاي دكتر صالحي مقدم

با سلام

      مدتي در حدود دو دهه است كه با علاقه وافر به كوهستان و كوهنوردي، هر روز تعطيل  تنها و يا با جمعي از دوستان به كوهستان قدم گذارده و از مواهب طبيعت حظ وافر مي برم . راستش را بخواهيد در اين سالها به دلائلي _كه در اين سطور مقام گفتن آن نيست _ علاقه اي به شركت و عضويت در گروه هاي كوهنوردي نداشته و به صورت انفرادي كوهنوردي مي كنم . از طرفي چند سالي است كه فصلنامه كوه را نيزمطالعه و از مقالات آن بهره مي برم و در همين جا بر خويش فرض مي دانم قدرداني خود را از مسئولين و دست اندركاران ان مجله ابراز نمايم . هر چند انتقاداتي نيز بر آن نشريه وارد بوده كه شايد اگر مجال و عنايتي باشد در مرقومه اي جدا آن را براي شما ارسال نمايم . لكن در يك مجال كوتاه آنچه باعث گرديد دست بر خامه بر داشته و سطوري را براي شما سياه نمايم ، احجافي است كه به نظر بنده در حقوق يك توليد كننده خارجي توسط آگهي هاي منتشر شده در آن مجله وارد شده است . البته بنده با مشكلات نشر تا حدودي آشنا هستم  اما هيچكدام از اين مشكلات مالي و غير مالي موجود بر سر راه نشر نبايد موجبي باشد براي چاپ هر آگهي با هر محتوايي .

مديريت محترم فصل نامه كوه

در مجله شماره 55 در صفحات ابتدايي مجله شركت توليدي ... اقدام به انتشار يك آگهي در خصوص كوله پشتي هاي توليدي اين شركت نموده و در ذيل اين آگهي درد و دل مدير اين شركت يا توليدي دال بر تقليد از طرح كوله پشتي هاي اين شركت توسط برخي از افراد سود جو درج گرديد ه است .  اما افسوس و صد افسوس كه اين توليد كننده محترم خود اقدام به برداشت طرح كوله ... با مارك ... نموده است . عكس اين  كوله پشتي  در صفحات مياني همان شماره  توسط شركت ... چاپ و  شما و خوانندگان محترم آن مجله با دقتي اندك متوجه خواهيد شد كه مشخصات ظاهري اين دو كوله كاملا منطبق با يكديگر مي باشد . ضمن اينكه كلمه انگليسي ... كه درپشت كوله پشتي چاپ گرديده به لحاظ نوشتار و تلفظ درانگليسي  همان ... مي باشد. از طرفي مستحضر مي باشيد كه در قانون ثبت اختراعات ، طرح هاي صنعتي و  علائم تجاري نيز عنوان گرديده مشابهت نبايد به گونه اي باشد كه موجب اشتباه مصرف كننده عادي باشد . فلذا هر چند از كوله پشتي ...  شركت ... تا ... شركت ... تفاوت از زمين تا آسمان است لكن در نگاه مصرف كننده عادي يكسان تلقي  مي گردد و جالبتر اينكه مديرمربوطه به رغم اين برداشت خو د از ديگران گله دارد و يا شايد با عنوان كردن اين مطلب در صدد گل آلود نمودن آب بوده تا بهتر ماهي بگيرند ؟

ادعاي همزمان دو شخص مبني بر داشتن نمايندگي انحصاري محصولات ........ نيز از ديگر عجايبي بوده كه صد البته در ايران رواج فراوان دارد   و اين در حالي است كه شركت ... در ايران هيچگونه نمايندگي رسمي و غير رسمي اعم از فروش و غيره ندارد. متاسفانه اين گونه اقدامات موجب به تصوير كشيدن چهره بسيار زشتي از فرهنگ ايراني نزد ساير ملل داشته كه اميد است با تذكرات بجا و اقدامات سنجيده از تكرار آن جلوگيري گردد .

                                                                               سماواتي پور – وكيل دادگستري

پي نوشت
- اين نخستين بار نيست كه كپي رايت در لوازم و وسايل كوه نوردي رعايت نمي شود. پيشتر نيز در توليد پوشاك و لوازم فني شاهد اين مسئله بوده ايم كه در برخي موارد كار به شكايت نيز كشيده شده.
- كپي برداري از آرم وسايل و شركتها نيز از جمله مواردي است كه نمونه هاي زيادي از آن در طرح آرم گروهها و شركتهاي ورزشي مشاهده مي شود.
- بيشترين موارد رعايت نشدن حق نشر در كپي برداري از مطالب سايتها و وبلاگها بوده كه همواره موجب جنگ و جدل ميان نويسندگان بوده است.
- در نوشتار جناب آقاي سماواتي پور قرار دادن نقطه چين ...از دوجنبه بوده، اول بدليل حفظ حقوق آن توليد كننده محترم كه دانسته يا ندانسته دست به اين كار زده (هر چند حق پاسخگويي براي ايشان در همين وبلاگ محفوظ مي باشد) و دوم براي جلوگيري از تبليغ محصولات مختلف.


در همين مورد بخوانيد:
حق تكثير
كپي رايت يا حق نشر
كپي رايت چيست؟


این نماد برای
نشان دادن این که
محصولی تحت حمایت حق نشر
است به کار می‌رود.
تصوير از سايت
Professional PC Articles

پاكستان، تابستان 2009

2009-10-30T13:51:00.025+03:30

پاكستان، تابستان 2009

با پايان يافتن فصل صعودهاي قرقروم آمار تلاشهاي كوه نوردان در اين كشور به شرح زير اعلام گرديد:

در تابستان 2009 مجموعا 63 تيم براي صعود به قلل پاكستان ثبت نام نمودند، هر چند 18 گروه پيش از عزيمت به اين كشور بدليل مسائل امنيتي و يا بخاطر عدم تامين هزينه هايشان از سفر سرباز زدند. بدين ترتيب در مجموع 45 گروه با 335 كوه نورد راهي پاكستان شدند و البته 6 نفر جان خود را در كوههاي پاكستان و که 5 نفر آنها بر روي قلل 8000 متري تلاش می کردند و آنها عبارتند از:
ولفگانگ كوبلينگر از اطريش در نانگاپاربات، گو مي سان از كره جنوبي در نانگاپاربات، ميشل فايت از ايتاليا در كي دو، كريستينا كاستاگنا از ايتاليا در برودپيك و لوئيس ماريا باربرو از اسپانيا در گاشربرو دو.

كي دو
برخلاف سال  2008 كه همراه با صعودهاي و البته كشته هاي زيادي در كي دو بود، سال 2009 هيچ كوه نوردي قله اين كوه را فتح ننمود. از ميان 7 تيم ثبت نام كرده، يك تيم انصراف داد و 56 كوه نورد به همراه 6 تيم ديگر راهي اين كوه شدند. در اين فصل و در روز 29 جون ژان ميشل فايت از ايتاليا بر روي اين كوه جان خود را از دست داد.

برودپيك
12 تيم براي صعود به برودپيك ثبت نام كردند. 4 تيم انصراف داده و 8 تيم ديگر با 85 نفر راهي اين كوه شدند و البته تنها Josep Permane Sabate موفق به صعود قله شد. ضمن آنكه كريستينا كاستاگنا از ايتاليا در برودپيك جان خود را از دست داد.

گاشربروم II
صعودهاي اين كوه باز هم اندك بود. از ميان 9 تيم ثبت نام كرده 2 تيم انصراف دادند و 64 كوه نورد بر روي آن تلاش نمودند. در نهايت دو تيم موفق به قرار دادن 6 كوه نورد بر روي قله شدند (هر چند اغلب آنها تنها تا قله پيشين صعود كردند). متاسفانه امسال لوئيس ماريا باربرو از اسپانيا در تلاش براي فتح قله جان خود را از دست داد.

گاشربروم I
3 تیم برای صعود به گاشربروم یک ثبت نام کردند که یک تیم رزرو خود را لغو نمود و از 16 عضو دو تیم حاضر سه کوه نورد موفق به فتح قله شدند.

همچنین امسال 4 تیم برای صعود به هر دو گاشربروم I و II ثبت نام کردند. دو گروه نیز علاوه بر این دو گاشربروم قصد تلاش بر روی سایر قلل این مجموعه را داشتند. در مجموع 40 کوه نورد از این تیمها وارد منطقه شدند که 6 نفرشان به قلل مورد نظر صعود کردند. لازم به ذکر است بویان پتروف بلغار هر دو گاشربروم I و II را صعود نمود و سایر اعضای این گروه تا قله پیشین گاشربروم دو بالا رفتند.

نانگاپاربات
این کوه سال موفقی را برای گروههای حاضر رقم زد. 4 تیم ثبت نام نمودند و تنها یک تیم انصراف داد و مجموعا 40 کوه نورد وارد منطقه شدند. 19 کوه نورد که 4 پاکستانی هم در میانشان بود موفق به فتح قله شدند. متاسفانه ولفگانگ کوبلینگر از اطریش و خانم گو می سان از کره جنوبی که 11 صعود 8000 متری داشت در این کوه کشته شدند.

اسپانتیک
9 گروه مجوز گرفتند و 7 گروه وارد منطقه شدند. این تیمها شامل 38 کوه نورد بود و 20 تن از آنها قله را فتح کردند.
1 نفر از اطریش، 3 نفر از ژاپن، 3 اسپانیایی، 9 ایرانی و از پاکستان، آلمان و هلند نیز هر کدام یکنفر به این قله صعود کردند (امسال سه کره ای هم از مسیر دیواره طلایی به این کوه صعود کردند که در این آمار نیامده).

سایر قلل
راکاپوشی -  با سه تیم و مجموع 6 نفر هیچ صعود موفقی نداشت.
لاتوک I - دو تیم آمریکایی و اسپانیایی در این کوه شکست خوردند. متاسفانه یک اسپانیایی در این کوه کشته شد.

صعود کنندگان به دو 8000 متری در یک فصل
بویان پترف بلغار گاشربروم I و II را صعود کرد
خان اون سان اوه از کره نانگاپاربات و گاشربروم I را صعود کرد
پمبا تشینگ شرپا نانگا پاربات و گاشربروم I را صعود کرد
داوا اونگا شرپا نانگاپاربات و گاشربروم II را صعود کرد

منبع:
http://everestnews.com
نقل از: اصغر علی پوریک
 www.jasminetours.com

مرده ای که زخمی ها را از مرگ نجات داد!

2009-10-29T19:38:00.005+03:30

مرده ای که زخمی ها را از مرگ نجات داد!

من از خردسالي با کوه آشنا بودم، چرا که از شش ـ هفت سالگي همراه پدرم کوه نوردي مي کردم. پدرم يک کوهنورد نيمه حرفه اي بود، مي گويم نيمه حرفه اي به اين دليل که موقعيت شغلي اش (محيط بان مناطق وسيع نزديک منزلمان بود) به او اين مجال را نمي داد که اگر هم بخواهد، بتواند براي صعود به قله ها و کوههاي ايالتهاي ديگر برود، ضمن اينکه او کوه نوردي را فقط يک ورزش مي دانست. من اما، هميشه احساس مي کردم که کوههاي بلند آمريکا صدايم مي کنند!
هرگز آن روز را فراموش نمي کنم که پدر با نگراني نگاهم کرد، تازه شانزده سالم بود که همراه پدرم به قله يک کوه محلي صعود کرديم. آنجا بالاي يک سنگ بزرگ ايستادم و گفتم: «پدر بلندتر از اين کوه در اطراف شهر ما چه کوهي است؟» پدر گفت: «مينه روا» پرسيدم از آن بلندتر؟ پدر پاسخ داد: «اکلشا» همين طور ادامه دادم و پدر يکي يکي اسامي قله هاي مرتفع آمريکا را نام مي برد و من همچنان مي پرسيدم و … تا اينکه پدر يک مرتبه نگاهم کرد و پرسيد: «ببينم لورن منظورت از اين سوالها چيه؟» بلافاصله گفتم: «بلندترين قله و مرتفع ترين کوه دنيا کجاست؟» پدر که با نگراني نگاهم مي کرد به آرامي گفت: « قله اورست در رشته كوه هيماليا» با شوقي پر از غرور جواني گفتم: «من بايد اورست رو فتح کنم!»
بعد از آن روز، اين حرف را به خيلي ها زدم، اما پاسخ همه يکي بود: «چي داري مي گي جوون…؟ فقط کوه نوردهاي حرفه اي مي تونند به اورست صعود کنند… اون هم بعضي هاشون!
اما من که هر شب خواب صعود به بام دنيا رو مي ديدم، لبخند مي زدم و با خود زمزمه مي کردم: « من اورست رو به زير مي کشم… اين رو به همه تون ثابت مي کنم…»

از همان لحظه اي که از آمريکا خارج و سوار هواپيما شدم، اين را مي دانستم که براي صعود به قلل هيماليا و حتي رسيدن به بارگاههاي آنها، حتما بايد با يک تيم کوه نوردي و يک راهنما همراه شوم، چه رسد به اينکه بخواهم اورست را فتح کنم! بنابراين اميدوارم بودم که در مكانهاي عمومي که پاي قلل رشته کوه هيماليا داير بود و کوه نوردان از همه جاي دنيا در آنجا دور هم جمع مي شدند، يک گروه را پيدا کنم و همسفرشان شوم، اما انگار از ابتداي آن سفر همه بدشانسي ها همراهم بود، زيرا در طول يک ماه و نيمي که در آنجا بودم، به دلايل متعدد موفق نمي شدم.
ناگفته نماند که صعود به هيماليا داوطلبان زيادي ندارد، به همين خاطر هم من فقط سه گروه را هنگام صعود ديدم که دو گروهشان قرار بود تا بارگاه چهارم بروند، گروه سوم هم محق بودند و نمي توانستند مرا با خود ببرند! کم کم داشت زمان بازگشتم فرا مي رسيد و نااميد مي شدم که آن پنج جوان استراليايي وارد پناهگاه عمومي شدند. قصد آنها نيز اين بود که تا بارگاه پنجم صعود کنند، اما آنقدر جوان و ساده بودند که مطمئن بودم مي توانم راضي شان کنم به اورست صعود کنند. همين طور هم شد، يعني دربارگاه پنجم آنقدر تشويقشان کردم و قصه برايشان گفتم تا سرانجام وسوسه شدند و …!
بدشانسي بزرگمان هنگامي رخ داد که نرسيده به پاي اورست، يک توده يخي بزرگ دچار ريزش شد، آن هم در لحظه اي که ما مشغول بالا رفتن از صخره معروف «هيلاري» بوديم که در نتيجه من و آن پنج نفر حدود ?? متر به پايين صخره سقوط کرديم و …

روايت لحظات پس از مرگ 
هر شش نفرمان با هم سقوط کرديم، اما بدبياري من اين بود که درست در لحظه فرود به ته دره، داخل يک چاله عميق افتادم و برف بلافاصله روي چاله را پر کرد. نمي دانيد چه مرگ سختي است که لحظه به لحظه اکسيژن اطرافتان تمام شود و اين گونه بود که من خفه شدم…!
چشم که باز کردم تصورم اين بود که بچه ها نجاتم داده اند! چرا که کنار دست آنها و بالاي همان چاله اي ايستاده که در آن سقوط کرده بودم! تعجبم از اين بود که چرا پنج جوان استراليايي هول شده اند و تند تند برفها را از داخل چاله بيرون مي ريزند و نام مرا فرياد مي زنند! ابتدا فکر کردم مرا نديده اند، اما موقعي فهميدم اتفاقي افتاده که آنها نه صدايم را مي شنيدند و نه مرا مي ديدند.
يک ساعتي طول کشيد تا سرانجام جسم مرا از گودال بيرون کشيدند و اولين نفر «جيکن» که دانشجوي پزشکي بود سر روي قلبم گذاشت و نبضم را گرفت و گفت: «تموم کرده…» شايد باورتان نشود، اما برخلاف آن پنج جوان مهربان که اشک مي ريختند، من اصلا از مردنم ناراحت نبودم، چون دچار نوعي آرامش بي مانند شده بودم که دلم نمي خواست آن را با دنيا عوض کنم!
پنج جوان همسفرم اما، با اينکه به راحتي مي توانستند خودشان را نجات بدهند، به هر سختي و مصيبتي که بود جنازه مرا با طناب بالاي صخره کشيدند و بعد که خودشان هم بالا آمدند، از فرط خستگي و گرسنگي و زخم شديد، همان جا پلکهايشان روي هم آمد و … مي دانستم اگر بخوابند مرگشان حتمي است، اما کاري از دستم ساخته نبود.

روايت لحظات پس از زنده شدن 
احساس مي کردم وقت رفتنم فرا رسيده! چند مرتبه اي در دايره اي از نور چند متري بالا رفتم و … اما درست مانند صندلي که قسمت نشيمنش يک مرتبه سوراخ شود، پايين مي افتادم. تا اينکه در مرتبه آخر يک مرتبه آن دايره نور تبديل به نقطه اي شد و کمرنگ شد و بالا رفت و به آسمان رسيد و ناپديد شد و من يک مرتبه درست مانند هوايي که درون يک تيوپ دميده شود، روحم درون کالبدم دميده شد و … از جا برخاستم!
آنقدر گيج بودم که تا چند دقيقه نمي توانستم حواسم را جمع کنم : «من که مرده بودم، الان دو ساعت است مرده ام؟ چطور شد که ؟…» و بعد ياد بچه ها افتادم و موقعي که ديدم نبضشان کند مي زند ، با اينکه تمام بدنم کوفته بود، حدود ??? متر از آنها دور شدم و به مسير اصلي رسيدم و … که ناگهان چشمم به گروه امداد افتاد…
من و پنج رفيق استراليايي ام هنوز هم پس از سه سال با يکديگر در تماس هستيم. آنها بعدها همين گزارش را براي اولين بار در يکي از نشريات استراليا چاپ کردند، با اين تيتر: «مرده اي که زخمي ها را از مرگ نجات داد!»

منبع : روزهاي زندگي
نقل از: سايت نظام آباد

ژائو گارسيا

2009-10-19T15:31:00.008+03:30

گفتگو با ژائو گارسيا

در خلال اجلاس جهاني كوه نوردي 2009 در شهر پورتوي پرتقال فرصتي دست داد تا گفتگوي كوتاهي با ژائو گارسيا كوه نورد پرتقالي و فاتج 13 قله 8000 متري دنيا داشته باشيم. توجه شما را به خواندن اين گفتگو جلب مي نمايم:

ژائو گارسيا متولد 11 جون سال 1967 در ليسبون پايتخت پرتقال است. او در 15 سالگي كوه نوردي را در باشگاه Guarda و با ورزش سنگ نوردي آغاز نمود. يكسال بعد و با حضور در آلپ تمرينات سنگ نوردي طبيعي، يخ نوردي و اسكي را نيز فرا گرفت.  ضمن آنكه در سال 1984 موفق به صعود قله مون بلان بلندترين قله رشته كوه آلپ گرديد. او بدليل روي آوردن به ورزش سه گانه (تريتالون يا سه گانه متشكل از شنا، دو و ميداني و دوچرخه سواري) استقامت بدني بالايي كسب نمود. 

در طي سالهاي 1990 تا 93 بخاطر حضور در نيروي نظامي پرتقال مستقر در بلژيك توانست به آلپها نزديكتر شود و تمرينات مستمري را در كوهستان صورت دهد. 

در سال 93 ژائو به همراه تيمي از لهستان به سرپرستي كوه نورد مشهور كريستوف ويليچكي به چوآيو رفت و توانست از مسيري نو قله اين كوه را فتح نمايد. ضمن آنكه در تلاش براي صعود از رخ جنوبي شيشاپانگما ناكام ماند. 

در سال 1994 گارسيا به همراه يك تيم بين المللي توانست قله دائولاگيري را صعود كند. 

در 1996 تلاش ژائو براي صعود از مسير عادي، كينشوفر به نانگاپاربات بدليل برف زياد ناموفق بود. ضمن آنكه تلاش او براي فتح اورست از جبهه شمالي در سال 97 نيز تنها تا 8200 متر صورت گرفت. 

يكسال بعد يعني در 1998 ژائو باز هم به اورست آمد و اينبار از مسير جنوب شرقي ولي بازهم ناكام ماند. اينبار او تا بالكوني در ارتفاع 8500 متري بالا رفت. 

اما سرانجام سخت كوشي هاي ژائو گارسيا نتيجه داد و او توانست در سال 1999 از مسير شمالي، بدون استفاده از اكسيژن كمكي اورست را فتح نمايد و عنوان نخستين فاتح پرتقالي اين كوه را به خود اختصاص دهد. در اين صعود و البته در بازگشت از قله گارسيا و همنورد بلژيكيش پاسكال دبرور با هواي خراب  مواجه شدند كه متاسفانه پاسكال جان خود را از دست داد و ژائو نيز از ناحيه انگشتان دست و صورت دچار سرمازدگي سختي شد. بدين شكل او بيشتر انگشتان دستش را از دست داد و مدتي را براي درمان در زاراگوزاي اسپانيا بستري شد. 

گاشربرو م دو در سال 2001 و گاشربروم يك در سال 2004 توسط اين كوه نورد پرتقالي صعود شد و در سال 2005 او موفق به فتح لوتسه گرديد. 

ژائو مي گويد:"پس از اين صعودهاي موفق، بويژه صعود به اورست بود كه توانستم حمايتهاي مالي را براي ادامه صعودهايم كسب نمايم". از اين سال به بعد روند صعودهاي ژائو شدت يافت. بدين شكل در بهار سال 2006 او موفق به صعود كانچن چونگا و شيشاپانگما گرديد. بدين شكل كانچن چونگا در 26 مي به همراه ايوان والروي اكوادري فتح گرديد و او در پائيز توانست شيشاپانگما را صعود كند، هر چند در اين صعود يكي از همراهان خود را بر اثر سقوط از دست داد. 

ژائو در تابستان 2007 تيمي را راهي كي دو دومين كوه مرتفع دنيا نمود و موفق شد اين كوه را نيز فتح نمايد. 

در بهار 2008 وي ابتدا ماكالو را در 19 مي و در شرايطي كه اغلب تيمها منطقه را ترك كرده بودند و البته در بادي شديد صعود كرد و سپس راهي پاكستان شد و توانست در 18 جولاي برودپيك را صعود كند. گارسيا در سال 2009 نيز به همين شكل عمل كرد و ابتدا در بهار و روز 28 آوريل موفق به فتح ماناسلو شد، سپس به پاكستان رفت و در 10 جولاي قله نانگاپاربات را فتح كرد.

ژائو از حضور و همراهي ايرانيان در ماناسلو و نانگاپاربات به نيكي ياد مي كند و با جمله "سلام عليكم" آنها را به ياد مي آورد. او ضمن اشاره به صعود يك ايراني به ماناسلو (مهدي عميدي) از مشكل ادم قرنيه در يكي ديگر از ايرانيها ميگويد.

وي همچنين از همراهيش با تيم جستجوي ايرانيها در نانگاپاربات به نيكي ياد نمود و گفت:"آنها به سختي تلاش كردند تا ردي از سامان بيابند، اما كوه تمايلي به بازپس دادن سامان نداشت". ژائو مي گويد:" آنها بسيار غمگين بودند و من تنها مي توانستم دلداريشان دهم". او ميگفت:"از خانواده سامان خواستم سعي كنند تا تلخي هاي آن حادثه را به فراموشي بسپارند و براي يادبود سامان اقدام به ساخت پناهگاهي در كوههاي خود كنند تا هرگاه كوه نوردي گام به آن ديار مي گذارد از سامان ياد نمايد". 

اما با صعود به نانگاپاربات شمار 8000 متريهاي ژائو گارسيا به عدد 13 رسيد و اينك او تنها آناپورنا را در پيش دارد تا نام خود را به باشگاه 8000 متريها بيافزايد. ژائو همچنين براي ورود به باشگاه فاتحان قلل 7 گانه (مرتفع ترين قلل 7 قاره) تنها كارستن پيراميد در اندونزي را پيش رو دارد. 

ژائو  تمامي 8000 متريهاي خود را بدون بهره گيري از كپسول اكسيژن مصنوعي فتح نمود و البته خودش به شوخي مي گويد:"براي خريد كپسول اكسيژن پولي نداشتم، پس مجبور شدم اينگونه صعود كنم!"

او همچنين بخشي از هزينه هاي صعودهايش را از طريق تصوير برداري و پخش فتوحاتش تامين مي نمايد. ژائو همچنين اقدام به چاپ و انتشار كتابهايي در زمينه كوه نوردي و صعودهاي خود نموده و كتاب Mais altã Solidao (بالاترين تنهايي) او با 30 هزار نسخه فروش جزو برترين كتابهاي ورزشي كشورش به شمار مي آيد.

ژائو گارسيا بدليل شهرتش از سوي وزارت بهداشت اين كشور از سال 2006 به عنوان سخنگو در برنامه پيشگيري از ايدز  فعاليت نمود. او همچنين به رغم از دست دادن انگشتان دست خود بر اثر سرمازدگي براي ترويج كوه نوردي و سنگ نوردي در سالنهاي ورزشي حاضر شده و دانش آموزان را به اين ورزش مهيج ترغيب مي نمايد. 

ژوزف رئيس آلپاين كلاب پورتو مي گويد: "گرچه ژائو به معروفي فوتباليستهاي پرتقالي نيست، اما در اين كشور همچون يك قهرمان ملي از او ياد مي شود". 

براي ژائو گارسيا در صعود به آخرين 8000 متريش آناپورنا آرزوي موفقيت مي كنيم. 

سر انجام در ساعت 1.30 دقيقه روز 17 آوريل 2010 ژائو گارسيا موفق شد از مسير شمالي آناپورنا به همراه مينگما شرپا قله را فتح نمايد تا نام خود را به عنوان نوزدهمين عضو باشگاه 8000 متري ها به ثبت برساند. ضمن آنكه گارسيا دهمين كوه نوردي است كه بدون بهره گيري از كپسول اكسيژن به  اين موفقيت دست ميابد. 

در اين نوشتار از منابع زير بهره گرفته شده است:

http://en.wikipedia.org/wiki/Jo%C3%A3o_Garcia

http://www.joaogarcia.com/eng/sobreojoao_en.htm 

اجلاس جهاني كوه نوردي 2009

2009-10-19T15:16:00.009+03:30

اجلاس جهاني كوه نوردي 2009

در جنوب غربي قاره سبز، اروپا كشوري با حدود 11 ميليون نفر جمعيت قرار دارد كه تنها با اسپانيا و اقيانوس اطلس مرز مشترك دارد. اين كشور كوچك يعني پرتقال كه سالها جزو قدرتمندترين كشورهاي جهان به شمار ميرفت در اكتبر سال 88 ميزبان شصت و نهمين مجمع جهاني كوه نوردي در شهر پورتو، دومين شهر معروف خود بود.

درباره اين كشور از نظر نامي با ميوه پرتقال هم نام است مي گويند: ریشه ميوه پرتقال از جنوب شرقی آسیا (چین و هند) می‌باشد، نوع ایرانی آن که ایتالیا یی ها از قرن 11 میلادی کشت آن را در جنوب اروپا رایج کردند تلخ بود و جای خود را از قرن 15 میلادی به نوع شیرین تر داد که تاجران کشور پرتغال از هندوستان وارد و کشت کردند. برای همین هم در بسیاری از زبانهای دنیا (یونانی، ترکی، ایرانی، عربی، بلغاری، جرجیایی و زبان جنوب ایتالیا) امروزه هنوز لغت میوه پرتقال با کشور پرتغال تشابه اسمی دارد.

پرتقال حدود 300 سال قبل يعني همزمان با دوران صفويان در ايران، به همراه كشور اسپانيا اقدام به كشور گشائي هاي بسيار و البته اشغال سرزمينهاي زيادي در اقصا نقاط دنيا نمود و شايد براي ايرانيان معروفترين نقطه تقابل با نيروهاي پرتقالي به جنگ نيروهاي شاه عباس صفوي با سربازان پرتقالي باز گردد كه دست آنها از تنگه هرمز و مهمترين آبراه خليج فارس كوتاه گرديد.

با پرواز نيمه شب هواپيمائي تركيه مسير 3 ساعته تا فرودگاه استانبول را بر فراز ابرها طي نموديم تا در طلوع زيباي بخش غربي استانبول از خواب برخيزيم. البته خيلي زود با تغيير پرواز به سمت ليسبون پايتخت كشور ميزبان اجلاس جهاني به راه افتاديم، هر چند ميشد هنوز صداي شهروندان تركيه اي را كه بلند بلند حرف ميزدند در هواپيما شنيد! 4.5 ساعت پرواز از فراز درياي مديترانه و در ارتفاع 33 هزار پايي خيلي زود ما را به صف طويل ورودي به كشور پرتقال رساند. جايي كه اگر تنبلي و بي حوصلگي ماموران گمرك فرودگاه ليسبون نبود شايد هيچگاه متوجه تناقض در پرچم 12 ستاره اتحاديه اروپا با پرچم دو رنگ پرتقال نميشديم!

گويي از آنهمه پيشرفت قاره سبز ذره اي به گوشه غربي آن نرسيده و كم كم داشتيم فراموش ميكرديم فرودگاه امام در تهران را ترك كرده ايم! و البته همه اينها مرهون بيش از 1 ساعت زمان براي خوردن مهر ورود در فرودگاه ليسبون بود!

در نهايت فرودگاه را به قصد ايستگاه راه آهن ترك نموديم. اما شهر ليسبون يا لشبونه پايتخت زيباي پرتقال به همراه حومه خود داراي حدود 3.5 ميليون نفر جمعيت است و در كنار اقيانوس اطلس قرار گرفته، ضمن آنكه در ابتداي پائيز هوايش همچنان دم كرده و البته كمي گرم است.

بهاي بليط ليسبون به پورتو 28 يورو قيمت داشت و راس ساعت به سمت شمال كشور حركت كرد تا مسافت 300 كيلومتري را تنها در مدت زمان 2.5 ساعت و البته با سرعتي كه گاه تا 225 كيلومتر ميرسيد طي نمايد.

اما شهر پورتو، دومين شهر مهم پرتقال حدود 500 هزار نفر جمعيت دارد و البته قدمتش به قرن چهارم ميلادي باز ميگردد. پورتو توسط رود دورو از شهر مجاورش گايا جدا شده، هر چند بسياري شهر گايا را بخش جنوبي پورتو به حساب مي آورند.

پيش از غروب به هتل انريكو ميرسيم. محل هتل تنها دو ايستگاه با متروي شهري فاصله دارد. ميهمانان اجلاس در بيرون محل هتل در حال عزيمت به ميهماني شام افتتاحيه مي باشند و چهره هاي شناخته شده اي نظير داگ اسكات كوه نورد مشهور انگليسي و مارك مورتيمر رئيس كانادائي اتحاديه جهاني كوه نوردي در ميانشان به چشم مي خورند. مورتيمر متولد انگلستان، بزرگ شده آفريقاي جنوبي و ساكن كاناداست! ‍ژوزف رئيس آلپاين كلاب پورتو كه سال قبل هم ميهمان ايرانيان بود ضمن استقبال اقدام به معرفي گروه به ساير حاضران نمود.

اسپانسر اجلاس امسال يك كارخانه مشروب سازي است و البته شام افتتاحيه هم در همان محل كارخانه برگزار مي شد كه از چند سوله چوبي بزرگ و قديمي شكل گرفته بود و البته اشاره رئيس اتحاديه جهاني به پاستوريزه بودن ايرانيها و پذيرايي از ما با آب پرتقال و نوشابه فاقد الكل. ضمن آنكه ژوزف هم كه با رسومات ايرانيها آشنا بود دائما براي اطمينان از قرار داشتن غذاي حلال (همان ماهي) به ميزمان سر ميكشيد. البته خواب خستگي سفرمان آن شب از همان ابتداي بازگشت به هتل آغاز شد.

طي روزهاي 6 تا 8 اكتبر جلسه كميته هاي اتحاديه جهاني كوه نوردي برگزار شده بود و روز 9 اكتبر و با طلوع آفتاب و بلافاصله پس از صبحانه جلسه هماهنگي كميته هاي اتحاديه جهاني با رئيس اتحاديه آغاز شد و البته نيازي نبود تا همه نفرات در جلسه حاضر باشن، اين ميتونست بهترين فرصت براي گردش در شهر زيبا و تاريخي پورتو يا به قول خودشون پورتو كاله باشه.

قدمت پورتو به قرن چهارم ميلادي و هم زمان با حكومت روميان باز ميگردد. پورتو دومين شهر بزرگ پرتقال پس از ليسبون به شمار مياد و در قلب آن مركز تاريخي ميراث فرهنگي يونسكو قرار دارد. پورتو توسط رود زيبا و پر آب دورو به دو بخش شمالي و جنوبي تقسيم شده و البته بخش جنوبي آن را گايا مي نامند. رود دورو كه معناي نامش نوار طلايي است از رشته كوه ايبري سرچشمه ميگيرد و بدليل امكان كشتيراني بر روي آن بزرگترين منبع كسب درآمد شهروندان پورتويي از طريق ورود گردشگران به شمار مياد. البته ديگر منبع درآمد اين شهر از طريق صادرات شراب پورتو است كه اغلب بشكه هاي آن بر روي قايقهاي حاشيه رودخانه دورو براي تبليغ قرار داده شده. رود دورو در انتهاي مسير خود به اقيانوس اطلس مي ريزد.

اما از ديگر جاذبه هاي اين رود پلهاي هفت گانه آن است. نخستين اين رودخانه در سال 1877 توسط گوستاو ايفل ساخته شده. ايفل اين پل را به افتخار ملكه آن زمان پرتقال ماريا پيا نامگذاري كرد. اين پل بدليل طول 160 متري كمانيش در آن زمان بعنوان بزرگترين پل كماني دنيا شناخته مي شد. جالب آنكه ساخت اين پل تنها دو سال به طول انجاميده. ارتفاع اين پل از سطح مد آب رودخانه 60 متر مي باشد. لازم به يادآوريست اين پل دو طبقه بوده، طبقه بالاي آن براي قطار شهري و طبقه زيرين براي عبور اتومبيل مي باشد.

همچنين در تمامي بخشهاي شهر بخصوص بخش شمالي ميتوان كاخها، قلعه ها و كليساهايي را مشاهده نمود كه از جاذبه هاي گردشگري پورتو به شمار مي آيند. البته نقطه مشترك اين بناها رنگ آبي كاشي هاي نماي آن است. ضمن آنكه رنگ آبي نماد تيم فوتبال پورتو محبوبترين تيم ورزشي اين شهر مي باشد كه در سال 1988 با گل زيباي رباح ماجر الجزايري فاتح جام باشگاههاي اروپا گرديد.

از نكات جالب امروز سرو صداهاي تبليغاتي براي انتخابات شوراي شهر بود كه قرار است آخر هفته برگزار گردد. آنها شهر را به رنگهاي منتخب كانديداهاي خود در آورده اند. زرد، نارنجي، سبز (البته از نوع روشنش) و ... آدم به ياد آن انتخابات كذائي ميافته البته از نوع بدون خشونتش ضمن آنكه پليسي هم براي كنترلش ديده نميشه! تابلوهاي تبليغاتي هم بدون كثيف كردن شهر در محلهاي مشخص شده قرار گرفته اند.

يك منظره زيباي ديگر هم مربوط به طرفداران محيط زيست بود كه براي مبارزه با ظروف يكبار مصرف نوشابه با بستن آنها به پاي خود اقدام به راهپيمائي در خيابان ها كرده بودند و با توليد سرو صدا قصد جلب توجه در مورد خطرات اين دسته از توليدات صنعتي را داشتند!

بعد از ظهر و پس از پايان جلسه كميته هاي اتحاديه، پخش اسلايد توسط دوگ اسكات همراه با بيان تاريخچه كوه نوردي از آغاز در آلپها، اسكات همچنين درباره كوه نوردي خودش نيز گزارش مصور و زيبايي را ارائه نمود. از ديواره جنوب غربي اورست گفت، از مسير نو بر روي كانچن چونگا، از غول گفت و شكستن هر دو پايش هنگام فرود و ....

شام امشب بر روي كشتي تفريحي و در دل رودخانه دورو سرو شد همراه با ساز و آواز محلي توسط گروهي دانشجو كه نام هري پاتر را بر خود داشتند. لباسها و شنل مشكي مشخصه اين گروه مي باشد. سبك موسيقي اين گروه همان سبك اختصاصي موسيقي پرتقالي فادو بود كه به آواز سرنوشت مردم پرتقال معروف است. اين موسيقي توسط گيتار فادو نواخته مي شود كه داراي كاسه اي گلابي شكل است.

البته جذابترين بخش ميهماني امشب حضور ژائو گارسيا كوه نورد معروف و شاخص پرتقالي است. وي با صعود به 13 قله 8000 متري دنيا تنها آناپورنا را در پيش دارد. ژائو زماني كه فهميد ايراني هستيم با جمله "سلام عليكم" به استقبالمان آمد. ژوزف رئيس آلپاين كلاب پورتو مي گويد ژائو در كشور ما همچون قهرماني بزرگ مشهور است. گرچه بي توجهي به او در اين اجلاس بخصوص از سوي ميزبان كاملا مشهود بود. خود گارسيا نيز با نشان دادن كارت اجلاس خود كه روي آن نوشته شده بود ميهمان با طعنه عنوان نمود:"تا به حال آدمي را ديده ايد كه در خانه خود ميهمان باشد؟!"

گارسيا كه تمامي انگشتان دست و بيني خود را در تلاش براي فتح 8000 متريها از دست داده از همراهيش با ايرانيها در ماناسلو و نانگاپاربات گفت. او قصد دارد بهار سال 2010 به همراه پيوتر پوستلنيك لهستاني كه سه بار در آناپورنا شكست خورده راهي اين كوه شود. برايشان آرزوي موفقيت داريم.

امشب همچنين هيئت نپالي به رياست آنگ شرينگ و تيم دو نفره تركيه با رياست علاءالدين به جمع ملحق شدند. اين دو رئيس فدراسيون من را به ياد برخي رياست هاي تمام نشدني در هيئتهاي خودمان مي اندازد كه گويي راهي براي اتمام آن وجود ندارد!

صبح روز 10 اكتبر شصت و نهمين جلسه مجمع عمومي فدراسيون جهاني كوه نوردي با حضور 85 نفر از 34 كشور در محل كاخ بولسا تشكيل گرديد. اتحاديه جهاني كوه نوردي داراي 58 عضو رسمي مي باشد و البته 23 عضو غير رسمي دارد كه حق راي ندارند و شامل گروهها، آلپاين كلابها، مدارس كوه نوردي و فدراسيونهاي سنگ نوردي مي باشند.

كاخ بولسا در محل ميدان انريكو جزو جاذبه هاي تاريخي شهر پورتو به حساب مي آيد. قدمت اين كاخ با سال 1850 ميلادي باز ميگردد. كاخ بولسا به دستور ملكه وقت ماري دوم ساخته شد و امروزه بعنوان موزه در معرض ديد عموم قرار دارد. سالن برگزاري مجمع "نيو موريش" نام دارد و مزين است به نام الله و همچنين نام سلطان مولانا بر ديوارهاي آن حك شده. اين سالن توسط معماران ترك و اندونزيايي در مدت 18 سال ساخته شده است.

اما مجمع جهاني كوه نوردي نخستين بار در سال 1934 برگزار گرديد و بجز سالهاي جنگ دوم جهاني يعني از 1940 تا 1946 اين اجلاس هر سال در يك كشور عضو برگزار مي گردد. اجلاس جهاني سال 2008 در تهران برگزار گرديد كه حاضران در پورتو از آن به نيكي ياد مي كردند و البته ژوزف شوخ طبع با آوردن كيسه باري با آرم فروشگاه شهروند خاطره آن را براي حضار زنده كرد.

جلسه شصت و نهم با اعلام خوش آمد از سوي مارك مورتيمر رئيس اتحاديه جهاني و جورج رئيس فدراسيون كوه نوردي پرتقال جنبه رسمي يافت. مورتيمر ابتدا هيئت همراه خود را معرفي نمود و پس از آن ضمن اعلام نتايج اجلاس تهران، روند پيگيري مصوبات آنرا براي حضار تشريح نمود. سپس گزارش كميته هاي مختلف اتحاديه از فعاليتهاي سال گذشته بخش عمده اي از زمان جلسه را به خود اختصاص داد و البته بخشي از اين گزارشها تا بعد از صرف نهار نيز به طول انجاميد.

بودجه سال 2010 اتحاديه و منابع كسب در آمد آن به اطلاع حاضران رسيد. لازم به ذكر است بخش عمده اي از درآمد اتحاديه جهاني كوه نوردي مربوط به كميته ايمني و استاندارد سازي لوازم كوه نوردي است كه در نوع خود جالب به نظر مي رسد. ضمن آنكه باز هم بر يگانه بودن استاندارد UIAA و حذف ساير استانداردها تاكيد به عمل آمد. در جلسه امروز همچنين تغييرات دو بند از بيانيه تيرول به نظر حاضران رسيد و البته تنها تغيير در بند 5 آن به تصويب رسيد.

در پايان جلسه امروز ابتدا درخواستهاي عضويت جمهوري دومنيكن و مغولستان به شور گذارده شد و به رغم مخالفت ژاپنيها براي عضويت مغولستان، مجمع به عضويت هر دو كشور راي مثبت داد. ضمنا دو درخواست از ايران و تركيه كه مربوط به انجمن كوه نوردان ايران و يك گروه ترك بود به راي گذارده شد كه بدون راي مثبت و تنها با 6 راي ممتنع براي بررسيهاي بيشتر به سال بعد يعني اجلاس پورميو 2010 در ايتاليا موكول گرديد. همچنين در مورد برخي از اعضا كه حق عضويت خود را نپرداخته اند اعلام نظر شد و قرار شد به ايشان مهلت بيشتري داده شود. در نهايت با اجراي انتخابات در يكي از كميته هاي اتحاديه، شصت و نهمين مجمع جهاني كوه نوردي با تاكيد بر اجراي مصوبات و فعاليتهاي كميته هاي آن با اميد سالي پر بار براي كوه نوردي تا 6 اكتبر 2010 براي پورميو – ولتلينا – ايتاليا به پايان رسيد. خداحافظ پورتو.

در اين گزارش ازمنابع زير براي شهر شناسي پرتقال استفاده شده است:

http://www.anthropology.ir/node/4190

http://www.alimehdipour.blogsky.com/1387/11/09/post-26

http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%81%D8%A7%D8%AF%D9%88

http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%BE%D8%B1%D8%AA%D9%82%D8%A7%D9%84

اندرو لاك

2009-10-18T09:32:00.027+03:30

اندرو لاك
اندرو لاك كوه نورد 48 ساله استراليائي سر انجام موفق شد پس از 16 سال تلاش بر روي قلل 8000 متري نام خود را به عنوان هجدهمين فاتح تمامي 8000 متري ها به ثبت رساند.
اندرو 14 قله 8000 متري را 18 بار فتح كرد كه در اين ميان برخي را دوبار صعود نمود. وي صعودهاي خود را اغلب به صورت مستقل و بدون كمك شرپاي ارتفاع صورت مي داد، ضمن آنكه از اكسيژن كمكي هم استفاده نمي كرد.
اندرو صعودهاي 8000 متري خود را با كي دوآغاز نمود. او اين قله دشوار را در سال 1993 به همراه آناتولي بوكرايف قزاق صعود كرد و البته در همين صعود بود كه بدليل كمك به كوه نورد حادثه ديده سوئدي نام اندرو بر سر زبانها افتاد. البته اندرو پيش از اينهم سابقه كمك به همنوردانش در ارتفاعات را داشت. وي در سال 1991 در تلاش براي فتح اورست دوبار اقدام به امداد رساني به هم تيمي هاي خود نمود. كه در مورد اول سقوط بهمن و در مورد دوم بيماري هم طنابش او را از فتح قله بازداشت.

اورست سال 2000

لاك بجز همراهي با بوكرايف در صعود به قله كي دو با كوه نوردان بزرگ ديگري نيز هم سفر شده بود، نظير: گوران گورپ سوئدي در صعود به قله برودپيك در سال 94، داگ اسكات و ويتك كورتيكا در صعود از يال ماژنوي نانگاپاربات در سال 95 همچنين صعود سال 2007 به آناپورنا به همراه اينوكي اوكوچاي استراليائي و ايوان والروي اكوادور.
البته اندرو لاك براي رسيدن به عنوان هجدهمين فاتح قلل 8000 متري راه دشواري را طي نمود. وي از بهمنهاي زيادي گريخت، بارها از خطر سقوط در شكافهاي يخي جان به در برد، چندين بار دچار سرمازدگي شد و البته در مواردي بدون در اختيار داشتن لوازم كافي مجبور به بيتوته در ارتفاعات بلند شد.
اما شايد براي اندرو دشوارترين صعودها مربوط به شيشاپانگما بود جايي كه او در دو تلاش خود تنها به قله مركزي رسيده بود و در پائيز 2009 مجبور شد براي سومين بار به آنجا برود و البته اينبار با صعود به قله اصلي آمار 8000 متريهاي خود را به عدد 14 برساند.
اندرو هم اكنون به عنوان راهنماي طبيعت گردي و عضو تيم هاي اكتشافي قطب جنوب فعاليت مي كند.

با هم صعودهاي موفق او بر روي قلل 8000 متري را مرور مي كنيم:
1993 كي دو
1997 دائولاگيري
1997 برودپيك - صعود انفرادي
1998 نانگاپاربات
1999 گاشربروم يك
1999 گاشربروم دو - به صورت آلپي
2000 اورست
2002 ماناسلو
2002 لوتسه - صعود آزاد (در اين روز 6 تن از اعضاي تيم ايران به همراه سه كوه نورد كره اي و سه شرپا نيز قله لوتسه را صعود كردند)
2003 شيشاپانگماي مركزي - صعود آزاد
2004 اورست
2004 چوآيو
2005 چوآيو
2005 شيشاپانگماي مركزي
2006 كانچن چونگا
2007 آناپورنا
2008 ماكالو
2009 شيشاپانگما - صعود به قله اصلي

اندرو پس از بازگشت از شيشاپانگما به كمپ اصلي در پاسخ به اين پرسش كه چه احساسي از پايان صعودهايش به 8000 متريها دارد گفت:
امروز خيلي خوشحالم كه اين پروژه به پايان رسيده هر چند بسيار خسته ام!

در همين ارتباط بخوانيد:
اندرو لاك

منابع:

http://www.andrew-lock.com
http://en.wikipedia.org
http://www.timesonline.co.uk

اندرو اروين

2009-10-05T12:16:00.003+03:30

اندرو اروين

اندرو کمین ایروین ( ۸ آوریل ۱۹۰۲ تا ۸ ژوئن ۱۹۲۴ ) کوهنوردی انگلیسی بود که در سفر سوم جورج مالوری به قله اورست در سال ۱۹۲۴ به همراه او در تیغه شمال شرقی کوه ناپدید گردید. این اولین بار بود که او به قله اورست صعود می‌کرد. آخرین بار او و جورج مالوری تنها در چند صد متری قله دیده شده بودند.

ایروین در خانواده‌ای اسکاتلندی و با ریشه‌های ولشی متولد گردیده بود و در کالج مرتون در آکسفورد تحصیلات مهندسی داشت.
منبع:
ويكي پديا

جورج مالوري

2009-10-05T12:10:00.004+03:30

جورج مالوري

جرج هربرت مالوری (۱۸ ژوئن ۱۸۸۶ تا ۸ ژوئن ۱۹۲۴) کوهنوردی انگلیسی بود که برای اولین بار در دهه ۱۹۲۰ میلادی از سوی کشور انگلستان برای فتح قله اورست اقدام نمود.

او سه بار به صعود اقدام کرد اما در مرتبه سوم به همراه اندرو ایروین در مکانی نامعلوم در قسمتهای فوقانی تیغهً شرقی کوه اورست ناپدید گردید. مشخص نیست که ناپدید شدن او بعد یا قبل از رسیدن به نوک قله اورست بوده است اما آخرین بار وی و همراهش تنها در فاصله چند صد متری قله مشاهده شده بودند. این کار او اولین تلاش انسان برای فتح قلهً اورست محسوب می‌گردد.

سرنوشت مالوری برای ۷۵ سال نا مشخص بود تا اینکه نهایتا بدن یخ زده اش در سال ۱۹۹۹ کشف گردید با این حال تا کنون مشخص نشده است که آیا او موفق به فتح قله اورست شده بود یا خیر.

جمله مشهوری درباره مالوری وجود دارد.یک بار از او پرسیده بودند "چرا شما می خواهید اورست را فتح کنید؟" که او پاسخ داده بود "برای اینکه آنجا است"! این چهار کلمه مشهورترین کلمات بین کوهنوردان هستند. البته اخیرا درباره اینکه آیا این کلمات گفتهً خود مالوری بوده یا اینکه زادهً خیال پردازی یکی از روزنامه نگاران آن زمان بوده شک و شبهه بوجود آمده است.

برادر مالوری نیز مانند خود او در حادثهً کوهنوردی در کوه‌های آلپ فرانسه در گذشت.
منبع:
ويكي پديا

برشورهاي آموزشي

2009-10-02T18:38:00.002+03:30

برشورهاي آموزشي

سرمازدگي قسمت اول - قسمت دوم
مسيرهاي ايمن كوهستان شمال تهران
حفاظت از محیط کوهستان
اصول کوهپیمائی عمومی
اصول کوهپیمائی عمومی
هواشناسی و آذرخش
بقاء در کوهستان
بقاء در كوهستان
اصول كوهپيمايي
گرمازدگی
بهمن

منبع:
سازمان پيشگيري و مديريت بحران شهر تهران

داستان ببر برفي

2009-09-04T14:12:00.003+04:30

داستان ببر برفي

داستان پيدايش ببر برفي به سال 1956 باز مي گردد، زمانيكه Ratzik آنرا  پيشنهاد داد.
در واقع ببر برفي عنواني است كه به فاتحان 5 قله مرتفع و بالاي 7000 متر پامير و تيان شان داده مي شود كه عبارتند از:

اسماعيل ساماني (كمونيست)- 7495 متر - پامير- تاجيكستان
پوبدا (پيروزي يا جنگيش چوگوس) - 7439 متر- تيان شان - قرقيزستان
ابن سينا (لنين) - 7134 متر - پامير - قرقيزستان و تاجيكستان
كور‍ژنفسكايا - 7105 متر - پامير - تاجيكستان
خان تنگري - 7010 متر - تيان شان - قرقيزستان و قزاقستان

البته تا سال 1984 قله خان تنگري در نشان ببر برفي جايي نداشت زيرا ارتفاع آن 6995 متر اندازه گيري شده بود! ضمن آنكه پوبدا نيز مابين سالهاي 1985 تا 1989 از اين رده بندي خارج شده زيرا بر سر مالكيت آن با چين اختلاف وجود داشت!
اما سرانجام از سال 1990 عنوان ببر برفي براي صعود به اين 5 قله تثبيت گرديد.

جالب است بدانيد تا امروز 552 نفر موفق به كسب نشان ببر برفي شده اند. در اين بين بوريس كورشنف با 9 بار صعود به هر 5 قله داراي بالاترين ركورد مي باشد و نيكلاي توتماجين با 5 بار، سرگي بوگمولف با 4 بار و والري كريشاتي با 4 بار در پي او قرار دارند. البته ساير فاتحان اين قلل نيز عمدتا ازجمهوريهاي استقلال يافته از اتحاد جماهير شوروي سابق مي باشند. روسيه بالاترين فاتحان و همچنين قزاقستان، اكراين و استوني در رده هاي بعد قرار دارند. در ميان ساير كشورها نيز اسامي كشورهايي نظير اطريش، بلغارستان، كانادا، چك، فرانسه، مجارستان، ايران (مرحوم مهدي اعتمادي فر در سال 2003 بعنوان پانصد و سيمين فاتح ببر برفي را دريافت نمود)، ژاپن، لهستان، اسلواكي، اسپانيا، تركيه و ايالات متحده آمريكا به چشم مي خورد. ضمن آنكه تاكنون از آمريكاي جنوبي، اقيانوسيه و آفريقا كسي موفق به اخذ اين رتبه نشده است. 

اما ثبت نشان ببر برفي توسط ولاديمير ساتايف (1937) صورت گرفته. او كسي است كه خود فاتح قلل مرتفعي همچون: آناپورناي جنوبي 94، اورست 95 بوده و سالها رئيس و دبير اتحاديه كوه نوردي روسيه را بر عهده داشته است. او هم اكنون رئيس بخش اروپا آسياي فدراسيون جهاني كوه نوردي مي باشد. ساتايف همچنان پيگير و ناظر ثبت اين عنوان از طريق اسامي فاتحان 5 قله توسط كشورهايي است كه اين قلل در آنها قرار دارند هر چند امروزه اين ثبت توسط Lena Laletina مدير سايت RussianClimb و Rodrigo Granzotto Peron  مدير سايت AdventureStats صورت مي گيرد.

با هم برخي از ترينهاي ببر برفي را مرور مي كنيم:
1961 Evgeny Ivanov  نخستين ببر برفي
1966 Kirill Kuzmin و Valentin Bozhukov  هر 5 قله را صعود كردند
1970 Ludmila Agranovskaya  به عنوان نخستين زن به اين نشان دست يافت
1972 Valery Bezzubkin و Rozalia Bezzubkina  به عنوان نخستين زوج موفق به كسب اين عنوان شدند
1978 Boris Studenin دوبار اين عنوان را كسب نمود
1985 William Garner  و Randall Starrett هر دو از آمريكا نخستين غربياني بودند كه به اين عنوان دست يافتند
1985  Serguey Bogomolov  و Gennady Bogomolov  بعنوان دو برادر موفق به كسب اين عنوان شدند
1986 Andrey Tselishev  با 22 سال سن به عنوان جوانترين انسان موفق به كسب اين عنوان شد
1988 Elvira Nasonova  به عنوان نخستين زن موفق به كسب دوبار عنوان ببر برفي شد
1991 Malik Ismetov ، Serguey Gritsuk, Valery Khrishchaty وVladimir Suviga  در يكسال موفق به صعود هر 5 قله شدند
1991 Elvira Nasonova براي سومين بار موفق به اخذ اين عنوان شد
1997 Brigitte Meloni از آمريكا نخستين زن غربي فاتح 5 قله شد
1997 Lev Sarkisov با 58 سال مسنترين فاتح اين 5 قله شد
1999 Denis Urubko  و Serguey Molotov در مدت 42 روز به اين نشان دست يافتند
2004 Boris Korshunov با 9 بار صعود به 5 قله مرتفع پامير و تيان شان ركورددار اين عنوان شد

براي خواندن ركوردهاي ببر برفي به اين آدرس مراجعه نمائيد:
http://www.russianclimb.com/snowleopard/table.htm

منبع:
http://mounteverest.net

قله كجاست؟

2009-09-01T06:30:00.001+04:30

قله كجاست؟
در روز 21 جولاي 2009 Jorge Egocheaga كوه نورد اسپانيائي در تماس با دوستانش اعلام نمود: روز قبل (20 جولاي) موفق به صعود قله كي دو گرديده. او گفت:" من روز يكشنبه قله را در ساعت 7.30 دقيقه به وقت محلي صعود كردم و سپس به كمپ سوم بازگشتم". اين صعود دهمين فتح 8000 متري جورج به شمار مي آمد. او سال قبل نيز تلاش ناموفقي را بر روي كي 2 صورت داده بود.

اما در روز 18 آگوست سايت اخبار اورست اعلام كرد: 

  K2 2009: Jorge Egocheaga did not summit K2

يك روز بعد يعني در 19 آگوست سايت مونت اورست به نقل از جورج اعلام داشت: "من در 12 متري قله كي دو متوقف شدم"!

او در گفتگو با سايت مونت اورست بيان نمود:" من دقيقا در 12 متري قله متوقف شدم زيرا جريان شديد باد تاج قله را فرا گرفته بود و صداي زوزه آن مرا از به خطر انداختن جانم بازداشت!".
او افزدود:"بلافاصله عكس گرفتم، نقطه توقفم را با جي پي اس علامت زدم و ساعت 7.44 دقيقه به پائين بازگشتم".
جورج در ساعت 9.30 دقيقه بعد از ظهر در كمپ سوم مستقر گرديد.
وي عنوان مي دارد:" من قله را صعود كردم، 12 متر باقي مانده براي رفتن يا نرفتن چندان قابل اهميت نبود و تنها عامل هوا موجب شد از آن صرف نظر نمايم!".

به رغم آنكه همگان جورج ايگوچياگا را كوه نوردي فروتن و صادق مي دانند و عكسهاي قله او نيز توسط هم تيمي هايش تاييد گرديده، اما سايت Explorersweb نام او را از ليست فاتحان كي دو خارج نمود!

اهميت اين موضوع آنقدر بود كه كاربراي سايت ukclimbing آنرا به نظر خواهي گذاردند:

آيا در صعود جورج اگوچياگا به كي دو ترديدي وجود دارد؟!
آنها اين موضوع را با صعود آلن هينكس به چوآيو قياس نمودند. كوه نوردي كه به رغم اتمام صعودهايش به 8000 متريها تنها بدليل آنكه در هوايي خراب راهي قله اصلي چوآيو شده بود، صعودش با اظهارات همنوردانش به چالش نهاده شد و پذيرفته نشد!

همچنين نمونه هاي ديگري نيز در دنياي كوه نوردي به وقوع پيوسته، نظير صعود فاستو دي استفاني ايتاليائي كه صعود لوتسه وي از سوي كوه نوردان كرده اي مردود اعلام شد و بدليل قرار داشتن ردپايش تنها تا 25 متري قله نامش در ميان فاتحان 14 قله 8000 متري قرار نگرفت!


قله اصلي يا فرعي؟!
بحث صعود به قله اصلي سالهاست كه كوه نوردان دنيا را به خود مشغول نموده و البته در اين ميان صعود به 8000 متريها از حساسيت بالاتري نسبت به ساير قلل برخوردار است. به طوريكه هيچ كوه نوردي را حتي با صعود به قله فرعي يك 8000 متري به عنوان فاتح آن كوه نمي شناسند.
اهميت فتح قله اصلي زماني بيشتر مي شود كه بدانيم مثلا قلل فرعي كانچن چونگا و لوتسه جزو دشواترين قلل 8000 متري فرعي دنيا به شمار مي آيند و البته صعود به آنها از صعود قله اصليشان نيز دشواتر است!

به رغم اين موضوع راينولد مسنر مي گويد:"يك قله 8000 متري تنها قله اصلي است نه قله اي  ديگر"!

و ارهارد لورتان سومين فاتح 8000 متريها از سوئيس مي گويد:" كوه نوردان بايستي به بالاترين نقطه كوه برسند تا قله را فتح كرده باشند."

همچنين كريستوف ويليجكي معتقد است:" اگر شما قصد فتح 14 قله 8000 متري را داشته باشيد مي بايد حتما به قله اصلي اين كوهها صعود نمائيد".

اما به رغم همه اين اظهارات بايد بياد آوريم صعود 25 مي سال 1955 كوه نوردان انگليسي جو براون و جورج باند به كانچن چونگا و اين اصل كه آنها بدليل ديدگاههاي بوميان منطقه كه كوه كانچن چونگا را مقدس مي پندارند و قله آنرا جايگاه خدايان مي دانند، از گام نهادن برفراز آن سر باز زدند!

پس براستي پاسخ اين پرسش چيست؟! و قله كجاست؟!

خوانشي ديگر از يك صعود

2009-08-29T15:07:00.001+04:30

خوانشي ديگر از يك صعود
بيار باده كه رنگين كنيم جامه زرق                 
كه مست جام غروريم و نام هشياريست
قلندران حقيقت به نيـــم جو نخرند                
قباي اطلس آن كس كه از هنر عاريــست
«حافظ»

غروب روز سه‌شنبه 13/5/88 عاقبت اعضاي تيم «موستاق آتا» در مقابل مجموعه ورزشي انقلاب از اتوبوس پياده شدند تا با نواخته شدن موسيقي گروه موزيك ارتش مورد استقبال خانواده، دوستان، كوهنوردان و حضاري قرار گيرند كه از روزهاي قبل از طرف هيئت كوهنوردي جهت شركت در مراسم استقبال دعوت شده بودند. البته اعضاي تيم بنا به صلاحديد برنامه ريزان يك روز اضافه تر در يكي از هتلهاي تهران محبوس شده بودند تا غروب فرا برسد تا بتوانند از وجود تاريكي جهت پخش اسلايد در هواي باز استفاده كنند.
چون قرار بود امروز اوج تبليغات چند ماهه باشد. درست است كه پيش از اعزام تيم كه نه به دار بود و نه به بار، تمامي گذرگاهها و ميادين پرتردد با نصب داربست مملو از بنرهاي بزرگي شده بود كه تا مردم را با چهره هاي صعود كنندگان آشنا كند آن هم عكسهاي فني با ژست هاي كوهنوردي و ظاهراً متعلق به لحظات بحراني.
و درست است كه با برگزاري مراسم پر دبدبه توديع و پخش كليپ سعي شده بود تا اهميت صعود به مردم تفهيم گردد. ولي همه آنها متعلق به پيش از صعود بود و ديگر كهنه شده بود پس لازم بود بنرهاي جديد با پس زمينه اي از سرسخت ترين قلل هشت هزار متري به تمامي گذرگاههاي مهم شهر نصب شود تا بلكه مردم با ديدن ابهت قله هاي فوق به اهميت اين صعود پي ببرند حال چه اشكالي دارد كه از حقه هاي تصويري براي فريب اذهان سود برده شود. مهم اين است كه بتوان با بزرگنمايي و غلو زمينه را براي جذب بودجه صعودهاي بعد از فلان ارگان يا بهمان شركت و يا تربيت بدني فراهم كرد و مهمتر از آن بتوان با ارعاب تبليغاتي دهان منتقدين برنامه را بست.
عوام معتقدند كه سفر مقامات كشوري به شهرستانها و يا استانها اگر هيچ نتيجه اي هم نداشته باشد حداقل موجب مي شود كه در يك شب بسياري از خيابانهاي پرچاله چوله آسفالت و مخروبه ها چمن كاري شوند.
و چون برنامه ريزان تصميم گرفته بودند مراسم استقبال را مقابل هيئت كوهنوردي برگزار كنند خوشبختانه هم سنگهاي لق جلو هيئت تعمير شد و هم محوطه آسفالت گرديد. تا براي يك شب هم كه شده با نصب داربست و ايجاد صفحه سفيد نمايش، و اجاره كردن صندلي محوطه مقابل دفتر هيئت كوهنوردي يادآور سينما تابستانيهاي «باغ صفا» و «بُت كلاب» باشد تا بتوان مدعوين را با عظمت صعود آشنا كرد. چون نصب دهها پلاكارد در ديواره هاي تربيت بدني، هنرنمايي گروه موسيقي آذري، شيريني خوراني، آتش بازي و فشفشه در كردن ها مي توانست كاستيهاي برنامه را جبران نمايد.
انصافاً چنين حجمي از تبليغات كه هم در تاريخ كوهنوردي زنجان و هم در تاريخ كوهنوردي ايران و حتي در استقبال از تيمهاي ملي نيز بي نظير بود بيانگر اين حقيقت بود كه اگر برخي از عناصر تصميم گير در هيئت در زمينه هاي كارهاي زيربنايي، طاقت فرسا و ادامه دار هيچ توانايي نداشته باشند حداقل در زمينه تبليغات مدرن كه تلفيقي است از شامورتي بازي و حقه بازي هاي چشم بندان سيرك، به پيشرفت معجزه آسايي دست يافته اند گرچه در همان مراسم نيز طنزهاي رد و بدل شونده ما بين برخي از كوهنوردان و نيز نگاههاي معنادار و تبسمها نشانه اي روشن از قدرناشناسي منتقدين و احياناً حسودان بود. ولي يك فرد باكلاس و عقب نمانده حتماً مي بايستي بداند كه راز موفقيت مشهورترين ثروتمند جهان يعني «راكقلر» چه بوده است. آري او گفته: «اگر صد تومان سرمايه داشته باشي تنها يك تومان آنرا صرف توليد كن و 99 تومان آنرا در جهت تبليغ كالاي توليد شده صرف كن تا آنرا مقبول طبع جامعه بگرداني. آنگاه به موفقيت كامل دست خواهي يافت.»
و در اين مورد خاص نيز برخي از تصميم گيرندگان اصلي با انتخاب يك مدير سوپرماركت بعنوان مسئول تبليغات استعداد خود را نشان داده بودند. البته اين بزرگواران تنها يك اشتباه بسيار كوچكي را مرتكب شده بودند و آن اينكه عرصه ورزشي به ويژه كوهنوردي را با عرصه تجارت اشتباه گرفته بودند. چون ممكن است در يك خواربارفروشي سالها بتوان اجناس دست دوم و سوم و ... با بسته بنديهاي فانتزي و پر زرق و برق بجاي كالاي ممتاز و درجه يك آب كرد و در برابر هيچ احدالناسي هم پاسخگو نبود ولي در عرصه ورزش از كاه كوه ساختنها، بزرگنمايي ها، قهرمان سازيهاي غير اصولي و ... مي تواند چنان لطمات جبران ناپذيري بر ورزش و ورزشكار بزند كه سالها نتوان آسيبهاي آن را جبران كرد.
همانگونه كه تمامي مطلعين و كوهنوردان شهر مي دانند هدف صعود، نه قله «موستاق آتا» بلكه قله «خان تانگري» در منطقه پامير بود و اين نيز به طور رسمي و در روزنامه مردم نو و با آب و تاب فراوان مبني بر نخستين صعود مستقل كوهنوردان زنجان و به نقل از مسئول جديد كميته تازه تاسيس هيماليا نوردي كه همزمان سرپرستي برنامه را نيز بر عهده داشت اعلام شده بود. ولي چرا برنامه به ناگهان از خان تانگري به موستاق آتا تغيير يافت و هزينه صعود هر نفر از دو ميليون تومان به تقريباً چهار ميليون تومان ارتقاء پيدا كرد؟ حقيقت اين است كه بانيان و اعضاي تيم هر يك با انگيزه هاي مختلف وارد گود شده بودند.
تفكري كه متاسفانه در هشت سال رياست جناب حاج خليل علي‌گو با سوء استفاده از بزرگواري و صداقت ايشان با خود محوري سياست بيمارگونه، تشنج آفرين و تنش زايي را پيش پرده بود كه حاصل آن عبارت بود از تحريك افراد بر عليه همديگر، تعطيل بخش هاي فني كوهنوردي، بدبين كردن مسئولين نسبت به اكثر كوهنوردان با زدن انگها و و تهمتهاي مختلف و ناروا، از ترس آنكه مبادا پيش از انتخابات جلسه بررسي عملكردها با حضور تمامي كوهنوردان تشكيل شود سعي كرد با فرار به جلو تمامي ذهنها را از مسئله اصلي يعني انتخابات رياست هيئت به يك مسئله ديگر منحرف كند و چه چيزي بهتر از برگزاري تستها و اردوهاي هيماليانوردي آن هم درست در زمان انتخابات به طوريكه هم مي دانيم هم اكنون چندين ماه است كه انتخابات به تعويق افتاده است. از طرف ديگر نيز اين تفكر با ترفند و دروغ سعي مي كرد از گروه اورست و يا تخريب يكي از سرمايه هاي كوهنوردي استان جناب آقاي خليلي رياست محترم سابق هيئت، لولوخورخوره درست كرده و مسئولين هيئت را بترساند كه مثلاً اورستي ها مي خواهند با كانديدا كردن حاج ناصر بيات منش هيئت را قبضه كنند يا آقاي خليلي قرار است دوباره برگردد. كه گذشت زمان تمامي اين دروغ پردازي ها را نقش بر آب كرد.
جريان هم سوي ديگري نيز كه از سه سال پيش هرگز نتوانسته بود ناراحتي خود را نسبت به صعود و اعضاي تيم سه سال قبل به منطقه پامير پاك نمايد. و عليرغم بدگوييها و عقده گشايي هاي مكرر هرگز حاضر نشده بود در يك جلسه نقد و بررسي كه چندين بار به طور رسمي و حتي مكتوب از طرف اعضاي تيم پامير درخواست شده بود شركت كرده و انتقادهاي خود را صريح و روشن مطرح كرده و پاسخ مناسب بشنود. دو سال بود كه در تلاش براي عملي كردن يك صعود برون مرزي بود كه هرگز موفق نشد تا اينكه هر دو جريان فوق به اين نتيجه رسيدند كه دست به دامن آقاي نجاريان بشوند. اينان فكر مي كردند كه رابطه آقاي نجاريان با فدراسيون حسنه است لذا مي توانند از طريق ايشان مسايل اداري و فدراسيوني را حل نمايند و علاوه بر آن مي توانند با استفاده از تجارب ايشان صعود خود را تضمين نمايند. ولي همكاري با ايشان به اين آساني نبود. اولاً مجبور بودند پستي را بعنوان مسئوليت كميته هيماليانوردي همچون پست صعودهاي ورزشي چند سال پيش كه دوباره از وي باز پس گرفتند، به ايشان واگذار نمايند. و در ثاني بودجه مورد درخواست ايشان را به هر طريقي و از هر كانالي تهيه نمايند.
و ثالثاً پاسخگوي منتقدين رفتارهاي آقاي نجاريان و نيز پاسخگوي چنين گزينشي باشند. كه در اين مورد ابايي نداشتند تا ابراز كنند كه ما تنها مي خواهيم از تجارب و روابط ايشان استفاده كنيم و با مكانيسمهايي كه تعبيه خواهيم كرد قادر خواهيم بود تا رفتار ايشان را كنترل كنيم!!!؟؟؟
در آغاز اين مثلث فكر مي كرد با اعلام فراخوان، كوهنوردان بي شماري در تستها شركت كرده و آنان نيز در اردوهاي مختلف تيم مطلوب خود را گزينش خواهند كرد.
ولي عدم مشاركت گسترده نيز موجب نشد كه اين بزرگواران در آغاز حداقل از اسب غرور كمي پايين آمده و براي يكبار هم شده به انسانها از موضع برابر نگاه كنند و براي آنان حق و حقوقي قايل شوند.
در همان تست آمادگي جسماني يك مسئله كوچك كه مي توانست با مديريت سنجيده به راحتي حل شود به يك بحران تبديل شد. اشتباه يكي از تست گيران در اعلام مسافت طي شده در تست كوپر موجب اعتراض يكي از كوهنوردان جواني شد كه تازه از تراورس دماوند به علم كوه برگشته بود و عدم قبول اعتراض ايشان موجب شد كه دوستان ايشان نيز كه از كوهنوردان خوب و ورزيده استان هستند در اعتراض به اين اجحاف از شركت در اردوها و تستهاي بعدي سرباز زنند. و چون به ناگهان ترتيب دهندگان اردو با خلا مواجه شدند سعي كردند كه بعد از خرابي بصره و تخريب ذهنيت بسياري از كوهنوردان با تلفن هاي مكرر از آقاي ميثم آراميده كه از اعضاي تيم ملي اميد كوهنوردي سالهاي قبل بود دوباره دعوت به عمل آورند كه متاسفانه ديگر سبو شكسته و آب رفته بود. چون حتي اينجانب نيز كه شايد نفوذ در ايشان داشته باشم بارها كوشيدم تا ايشان و دوستانشان را قانع به شركت در ادامه اردوها نمايم ولي بعلت انزجارشان از حركات و سياستهاي جاري نتوانستم. چون از طرف ديگر نيز برنامه ريزان وقتي ديده بودند كه اينان به اردو بر نمي گردند به شدت دست به جوسازي بر عليه شان زده بودند و مدعي شده بودند كه آنان را بخاطر بي ادبي كنار گذاشته اند و با ملعبه كردن نوشته آقاي آراميده كه در مقابل مهمترين صعودهاي خود نوشته بود قله چله خانه چنان جنجالي براه انداختند كه گويا ذنب لايغفري اتفاق افتاده است. ناخودآگاه انسان به ياد شخصي مي افتاد كه با مشاهده فردي كه در مسجد عمل خلاف شرعي انجام مي داد. تف كرده بود ولي خلاف كننده با داد و فرياد و با هور و جنجال سعي مي كرد تا مردم را عليه او بشوراند كه آي مردم بزنيد اين ملعون را كه به خانه خدا تف كرده است» و هنوز هم كه هنوز است مسئولين محترم به پاك كردن صورت مسئله دامن خود را مبرا دانسته و ميثم و امثال ميثم را محكوم مي كنند كه بجاي بله قربان گويي سركشي كرده اند!!!!
و اما در ادامه، اطلاعيه هاي صادره براي اردوها مدتهاي مديد از خود بوي تند تبختر و خودخواهي مي پراكند نويسنده اطلاعيه اردوي دماوند كه اصلي ترين اردوي انتخابي به شمار مي رفت پس از اينكه برخلاف واقع مدعي شده بود كه اين اردو توسط مربيان برتر استان براي انتخاب برترين كوهنوردان استان ترتيب يافته كودكانه تهديد كرده بود كه عدم شركت در اين اردو و يا عدم كسب امتياز به معناي اين است كه افراد الفباي كوهنوردي را نيز نمي دانند!!!!؟؟؟
ولي واقعيت ثابت كرد كه متاسفانه تمامي مربيان برتر مورد ادعا حتي از گرفتن وضعيت هوا از هواشناسي هاي معتبر عاجز بودند به طوري كه دهها نفر تيم مختلط خانمها و آقايان در بارگاه سوم دماوند زمين گير شده و روز بعد با فرار به پايين در هراس زود رسيدن به جاده و رستن از محاصره هواي بد بودند ولي جالب اينكه گزارش اين برنامه در روزنامه مردم نو به شكلي انعكاس يافته بود كه گويا فتح بزرگي صورت گرفته است و باز ، آن نگاه خود بزرگ بين در يك نشريه عمومي به جاي نقد ضعفهاي برنامه ريزي و ضعفهاي برنامه شلاق نوازش به دست بگيرد تا دو تن از كوهنوردان به نام را از صحنه به در كند. يكي از آنها كوهنورد فني كاري بود كه سابقه يك صعود موفق بالايي 7 هزار متر به همراه تيم ملي فدراسيون را داشت و ديگري يكي از اعضاي منظم، جدي و پرتمرين گروه اورست بود. متأسفانه سرپرست برنامه و نويسنده گزارش در يك نشريه عمومي، بجاي اينكه اگر ضعف شخصي نيز وجود داشته باشد به دور از غوغا و جنجال، محترمانه و به طور خصوصي با افراد در ميان بگذارد با نيش و كنايه آنان را متهم مي كرد كه بجاي بگو و بخند و آميختن با ديگران در عقب اتوبوس در خود فرو رفته و گويا با خود نيز دعوا داشتند. و به اين ترتيب دو تن از كوهنوردان قوي نيز ترجيح دادند تا اعطاي صعود برون مرزي را به لقايش ببخشند. تا اينكه نيش و كنايه ها را تحمل كنند.
البته بعد از اين برنامه بود كه مسئولين اصلي شروع به تخريب توانايي افراد تيم كردند. آقاي نجاريان گفته بود كه هيچيك از اين افراد قادر به صعود، خان تانگري نيستند و مسئولين ديگر نيز همچون هميشه معتقد بودند كه 10 نفري را جهت صعود هفت هزار متريها نمي بينيم.
در آخرين اردوها وضعيت به شكلي شده بود كه تعداد تست گيرندگان بيش از تعداد افراد باقيمانده بود آقاي ابوالفضل زماني كه ماهها بود مورد تبليغ همه دست اندركاران و حتي شركت كنندگان بود و در تستهاي ميداني و كوهستاني نيز از امتيازات برتري برخوردار بود به ناگهان و بدون توضيح قانع كننده كنار گذاشته شد. اگر واقعاً مشكل ايشان برخورد موتور با پاي ايشان بود كه به قول خودشان بزودي نيز ترميم يافت: نمي توانست دليل قانع كننده اي باشد چون مشكل خود آقاي نجاريان بسيار بيشتر از ايشان بود چون رباط صليبي عمل كرده بودند و لذا در هچ يك از اردوهاي اصلي نتوانستند به طور مستقيم ضعف و قوت اعضا را مشاهده نمايند و تنها به كنترل از دور بسنده كردند.
و اصلاً به نظر اينجانب يكي از علل اساسي تغيير برنامه «خان تانگري» به «موستاق آتا» همين عمل جراحي پاي آقاي نجاريان بود تا عدم توانايي اعضاي تيم. چون ايشان هيچگونه آمادگي براي يك صعود فني را نداشتند. و كمترين فشار غير اصولي مي توانست پاي ايشان را با مشكل جدي مواجه سازد.
لذا از همان اول ايشان هيچ اردويي را كه متناسب با صعود قله اي همچون «خان تانگري» باشد برگزار نكرد. و هيچ بهايي هم براي كوهنوردان فني كه به يقين در صورت برگزاري چند اردوي فني مي توانستند قله «خان تانگري» را صعود كنند نداد و يا برخي از آنان را حذف كرد. در صورتي كه اگر خان تانگري مورد هدف بود اولاً گزينش بسيار راحت بود و تمامي اعضاي تيم نيز مي‌توانستند به لحاظ گزينشهاي سخت و فني قانع شوند در ثاني تعداد صعودكنندگان محدود بود و ثالثاً هزينه برنامه بسيار كمتر مي‌شد و رابعاً براي ساير كوهنوردان انگيزه‌اي مي‌شد تا سطح تمرينات و سطح صعودهاي فني خود را بالا ببرند. ولي آقاي نجاريان دليل تغيير قلّه را به صراحت 2 عامل ذكر كرده بود يكي ضعف اعضاي تيم كه ايشان مدعي شده بود كه هيچكدام قادر به صعود خان تانگري نيستند و دوّم مدرك «موستاق آتا» بالاتر از مدرك «خان تانگري» است؟؟؟!!!
وقتي نيازي به كوهنوردان فني نبود پس در ادامة حذفها آقاي امين مؤذن يكي از كوهنوردان فني نيز حذف شد و پس از هفته‌ها دوندگي كه تنها خواستار ارايه دلايل حدفشان بود عاقبت با برخوردي آمرانه و تندخويانه پاسخ يافت كه ما ترا حذف كرديم برو به هر دري كه دوست داري شكايت كن ؟؟؟!!! البته اين پاسخ بعد از آن بود كه هر يك از تصميم‌گيرندگان گناه حذف ايشان را به گردن ديگري مي‌انداخت.
جالب‌تر از همه حذف آقاي حسين مهدوي بود كه شايد پرانگيزه‌تر از بقيه وارد گود شده بود. خوشبختانه ايشان توانست با روش خاص خودش از حق خود دفاع كرده و با صعود قلّه ضعف اساسي گزينش‌هاي تصميم‌گيرندگان را به اثبات رساند. آخرين ترفندي كه براي حذف ايشان به كار بردند اين بود كه به ايشان گفتند كه اگر هزينه شخصي خود را بپردازي مي‌تواني همراه تيم باشي. و شايد فكر نمي‌كردند كه يك جوان محصل بتواند نزديك به 4 ميليون هزينه تقبل كند ولي ايشان با سماجت تمام و اخذ وام از بانك توانست خود را بر تيم تحميل كند و به نظر اينجانب ترتيب دهندگان برنامه مي‌بايستي ضمن عذرخواهي از ايشان و جهت قدرداني از تلاششان كليه هزينه‌هاي ايشان را به ايشان مسترّد دارند.
آقاي محسن سعيدزاده نيز با ماركها و انگ‌هاي مختلف به عنوان رزرو مطرح شد تا شايد تا زمان اعزام تيم مجبور به سكوت شده و نتواند مسئولين را زير سوال برد . ولي پي‌گيري خود ايشان و فشارها و توصيه‌ها، تصميم‌گيرندگان را وادار ساخت تا ايشان را در تيم بگنجانند.
تمامي اين حركات در زماني صورت مي‌گرفت كه تلاشهاي سنگين رئيس هيئت شهرستان كه انصافاً در طول عمر كوهنوردي خود در چنين وضعيت بغرنجي گير نكرده بود و چنين تلاشي را هم براي كوهنوردي عمومي انجام نداده بود. به در بسته خورده بود و عملاً بودجه جذب شده عبارت بود از كمكهاي شخصي و يا شركتي كه به هيچ وجه پاسخ گوي اجراي يك صعود برون مرزي با آن تبليغات وسيع نبود.
ولي عاقبت معجزه از راه رسيد. گروه اورست كه سالها مورد بي‌توجهي و كم لطفي برخي از تصميم‌گيرندگان هيئت بود آستين بالا زد و آقاي مسعود بيات منش يكي از اعضاي شاخص اين گروه توانست از اداره راه و ترابري بودجه گزافي را جذب كند. و عملاً مثلث سابق به مربع تبديل شد. با اين فرق كه يكي از اضلاع آن نقش اصلي را در زنده كردن يك پروژه مرده بازي كرد. آري تنها گروه اورست توانست بودجه اصلي برنامه را جذب كند بلكه از 9 نفر اعضاي تيم صعودكننده به قله به غير از سرپرست ، 5 نفر متعلق به گروه اورست بودند و به يقين برادران بيات منش در تحرك تيم و موفقيت آن نيز نقش برجسته‌اي داشتند. به طوري كه هيچكدام از آنها جزو نفرات اردوها نبوده و تنها با همّت و توانايي خود توانستند از اعضاي برجسته تيم اعزامي شوند.
با فراهم شدن هزينه و مضافاً تقبل بودجه‌اي چشم گير از طرف استانداري و ادارة كل تربيت بدني آقاي نجاريان نيز از تجربة خود نهايت استفاده را كرد البته نه آن تجربه‌اي كه برخي از دست اندركاران هيئت بدنبالش بودند. بلكه تجربه انتخاب ايمن ترين و كم هزينه‌ترين (نه به لحاظ مبلغ) راه و انداختن مسئوليت بر گردن ديگران. آري ايشان با بستن قرارداد با تور «ايرانگردي جهانگردي سرزمين خورشيد» كه هر سال چندين نفر از شهرها و استانهاي كشور را به قلّه «موستاق آتا» مي‌برد. خيال خود را راحت كرد چون قلّه انتخاب شده نيز نه بهمن گير بود، نه مشكلات فني داشت و نه خطر آنچناني.
«عيب مي گرچه بگفتي هنرش نيز بگو» حافظ
نويسنده معتقد است كه در جهان هيچ شكستي نيست كه در بطن خود بذر پيروزي‌هاي آينده را نفهته نداشته باشد و حاوي درسهاي بسيار پرباري نباشد و نيز هيچ موفقيتي موجب نمي‌شود كه خطاها، كاستي‌ها و ضعف‌هاي اساسي پوشانده شود. چون رشد بذر انحراف در آينده مي‌تواند چنان معضلي بوجود آورد كه شكست‌هاي عظيم‌تر  اين دستآورد اوليه را نيز همچون اژدهايي ببلعد.
 نفرات باقيمانده اردوها در آخر كار تنها 6 نفر بودند كه آقاي ابوالفضل زماني در نامة اعتراض آميز خود آنان را به همراه نفرات تزريق شده  نورچشمي‌ها خوانده است. شايد ايشان در يك وضعيت روحي آسيب ديده از حذف و نيز براساس ارتباطات نزديك اعضاي باقي‌مانده با تصميم‌گيرندگان به چنين نتيجه‌اي رسيده باشد.
ولي اينجانب به علّت اشراف نسبي بر قضايا مايلم مسئله را از منظر ديگري مورد بررسي قرار دهم. به نظر من اين افراد نيز همانند حذف شد‌گان فارغ از اينكه چه كسي و با چه هدف و انگيزه‌اي اردوها را برگزار كرده. با شور و شوق و علاقه ماهها انرژي و دقت خود را صرف تلاش جهت انتخاب براي اعزام كردند تا بتوانند شانس خود را براي دست‌يابي به يكي از اهداف ورزشي خود بيازمايند. و در اصل به غير از محذوفين افراد قوي‌تر از آنان نيز در تست‌ها شركت نكرده بود تا گزينشي جدّي صورت گيرد. و متأسفانه دست اندركاران و صحنه گردانان نيز كه از بهترين سرمايه‌هاي كوهنوردي استان همچون آقايان سعيد زباني- مرتضي فرجي- جلال ركابي و ..... براي مشروعيت بخشيدن به برنامه و اردوهاي خود تنها به عنوان تست گيرنده نهايت سوء استفاده را مي‌كردند. اگر واقعاً قصدشان انتخاب قويترين كوهنوردان استان بود و بودجه آن نيز متعلق به بيت‌المال بود آيا جا نداشت كه امثال اين عزيزان كه در اردوها نيز پا به پاي شركت كنندگان حضور داشتند انتخاب شوند؟؟ آيا اينان از كداميك از اعضاي تيم ضعيف‌تر بودند؟؟ با اين حال نفوذ حاميان بيشتر، در جلوگيري از حذف‌ها نقش داشت نه در گزينش‌ها به عنوان مثال: درست است كه آقاي اسماعيل زاده برادر خانم آقاي نجاريان است. ولي از انصاف به دور خواهد بود كه گزينش او را به سطح اين ارتباط تنزل دهيم. اينجانب براساس سالها ارتباط، ايشان را كوهنورد فني كاري مي‌شناسم كه اگر قلّه «خان تانگري» نيز هدف برنامه بود به يقين ايشان يكي از افراد مؤثر و موفق تيم مي‌شدند. ولي نيك مي‌دانم كه اگر آقاي نجاريان به عنوان مسئول كميته يا سرپرست برنامه حضور نداشت. شايد آقاي اسماعيل زاده به علّت سالها نگاه غيرمثبت برخي از تصميم ‌گيرندگان هيئت نسبت به او، يا انگيزه شركت در اردوها را پيدا نمي‌كرد و يا بجاي سرتيم شدن در ته ليست قرار مي‌گرفت و يا رزرو مي‌شد.
و يا اگر گروه اورست به عنوان جذب كننده بخش اعظمي از بودجه، پشتيبان اعضاي خود نبود شايد كوهنورد محجوب، جدّي و با اخلاقي همچون آقاي پيري كه به جوّ حاكم بر اردوها انتقاد داشت و در اواخر انگيزه چنداني براي ادامه كار نداشت شايد ترجيح مي‌داد تا اعطاي صعود را به لقايش ببخشد و يا بدتر از آن ممكن بود ايشان و يا آقاي سلحشور مورد نوازش تيغ حذف شوند. چنانكه در آخرين اردوي دماوند به خاطر اينكه اين دو نفر خوش درخشيده بودند. آشكارا مورد تهمت قرار گرفتند و آقاي نجاريان به جاي تقدير از آنان خواست تا در ساعت مقرر جهت تست دوپينگ خود را به پايگاه هلال احمر معرفي كنند تا از آنان آزمايش خون به عمل آيد. و براي اينكه اين عمل را به عداوت تاريخي او با گروه اورست تفسير نكنند. كوشيد تا جهت رد گم كردن دو نفر ديگر از جمله برادر خانم خود را نيز قاطي آنان كند. غافل از اينكه به غير از ايجاد بدبيني در تيم و از بين بردن پايه‌هاي اعتماد، سطح دانش خود را نيز زير سوال برد، چون تا آنموقع نمي‌دانست كه تست دوپينگ را بوسيله خون انجام نمي‌دهند!!!
ممكن است برخي اينگونه آسيب شناسي را بر نتابند و آنرا بجاي نقد، تخريب تلقي كنند. ولي اين عزيزان بايد بدانند كه در آن صورت هيچ نيازي به نقد ريزبينانه، بعد از اجراي برنامه نبود. براحتي ميشد با طرح مسئله اصلي و الويت دار كوهنوردي استان يعني انتخابات رياست هيئت و روشن شدن تكليف آن به لحاظ قانوني مانع اجراي برنامه شد در حاليكه نه تنها چنين اقدامي صورت نگرفت. بلكه .... اعضاي تيم به روشني مي‌دانند كه تا آخر كار به انحناي مختلف مشوق آنها بودم و در آخرين ديدار با رياست محترم هيئت استان كه اينجانب از تغيير قله از «خانه تانگري» به «مستاق آتا» گلايه داشتم. متوجه شدم كه بر اثر گزارشهاي مكرّر سرپرست و دست اندركاران برنامه راجع به عدم توانايي و ضعف اعضاي تيم ايشان كاملاً نسبت به اعزام تيم مرددّند و به نظر مي‌رسد كه قصد جلوگيري از اعزام تيم را دارند. تنها بعد از توضيحات اينجانب و ارايه گزارش مستند همراه با عكس از قلّه «موستاق آتا» و توضيح اينكه هر سال دهها ايراني بوسيله تورهاي كوهنوردي «آذركوه» و «سرزمين خورشيد» به علّت سادگي و دور از خطر بودن اين قله را فتح مي‌نمايند. و اگر كسي مشكل ارتفاع نداشته باشد و هوا نيز خوب باشد قادر به صعود قلّه خواهد شد. ايشان ابراز كردند كه پيش از شما نيز راجع به آساني و بي خطر بودن «مستاق آتا» به من گفته بودند امّا گفته‌هاي شما مرا مطمئن كرد و دلم را قرص نمود.
هدف كاستن ارزش صعود اين عزيزان نيست. هر كوهنوردي به نيكي مي‌داند كه هر قلّه‌اي ارزش صعود خاص خود را دارد. جدا افتادن از شهر و ديار به مدّت نزديك به يكماه، قرارگرفتن در شرايط غيرعادي روزانه. تحمل گرما، سرما، مشكلات ارتفاع و عدم تغذيه مناسب در ارتفاعات بالا و ..... در مقايسه با ساير رشته‌هاي ورزشي كاري است توان فرسا و سخت و به جاست كه از چنين صعودكنندگاني در حدّ صعودشان به عنوان قهرمان تجليل كرد.
ولي برخورد دوگانه با اين قضيه امري است مذموم. تخريب و سركوفت زدن به اعضاي تيم قبل از صعود و ملامت كردن آنها به اين خاطر كه چون قوي و آماده نبودند قلّه‌اي ساده‌تر و دسترس تر انتخاب شد تا تعداد زيادتري به قلّه برسند. و سوء استفاده تبليغاتي شديد از همان افراد بعد از برنامه به عنوان قهرمانان برتر و استفاده از ترفندهاي تصويري و تبليغي براي بزرگنمايي قلّه تا حدّي كه مردم آنرا با قللي همچون اورست اشتباه بگيرند.
و مصادره كردن تمامي دست آوردهاي صعود به نفع يك يا دو نفر و ....
حقيقت اينست كه در يك تيم هر موفقيت و دست آوردي حاصل تلاش تك تك اعضاي آن تيم است چه آنكسي كه به قلّه مي‌رسد و چه آنكسي كه بهردليل از صعود باز مي‌ماند. متاسفانه سالهاست كه به علّت مدرك گرايي لذّت بردن از خود صعود و توجه به كيفيت صعود تا حدودي رنگ باخته است. درست است كه رسيدن به قلّه يكي از اهداف اصلي صعودهاست. ولي چنان در اين امر افراط شده كه گويا اگر كوهنوردي نتواند بهر دليلي به قلّه دست يابد تمامي پيشينه و اعتبار كوهنوردي خود را از دست مي‌دهد!! و اين همان نگاه سطحي و خطرناك به كوهنورديست. اگر صعود قله‌اي بر اعتبار يك كوهنورد بيفزايد به يقين عدم صعود قلّه به هيچ وجه از اعتبار يك كوهنورد نمي‌كاهد و پيشينه و دست آوردهاي گذشته او را زير سؤال نمي‌برد.
به هر حال سطحي نگري، ظاهرسازي و غلو يكي از آفات اصلي كوهنوردي است كه مي‌‌تواند در سالهاي بعد آسيب‌هاي بسيار زيانباري بر پيكر اين ورزش وارد كند. هم اكنون در هيئت كوهنوردي زنجان ماههاست كه تمامي امور به هيماليا نوردي و مسايل حول و حوش صعود به قلّه «مستاق آتا» اختصاص يافته به طوريكه كميته‌هاي كوهپيمايي و كوهنوردي همگي قرباني اين سياست شده و گويا از اوّل چنين كميته‌هايي وجود نداشته‌اند و بازيگران صحنه مست از تبليغات خود و در يك فضاي مصنوعي خود ساخته براي صعود سال بعد قلّه «چوايو» يعني يكي از 8 هزاري‌هاي آسان برنامه مي‌ريزند تا به كمك آقاي عميدي مدير تور «سرزمين خورشيد» يكسال ديگر نيز بر طبل و دهل بكوبند.
اينجانب هيچوقت فكر نمي‌كردم كه كوهنوردي زنجان روزي در مسيري قرار بگيرد و از سياست‌هايي پيروي كند كه هدف آن صعود آسانترين قلل از ساده‌ترين مسيرهاست و تنها به مدرك ، تبليغات ، قهرمان سازي و جذب بودجه فكر ‌كند نه به كيفيت صعود.
ممكن است كه تا مدّتي مردم را با تبليغات فريب داد ولي عاقبت روزي آنان تفاوت‌ها را در خواهند يافت و خواهند دانست كه مثلاً تفاوت يك قلّه 7 هزارمتر با يك 7 هزارمتري ديگر چقدر است. خواهند دانست كه هم اكنون در كوهنوردي ايران با تمامي ادعاهايي كه وجود دارد هنوز كوهنورد فني را سراغ نداريم كه قادر به صعود يك هفت هزار متري همچون قلّه «ژانو» باشد و يا هنوز كوهنوردي ما در حد صعود يك هفت هزار متري ديگري همچون «آماد ابلام» نيست. چون در اين جهت حركت نكرده‌ايم.
براي اينكه روشن شود نقد اين جانب تنها مختص به نقد برنامة «مستاق آتا» نيست. بلكه نقد يك نگاه و سياست در كوهنورديست مجبورم مقاله‌اي را كه سالها در بايگاني بود ، به همراه اين نوشته تقديم خوانندگان بكنم. اين مقاله متعلق به سال سقوط زنده‌ياد «اوراز» است. در آسيب شناس آن حادثه اينجانب مقاله‌اي را نوشتم كه در سه شماره روزنامه «ياس نو» چاپ شد و هم اكنون در سايت آقاي «فاريابي» وجود دارد. بعد از آن نيز مقاله ديگري نوشتم كه به علت سپري شدن زمان از چاپ آن خودداري كردم و هيچوقت نيز فكر نمي‌كردم كه روزي نيازي به چاپ آن داشته باشم. با اين حال چون فكر مي‌كنم سياست جاري هيماليانوردي در هيئت به همان مسير مورد نقد اينجانب در دهها سال پيش مي‌رود از اينرو اين مقاله را بدون هيچ كم و كاست و يا ويراستار مجدّدي تقديم خوانندگان مي‌كنم با اين توضيح كه متأسفانه در اين نوشته اينجانب علي رغم ميل باطني نقدي نيز به شيوه گزارش نويسي دوست بسيار عزيزم جناب آقاي رضا زارعي يكي از كوهنوردان برجسته، صاحب فكر، با سواد و دست به قلم اين ديار داشته‌ام. كه به يقين اين نقد به هيچوجه از ارزشهاي اين مرد نمي‌كاهد. و متقابلاًَ پاسخ‌هاي ايشان و نقدهاي متقابل را نيز با ديده منت پذيرا خواهم بود.

سيد حميد صديقيان آخرين ماه تابستان 1388


از گاشر بروم 2 تا گاشر بروم 1
ريشه‌يابي يك حادثه از منظري ديگر
در اوايل تابستان 1376 دو تيم جهت صعود به قلل گاشر بروم 2 و «راكاپوشي» عازم كشور پاكستان شدند.
نقاط ضعف‌ تست‌ها و اردوهاي گزينشي اين اعزام عبارت بود از:
الف: عدم دعوت از پيشكسوتان و يا كوهنوردان علاقمند و با تجربه با اين منطق كه: نبايد براي كسي حق ويژه قايل شد. هركس دلش هيماليا مي‌خواهد. بايد در تست‌ها حضور يابد.!!
ب: برگزاري تست‌ها و اردوهاي غيراصولي به سبك ارتشي- رنجري همچون دواندن كوهنوردان در سراشيبي قللي همچون توچال با كوله‌هاي سنگين.
پ: اطلاع قبلي برخي از تست دهندگان از موضوعات، نحوه و موارد مورد آزمون و اردوها
ت: پايه گذاري گزينش‌هاي سليقه‌اي بجاي پايبندي به ضوابط و اصول منطبق با فاكتورهاي لازم جهت صعود به قلل مرتفع.
نقاط قوت اين اردوها نيز عبارت بود از:
1- شركت پرشور كوهنورداني كه پيش از آن در ديواره نوردي‌ها، صعودهاي زمستاني و صعود از يخ و برف تجاربي اندوخته بودند و حال با گشوده شدن افق جديد هيماليا نوردي آرزو داشتند بتوانند توانايي‌هاي خود را در عرصه جديدتر به محك بزنند.
2- شركت چنين افرادي، اردوها را از حال و هواي خوب كوهنوردي برخوردار كرده بود. به عبارت ديگر هنوز مجيزگويي، فرصت‌طلبي (خط بزن- بينداز و برو) و منطق هر كه تابع‌تر، عزيزتر، هنوز از يك رگه كم‌رنگ به يك ارزش پررنگ تبديل نشده بود.

خط انحراف- بذر حادثه
بنظر نگارنده در پاكستان بود كه جهت كوهنوردي برون مرزي سالهاي آتي تعيين شد و همين انتخاب تأثير مستقيم و بسيار مخرب خود را بر كيفيت كوهنوردي ايران گذاشت و باز بنظر نگارنده با انتخاب سبك صعود، گاشر بروم 2 به عنوان استراتژي صعودهاي بعد بود كه بذر حادثه گاشر بروم 1 كاشته شد.
توضيح اينكه بر اساس برنامه‌ريزي فدراسيون مي‌بايستي دو قله گاشر بروم 2 به ارتفاع 8035 متر (از ساده‌ترين و كم خطرترين قلل هشت هزارمتري) و راكاپوشي به ارتفاع 7788 متر (از هفت هزار متري‌هاي نسبتاً فني پاكستان) صعود شود.
حساسيتي كه از طرف رئيس فدراسيون (سرپرست گاشر بروم) براي صعود اين قله وجود داشت، اگر براي صعود موفق راكاپوشي برعكس نبود، حداقل به همان حساسيت نيز نبود. چون بيشتر اعضاي تيم، راكاپوشي از منظر ديد فدراسيون كوهنوردان مدعي و سركشي بودند كه مي‌بايستي در يك چالش جدي معلوم شود كه چند مرده حلاجند!! از اينرو نه تنها برخي از آنان مي‌بايستي هزينة صعود خود را مي‌پرداختند. بلكه امكان استفاده از خدمات را نيز نداشتند. به عبارت ديگر از بيس كمپ به بالا، حمل بار، برپايي كمپ‌ها، عبور از تكه‌هاي فني و ثابت گذاري‌ها بر عهده صعودكنندگان بود. از اين رو صعود موفق اين قله يكي از برگهاي زرين كوهنوردي ايران بشمار مي‌رود. كه به يقين ادامه اين سبك مي‌توانست كوهنوردي ايران را متحول سازد و از هرز رفتن نيروها جلوگيري نمايد.
در حالي كه هدف اصلي فدراسيون در پاكستان صعود گاشر بروم 2 به هر طريق ممكن حتي با استفاده از باربر- شرپا و سود جستن از طنابهاي ثابت تيم‌هاي موجود در منطقه بود.
درست است كه تفاوت ارتفاع دو قله تنها 247 متر بود، ولي جنبه‌هاي هيجاني و تبليغي بسيار بيش از كيفيت مدنظر بود چون موفقيت در اين صعود مي‌توانست مقدمات جذب بودجه‌هاي كلان را براي فدراسيون فراهم نمايد. و همين خط بود كه در سالهاي بعد پررنگتر شد و صعود ساده‌ترين هشت هزارمتري‌هاي از ساده‌ترين مسيرها و با استفاده از خدمات تورهاي كوهنوردي و در مدت زمان طولاني و به سبك محاصره‌اي از اهداف اصلي صعودهاي برون مرزي فدراسيون شد. روشن است كه در اين سبك صعود ديگر به كوهنوردان ورزيدة فني- خلاق و مبتكر نيازي نيست. كافي است شركت كننده قله نورد خوبي باشد و يا حداقل در حد قابل قبولي مشكل ارتفاع نداشته باشد. چون توقف دوماهه در منطقه و صعود به سبك محاصره‌اي بسياري از مشكلات را حل خواهد كرد. و در بازگشت به وطن نيز تبليغات وسيع فدراسيون و نقل مكرر داستانهايي از دلاوريهاي اعضاي تيم‌هاي ايراني و نقل امدادرساني قهرمانانة آنان به كوهنوردان ساير ملل و تكيه و تأكيد بر كسب مدالهاي طلا و نقره جهاني چنان جو احساسي و هيجاني را دامن خواهد زد تا هيچكس جرات نكند از كيفيت كارها بپرسد و تنها راه باقي مانده چيزي نخواهد بود جز تمجيد و تجليل از دلاوريها!!
به نظر نويسنده در پايه‌گذارين اين انحراف نمي‌توان تنها فدراسيون را مقصر دانست. و تمامي كژي‌ها و كاستي‌ها را متوجه آن ساخت بلكه جامعه كوهنوردي، كوهنوردان صاحب نظر و حتي خود نويسنده نيز به سهم خود در پايه گذاري اين انحراف بزرگ سهيم هستند. چون در آغاز همگي توجيه ميكرديم كه كاچي بهتر از هيچي مي‌گفتيم عيبي ندارد، گرچه گزينش‌ها آمرانه و صعودها باندي است، با اين حال تجارب اين صعودها نصيب كوهنوردي كشور مي‌شود! يا فكر مي‌كرد يم كه با نفد چنين صعودهايي ممكن است كل هيماليانوردي زير سئوال رود يا منتقد متهم به حسادت شود و يا زير ضربات برخوردهاي معروف چكشي فدراسيون به عبرت ديگران تبديل شود.
ولي اين همه سكوت و توجيه كاري به چه بهايي صورت گرفت؟ از دست رفتن اوراز- عزيزي- حراستي- رابوكي- يزداني؟ آسيب ديدن پيكره كوهنوردي؟ تعويض جايگاه ارزشهاي پسنديده كوهنوردي با ضد ارزشهاي غيرورزشي؟
البته فدراسيون استدلال و توضيحات خاص خود را داشت. در مورد مسئولين و مردم عادي معتقد بود كه آنان متوجه نيستند و برايشان نيز مهم نيست كه ما چگونه و از چه مسيرهايي به بلنداي قلل معروف جهان دست مي‌يابيم. كافيست كه آنان احساس كنند كه فرزندان اين كشور چه كار سترگي انجام مي‌دهند تا بتوانيم براي ورزش كوهنوردي جذب بودجه و امكانات نماييم و باب هيماليانوردي گشوده بماند براي كوهنوردان نيز استدلال ميكرد كه چون آغاز كار است ما نبايد كارهاي ريسكي كرده و بي‌گذار به آب بزنيم. چون ممكن است يك حادثه تمامي دست آوردها را به باد دهد. پس اجازه دهيد تا ما با آرامش افتخارات خود را تكميل نماييم. چون بعدها به اندازه كافي وقت خواهيم داشت تا در مورد كارهاي فني و صعودهاي دشوار فكر كنيم و چه بسا عناصر چنان صعودها از ميان نفرات تيم‌هاي اعزامي الك شود. كافيست كه شما كمي دندان روي جگر بگذاريد و به بزك اميد بدهيد كه نميرد تا ما با آمدن بهاران شكم او را تا حد دلزدگي سير كنيم!!
متاسفانه اين خط انحرافي تا آنجا ريشه دواند كه براي بسياري اين پندار بوجود آمد كه به راستي هيماليانوردي تنها همان است كه تيم‌هاي اعزامي ايران انجام مي‌دهند. و باز با تاسف بايد گفت كه بجاي ترغيب و تشويق سرمايه‌هايي چون اوراز براي وقت گذاشتن بر روي صعودهاي دشوار و فني، از او به عنوان يك كوهنورد تمام عيار الگوسازي شد. و چون كميت بيش از كيفيت مدنظر بود و لذا صعود هرچه بيشتر نفرات (كه في نفسه بد نيست) به يكي از اهداف اصلي تبديل شود كه نمونه‌هاي آن صعود به ماكالو و لوتسه بود. براي روشن شدن مطلب كافي است تنها به يك نمونة مقايسه‌اي اشاره شود.
در سال 1955 يعني 46 سال پيش از صعود ايرانيان به ماكالو فدراسيون كوهنوردي فرانسه، تيمي از كوهنوردان اين كشور را جهت صعود به قله ماكالو به كشور نپال اعزام كرد كه تمامي اعضاي 9 نفره تيم در قالب سه كرده و به سرپرستي جي فرانكو موفق شدند براي نخستين بار و در مدت 3 روز با گشايش مسير شمال غربي پاي بر قله ماكالو بگذارند.
امروزه ما مي‌دانيم كه در آن سالها چه رقابتهاي تنگاتنگ و سنگيني ما بين كوهنوردان ملل مختلف جهت صعود به هشت هزارمتري‌هاي صعود نشده وجود داشت. و بسيار طبيعي بنظر مي‌رسد كه فدراسيون كوهنوردي فرانسه بكوشد تا با تبليغات گسترده بر روي اين موفقيت مانور دهد. ولي صداقت، شجاعت و علاقمندي به كارهاي اصيل، شجاعانه و گاه پر دردسر حركت ساز و انگيزه‌آفرين موجب شد تا كوهنوردان فرانسه راه ديگري بر گزينند. ليونل تري كوهنورد برجسته فرانسوي در اين باره چنين مي‌نويسد:
بعد از پيروزي انگليسي‌ها بر اورست، فدراسيون كوهنوردي فرانسه با مشاركت كلوپ كوهنوردي فرانسه، تصميم گرفت كه يك گروه از كوهنوردان را براي حمله به قله 8472 متري ماكالو، ششمين قله جهان كه به نظر سخت جلوه مي‌كرد تجهيز نمايد .... ولي صعود بر ماكالو آن اندازه كه تصور ميرفت سخت و دشوار نبود. در اين صعود براي اولين بار در تاريخ كوهنوردي جهان اعضاي وابسته به طنابهاي صعود (تمام افراد هيئت) بر قله 8472 متري ماكالو قرار گرفتند و اين كار فقط ظرف سه روز صورت گرفت. گرچه صعود بر ماكالو با پيروزي انجام گرفت ولي كوهنوردان ورزيده احساس كردند كه اين موفقيت جواب آرزوهاي آنها را نمي‌دهد. زيرا در نظر آنها صعود وقتي دلچسب و پيروزمندانه است كه با مشكلات و سختي‌هاي بيشمار همراه باشد. مشكلاتي كه ايجاب كند كوهنورد صفات برجسته و شخصيت ممتاز خود را ظاهر سازد. از اين پس جويندگان پيروزي قهرمانانه متوجه قللي شدند كه ارتفاع آن كمتر ولي سختي آنها بيشتر بود اما چنانكه ميدانيم عامه كوهنوردان بيشتر فريفتة ركورد ارتفاع هستند و كمتر به مسائل فني صعود توجه مي‌كنند .... به اين ترتيب ما به تدريج به فكر ژانو افتاديم .... ژانو مشكلات كوههايه عظيم و مرتفع و صعوبت صعودهاي فني را يكجا و با هم عرضه مي‌كرد. و با 7710 متر ارتفاع و دو تيغه كاملاً عمودي خود روي هم رفته 2000 متر راه صعب العبور را در برداشت.
بعد از 46 سال از نخستين صعود «ماكالو» تيم اعزامي فدراسيون كوهنوردي از همان مسير فرانسوي‌ها (مسير نرمال) و با استفاده از خدمات شركت «تا مسركو» و بهره‌مندي از خدمات باربران و همراهي چهار شرپاي نپالي و در مدت زمان نزديك به يك ماه و نيم قله را صعود كردند.
به غير از چاپ كتاب «ماكالو هيولاي سياه» در تيراژ بالا و گاه فروش اجباري آن به هيئت‌ها از طرف فدراسيون، خلاصه گزارش اين صعود توسط آقاي «رضا زارعي» در فصلنامه شماره 23 كوه درج گرديده است.
متأسفانه آقاي «زارعي» كه خود يكي از صعودكنندگان قله «راكاپوشي» و نيز گزارش نويسي اين صعود بوده و بعدها نيز در سرپرستي قلل «خان تنگري» و «اسپانتيك» به يقين به ضرورت كارهاي فني بيش از پيش پي برده به هنگام نگارش گزارش «ماكالو» هم جهت با جريان و جو تبليغي، هيجاني پيش رفته است تيتر گزارش ايشان چنين است:
1- چگونه ژانو را شكست داديم؟
نوشتة ليونر تري- روزنامه فيگارو ليترر- به نقل از نشريه دانشكده كوهستان
«ماكالو قله‌اي كه سه بار مسنر را ناكام گذاشت. در پيش درآمد مقاله نيز كه ظاهراً از طرف نشريه نوشته شده و شايد به هيچوجه مورد انكار فدراسيون نيز قرار نگرفته چنين آمده است: قله ماكالو پنجمين قله مرتفع دنيا و به قولي بعد از k2 مشكل‌ترين قله هيمالياست. در اين مورد همين بس كه ماكالو سه بار رينهولد مسنر را ناكام گذاشت»؟!!
متأسفانه نه مجلة كوه، نه آقاي زارعي و نه فدراسيون به جامعة كوهنوردي توضيح نمي‌دهند كه دلايل ناكامي سه گانة مسنر چه بوده است. براي قضاوت درست‌تر بد نيست بدانيم كه: مسنر در نخستين بار به همراه ولفگانگ نيوز و چند كوهنورد اتريشي براي نخستين بار قصد گشايش مسير بر روي ديواره جنوبي قله را داشتند كه خود او با شجاعت علل ناكامي را چنين توضيح مي‌دهد كه:
... تا ارتفاع 7500 متر بالا رفتيم كه به ناچار، صعود را متوقف كرديم. علت اين بود كه نه از نظر بدني قدرت لازم را داشتيم و نه از تاكتيك‌هاي صحيح بهره مي‌برديم براي مقدمات اوليه صعود از ديواره، زمان زيادي را تلف كرديم و در مهلت مقرر هم، مسير بهتر را انتخاب نكرديم .... آخر نمي‌دانيد كه چه ديواره‌ي زيبا و جذابي است.
در دومين صعود نيز كه به همراه «داگ اسكات» قصد تراورس قله از جنوب شرقي به شمال غربي و آنهم به روش آلپي را داشتند. به هنگام هم هوايي پيش از برنامه در قله مياني چاملانگ از اين صعود منصرف مي‌شود او در اين مورد مي‌گويد:
با خبر شدم كه دخترم ليلا در كاتماندو متولد شده ..... بدون لحظه‌اي تامل دست از ماكالو شستم و در عرض دو روز خود را به كاتماندو رساندم .... در آن هنگام دخترم از تمامي قله‌هاي هشت هزارمتري برايم بيشتر ارزش داشت.
در سومين تلاش نيز به همراه هانس كامرلندر قصد اولين صعود زمستاني بر روي اين قله را داشتند كه تا ارتفاع 7500 متري صعود كردند و نه صعود عادي و در فصل عادي صعود.
براي اينكه بيشتر روشن شود كه زاوية ديد و انتخاب روش و استراتژي درست و يا غلط تا چه ميزان مي‌تواند بر روي كيفيت كوهنوردي يك كشور تأثير بگذارد و يا در روند طبيعي تاريخي خود منجر به پرورش كوهنوردان خلاق، مبتكر و خود ساخته و يا برعكس به پرورش كوهنوردان وابسته منجر شود. به اظهارنظر صريح ديگر «ليونل‌تري» در مورد نخستين صعود اورست توسط هيلاري و تنسينك مي‌پردازيم و مي‌دانيم كه همين نقطه نظرات بعدها تا چه ميزان توانست كوهنوردان فرانسوي را از غلتيدن به ساده گزيني‌ها و خود گول‌زني‌ها نجات دهد او ميگويد:
.... ديگر بر همه آشكار بود كه پيروزي در اين قلمرو متلق به افرادي است كه بتوانند از دستگاه تنفسي و ماسك اكسيژن بطور كامل و موثر استفاده كنند .... هيلاري و تنسنگ پا بر اورست گذاردند. در هيچ قسمت از اين صعود افراد گروه به مشكلاتي برنخوردند كه ايجاب كند به صعود آكروباتيك و تكنيكهاي دقيق كوهنوردي متوسل شوند و در اين امر نكته بسيار مهمي نهفته است. پيروزي هيئت انگليسي بيشتر مربوط به وسايل مادي و مخصوصاً استفاده كامل از ماسكهاي اكسيژن بود. سهم قواي روحي و بدني انسان در اين موفقيت به چه ميزان بود؟ با نهايت تأسف بنظر مي‌آيد در اين صعود سهم وسايل مادي و عملي از سهم روحيه و صفات برجسته بشري به مراتب بيشتر بوده است.
اين در حالي است كه همه مي‌دانيم نخستين صعود اورست نسبت به صعودهاي امروزي از كيفيت بسيار بالايي برخوردار بود و صعود گامهاي هيلاري در آن ارتفاع و به صورت سر طنابي و نه با استفاده از ثابت، ارزش فني خود را دارد. با اين حال در همان زمان نيز در فني بودن چنين صعودي نيز ترديد وجود داشته است.
به يقين محمد اوراز در صعودهاي متعدد به ويژه صعودهاي بدون اكسيژن توانست توانايي و استعداد بالايي را به نمايش گذارد. ولي از آنجايي كه طبق برنامه فدراسيون و نيز طبق خواستة شخصي خود او هدف اصلي و شايد نهايي‌اش ايستادن بر بلنداي 14 قله هشت هزارمتري حتي از ساده‌ترين و نرمالترين مسيرها بود. شايد هيچگاه لازم نديد و يا مجبور نشد كه به سوي صعودهاي سخت و دشوار فني روي آورده و با تمامي دوره‌هايي كه ديد و مداركي كه اخذ كرد هيچگاه براي صعودهاي فني كاربر، توانفرسا و كيفي از مسيرهاي نامالوف فكر نكرد و شايد همين نگاه باعث شده باشد تا وي بجاي درگيرشدن با تكه‌هاي سنگي ترجيح دهد تا دهليز برفي را تراورس نمايد.
ممكن است چنين اظهارنظرهايي در يك محيط معتاد شده به افراط و تفريط مخالفت‌هايي را برانگيزد و شايد فدراسيون چنانچه رسم است بكوشد تا با يادآوري دشواري‌هاي جذب بودجه، رديف كردن موفقيت‌هاي بدست آمده، بازگويي محروميت‌هاي مادي و شغلي شركت كنندگان در تيم‌هاي اعزامي و مشكلات مختلف برنامه‌ها هرگونه نقدي را تخطئه كند و يا با اين منطق به استهزاء منتقدين بپردازد كه از مسايل بالاي 7 هزار متر هيچ تجربه‌اي ندارند و فقط بلدند كه از دور بگويند: «لنگش كن».
ولي نويسنده معتقد است كه مي‌توان ضمن قدرداني از نكات مثبت تلاشهاي صورت گرفته و ضمن احترام به جنبه‌هاي اثرگذار كارهاي كوهنورداني چون «محمد اوراز» جنبه‌هاي منفي را نيز مورد نقد قرار داد. و سخن آخر اينكه در عصر انفجار اطلاعات ضرورتاًَ لازم نيست كه هركس تنها براساس تجربه شخصي خويش از ارتفاع بالا حق سخن گفتن داشته باشند بلكه مقايسة كارهاي انجام شده به روشني مي‌تواند بسيار گويا باشد. بد نيست كه براي اثبات اين مدعا با چند فراز از كتاب «اورست مسير دشوار» سخن خود را به پايان بريم. همه مي‌دانيم كه 29 سال قبل (پائيز 1975) يك تيم كوهنوردي به سرپرستي «كريس بانينگتون» موفق شدند براي نخستين بار مسير بسيار دشواري را بر روي جبهه جنوب غربي بگشايند. اعضاي تيم مجبور بودند با عبور از نوار صخره‌اي و صعود ديواره جنوبي اورست و گذر از دهليزهاي پوشيده از برف و قلوه سنگ خود را به قله جنوبي برسانند و در ارتفاع بالاي 8000 متر درگير كار فني بسيار جدي شوند.
«در سمت راست لبه‌اي ظاهر شد كه احتمال حمايت در آن بود ولي شكافي در صخره جهت قراردادن ميخ وجود نداشت. در حالي كه طناب را تمام كرده بودم از داخل كوله يك حلقه يدكي برداشتم و آنرا گره زدم. يك ميخ را در گوشه سمت راست جاي دادم و در شيار بين صخره و ديواره پشت سرم به حركت درآمدم كپسول اكسيژنم به هر برآمدگي مي‌گرفت و جاي پايم بسيار كم بود. بالاي سرم كلاهك‌هاي بزرگ آويزان بودند كه از فراز آنها پودر برف همانند جويباري روان بود. دنبال محل مناسبي براي قراردادن ميخ جهت حمايت بودم. با دقت لبه كوتاه شيب صخره را بالا رفتم. ناگهان كپسول اكسيژنم بپايان رسيد. فكر نمي‌كنم هيچگاه احساس خفگي را كه با برداشتي ماسك از چهره‌ام به من دست داد فراموش كنم. در لبه سقوط قرار گرفته بودم و احساس وحشت مي‌كردم مثل اينكه چيز گرمي در ساق پايم چكه چكه پايين مي‌رود».
جلوداري نيك استكورت در ارتفاع 8300 متري بود كه بسيار عالي، بدون حمايت و استفاده از اكسيژن از ميان دهليز پوشيده از برف و قلوه سنگ راه عبور از ديواره جنوبي را باز كرد و كوهنوردان را به حوزه برفي هدايت كرد كه به قله جنوبي اورست منتهي مي‌گشت.
سيد حميد صديقيان: مربي كوهنوردي

بازيابي حلقه فرود

2009-08-26T17:24:00.000+04:30

6-16 بازيابي حلقه فرود
(مانور ويژه)

- ترجيحا” بهتر است از يك تكه طناب يا طنابچه (بهتر است از تكه اي از تسمه ) براي اين مانور استفاده گردد.

- گره به كار رفته براي بستن اين حلقه گره تخت مي باشد. رشته (قيطان) براي باز كردن گره خارج از حلقه فرود به كار مي رود.

- براي بستن حلقه فرود و طناب مهم است كه از گره استفاده شود نه از اتوبلوك (خطر ليز لغزش)

- مقاومت گره تخت خيلي ضعيف مي باشد: بنابراين نبايد بيش از اندازه به حلقه فرود فشار وارد كرد و عمل پائين آمدن بايد يكي يكي صورت گيرد.

- مي توان كم مقاومتي گره تخت را زماني مشاهده كرد كه حلقه تحت نيرو (حداكثرdaN 200 ) قرار گيرد. اين دستگاه بايد با مراقب بسيار و فقط در شرايط خاص استفاده گردد.

A = حلقه فرود كه بوسيله گره تخت قيطاني بسته مي شود.
1 و 2 = دنباله هاي طناب كه روي آنها فرود انجام مي گيرد.
2= دنباله طناب كه براي بازگرداندن طناب كشيده مي شود.

فرود توسط كلنگ قابل بازگشت

2009-08-26T17:20:00.003+04:30

6-15 فرود توسط كلنگ قابل بازگشت

سيستم اول:

- ضروري است حفره اي با عمق مناسب براي عبور طناب بازگشت حفره كرده به طوري كه كشش طناب در هنگام فرود كلنگ را از جا در نياورد.

- بستن طنابچه به طناب بازگشت بايد بوسيله يك گره انجام گيرد نه بوسيله گره اتوبلوك (خطر لغزش)

مي توان زير طنابچه فرود كلنگ A وسيله اي مانند (كلاه، روسري، ساك پلاستيكي) گذاشت تا از پاره شدن طنابچه بوسيله يخ جلوگيري و يا مانع از فرو رفتن آن در يخ شود.

سيستم دوم:
- مي توانيم يكي از دو سر انتهائي طناب را بوسيله گره مس وورف يا گره حمايتي به وسط دسته كلنگ متصل كنيم. عمل فرود بر روي دنباله طناب A انجام مي شود.

- مي توانيم انتهاي ديگر طناب را به سر كلنگ متصل كنيم. مطمئنا“ بر روي اين دنباله طناب B است كه عمل كشيدن براي بازيابي كلنگ صورت مي پذيرد. همان پيش بيني هائي كه در سيستم قبلي بكار مي رفت در اينجا نيز انجام مي شود تا حركت طناب به خوبي انجام پذيرد.

A دنباله طناب  فرود      
B دنباله طناب براي بازيابي طناب و كلنگ

پيچ قابل بازگشت - آبلاكف

2009-08-26T17:13:00.003+04:30

آبلاكف يا هلالي
ا)اطو كردن طناب فرود
2)پيچ حمايت كننده جانبي پيچي است كه جهت محكمتر كردن كارگاه به كار مي رود.

پيچ قابل بازگشت
اين تكنيك به ما اجازه مي دهد كه از شيب يخي فرود بيائيم. پيچ يخ بكار رفته براي فيكس كردن طناب بايد همزمان با طناب، قابل بازگشت باشد

A دنباله طناب A كشيده مي شود تا طناب و پيچ بازگردانده شود.

براي انجام درست اين روش، بايد به نكات زير توجه نمود.
 - استفاده از پيچ لوله اي كه كمتر از 18 سانتيمتر از درازاي آن بوسيله دست پيچانيده شود.
- خم كردن پيچ در حدود 20 درجه نسبت به خط عمود وارده بر سطح يخ
- پيچ را يك بار بچرخانيد سپس آنرا درآورده و دوباره يك يا دوبار آنرا بچرخانيد تا حفره اي بوجود بيايد تا در آن پيچ به راحتي بتواند چرخانيده شود.
- درحاليكه طنابچه را به دور پيچ مي بنديد در همان حال پيچ را در حفره فرو كنيد (بچرخانيد)
- بوسيله طنابچه دو دور كامل حمايتي به دور پيچ بزنيد.
- طناب و طنابچه را بوسيله گره (ولي نه از نوع گره اتوبلوك )به هم متصل سازيد (خطر لغزش)
- براي رعايت ايمني كمي طنابچه را شل نگه داريد.
- قبل از پائين آمدن از يك دنباله طناب به خوبي مشخص كنيد كه كدام دنباله طناب را براي بازگرداندن بايد كشيد. براي مثال يك كارابين روي دنباله طنابي  كه بايد كشيده شود متصل كرده و آنرا به صندلي ببنديد.  به علاوه، اين روش دنباله هاي طناب را از هم جدا مي كند. ١
- براي بازگرداندن طناب
                      ·        بعد از جدا كردن دنباله هاي طناب آنرا را به خوبي بكشيد.
                      ·        به صورت مداوم و سفت طناب را بكشيد
 - اگر احتياج باشد كه تعداد زيادي فرود بيايند، در هنگام حركت يك پيچ حمايت كننده جانبي ۲   كار گذاشته تا شخص آخر قبل از پائين آمدن آنرا بيرون بكشد.

باز كردن يك گره لرانزي (Lorenzi) تحت نيرو

2009-08-26T17:10:00.001+04:30

6-13 باز كردن يك گره لرانزي (Lorenzi) تحت نيرو

- شخص به دنباله A آويزان مي باشد. كشش بر روي طناب به كمك گره لرانزي باعث قفل شدن دستگاه مي شود. اين خاصيت قفل كنندگي مخصوص گره لرانزي مي باشد.

- خيلي مشكل و حتي غير ممكن مي باشد كه بتوان طناب تحت فشار را براي فرود شخص شل نمود.

به تمرين هاي زير كه براي آزاد نمودن گره قفل شده به كار مي رود توجه فرمائيد.

- خيلي مهم است كه در قسمتهاي 7 و 8 مراقب باشيم زيرا در اين حالت هيچگونه ترمزي روي طناب وجود ندارد و بايد دو دنباله طناب را به سختي حفظ كرده تا مانع از بيرون آمدن سريع آن شويم.

- براي ساختن يك گره لرانزي جديد، تمرين را در جهت مخالف آن انجام مي دهيم.

باز كردن شخص قفل شده بر روي طناب فرود

2009-08-26T17:08:00.001+04:30

6-12 باز كردن شخص قفل شده بر روي طناب فرود

1)    در هنگام فرود از طول طناب، حتما” يك خود حمايت در آن محل نصب نمائيد. (گره اتوبلوك يا شانت)

2)    توقف (ايست) در حدود 1:50 متري بالاي شخص قفل شده

3)    انتهاي طناب يا طنابچه را (بوسيله يك كارابين) به صندلي شخص قفل شده متصل نمائيد. اگر اين قسمت انتهاي طناب وجود نداشت، مي توان از انتهاي پائيني دنباله طناب فرود استفاده كرد.

4)    اين دنباله را به حالت قرقره اي از كارابين متصل به اتوبلوك حمايتي عبور داده و در آنجا يك ركاب (ركاب) ايجاد كنيد.

5)    در حاليكه روي اين حلقه (ركاب) ايستاده و مشغول كشيدن دنباله طناب متصل به صندلي شخص قفل شده به سمت بالا مي باشيد، همزمان آنرا را باز كرده و در همان زمان ابزار فرود را  سبك كرده و عامل انسداد را بر طرف مي كنيد (گره روي  طناب يا گره اتوبلوك مسدود شده). اين روش به ما اجازه مي دهد كه عامل انسداد را از بين ببريم.

6)    با حذف اين عامل، دو شخص مي توانند همزمان يا به صورت جدا يا متصل با هم، به فرود خود ادامه دهند.

ملاحظات
براي راحتي اين تمرين، راهنما كه بر روي طناب كشيده شده پائين مي آيد، ترجيحا ”مي تواند به جاي گره اتوبلوك از يك شانت براي حمايت استفاده كند.